Μεγάλη νίκη στο ΕΚ Αθήνας: Ξανά πρώτη και πιο ενισχυμένη η ΔΑΣ με 34%, 462 ψήφους και υπερδιπλάσια δύναμη από την δεύτερη ΠΑΣΚΕ!

 

Μεγάλη άνοδο σε ποσοστά και ψήφους καταγράφει η ΔΑΣ στο 33ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, οι εκλογές του οποίου ολοκληρώθηκαν σήμερα το απόγευμα.

Συγκεκριμένα, η ΔΑΣ φτάνει στο 34% (από 31,39% το 2023) με 462 ψήφους (από 371 το 2023), δύναμη υπερδιπλάσια από αυτή που καταγράφει η δεύτερη παράταξη, η ΠΑΣΚΕ του ελεγχόμενου εργατοπατέρα Παναγόπουλου.

Η ΔΑΣ μάλιστα καταγράφει αυτή την άνοδο σε ένα σώμα αυξημένο σε σχέση με το προηγούμενο συνέδριο, αφού οι αντιπρόσωποι έφτασαν στους 1.483 (από 1.273 το 2023), με 1.381 έγκυρες ψήφους (από 1.182).

Δηλαδή σε ένα σώμα που αυξήθηκε κατά 199 έγκυρες ψήφους, η ΔΑΣ συγκεντρώνει 91 ψήφους παραπάνω σε σχέση με το 2023!

Επίσης, μεγαλώνει η διαφορά της πρώτης ΔΑΣ από τη δεύτερη δύναμη. Συγκεκριμένα, δεύτερη δύναμη είναι η ΠΑΣΚΕ, που πήρε 218 ψήφους και 15,78%. Η διαφορά δηλαδή είναι υπερδιπλάσια: 244 ψήφους και 18 ποσοστιαίες μονάδες!

Αξεχώριστος

 

Η υπόθεση του εργατοπατέρα Παναγόπουλου δεν έπεσε από τον ουρανό. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία σε όλη την ΕΕ είναι βουτηγμένη στη διαπλοκή με τις κυβερνήσεις και την εργοδοσία, με αποτέλεσμα συχνά να ανοίγει το καπάκι του υπονόμου και να πετάγονται έξω οι βρωμιές τους. Για παράδειγμα, στο λεγόμενο Qatargate εμπλέκεται το όνομα του τότε γγ της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ITUC), ο οποίος συνελήφθη και ομολόγησε ότι έλαβε δωράκια 50.000 ευρώ από εμπλεκόμενη στο σκάνδαλο ΜΚΟ. Λίγο παλιότερα στην Ισπανία ηγετικά στελέχη της Γενικής Ενωσης Εργαζομένων καταδικάστηκαν για υπεξαίρεση εκατομμυρίων από προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης ανέργων, όπως συμβαίνει τώρα με τον εργατοπατέρα της ΓΣΕΕ. Υπάρχει όμως και η «νόμιμη» οδός, με την οποία κεφάλαιο και κυβερνήσεις κρατάνε «ζεστά» τα στηρίγματά τους στον συνδικαλισμό. Οπως στην περίπτωση της «Volkswagen», όπου η εργοδοσία είχε ειδικό μισθολόγιο για τους συνδικαλιστές του ομίλου, με διαφορές πολλών χιλιάδων ευρώ από τους μισθούς των άλλων εργαζομένων. Το αντάλλαγμα ήταν φυσικά η διασφάλιση της εργασιακής ειρήνης. Κανείς λοιπόν δεν πρέπει να εκπλήσσεται από τις εξελίξεις. Μιλάμε για μια σαπίλα που μόνο κατ' όνομα έχει τον τίτλο του «εκπροσώπου των εργαζομένων», ενώ στην πραγματικότητα ο ρόλος τους είναι αξεχώριστος από αυτόν της εργοδοσίας και του κράτους.

Αναθεώρηση

Τη χαλάρωση των κανόνων στην αγορά ρύπων, για να γίνουν πιο «φιλικοί» στα μονοπώλια και την κερδοφορία τους, ανακοίνωσε η επικεφαλής της Κομισιόν. Ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι και κυβερνήσεις, όπως της Γερμανίας, πιέζουν ακόμα και για κατάργηση του χρηματιστηρίου ρύπων, που αξιοποιείται ως βασικός μοχλός της «πράσινης μετάβασης», ενθαρρύνοντας - με την ανάλογη κρατική στήριξη - τις επενδύσεις σε πιο «καθαρές» μορφές Ενέργειας, στο όνομα τάχα της προστασίας του περιβάλλοντος. Η χαλάρωση ακολουθεί τη γενικότερη υποβάθμιση των στόχων της «πράσινης ανάπτυξης» από τα αστικά επιτελεία και τον ταχύτερο προσανατολισμό της ΕΕ στην πολεμική οικονομία, σε συνθήκες όξυνσης των ανταγωνισμών παγκόσμια. Οποια απόφαση κι αν πάρει η Κομισιόν, το κριτήριο δεν αλλάζει. Τα συμφέροντα του κεφαλαίου είναι αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα, είτε με «πράσινες» είτε με «μαύρες» επενδύσεις. Είναι ώρα λοιπόν για τους λαούς να τραβήξουν την κουρτίνα. Τα παραμύθια για «προστασία του περιβάλλοντος» και «φτηνότερη Ενέργεια» καταρρέουν με πάταγο, εκθέτοντας και στη χώρα μας τα κόμματα που τα αναμασούσαν προκειμένου να αποσπάσουν συναίνεση στα «πράσινα σχέδια» για τα κέρδη των ομίλων.

Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο (ΦΩΤΟ)

 

Οι φωτογραφίες, που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας σε μια ιστοσελίδα δημοπρασιών, από την Πρωτομαγιά του ’44, από τον τόπο της θυσίας στην Καισαριανή, πάγωσαν το βλέμμα και την ανάσα. Για πρώτη φορά ένα ντοκουμέντο από εκείνη την ημέρα, όταν οι δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας εκτέλεσαν 200 κομμουνιστές, δημιουργεί ένα άνοιγμα στον χρόνο, χαράσσει μια ρωγμή απ' όπου περνά το φως και μαζί του το ρίγος.

Ρίγος, γιατί στα πρόσωπα εκείνων των ανθρώπων δεν διακρίνει κανείς φόβο, αλλά αξιοπρέπεια. Οι κομμουνιστές, που στάθηκαν απέναντι στα όπλα, δε λύγισαν. Προτίμησαν να πεθάνουν παρά να προδώσουν τα ιδανικά τους. Δεν διαπραγματεύτηκαν την πίστη τους στη λευτεριά και τo δίκιο. Μέσα στη βαρβαρότητα και στη φωτιά της σύγκρουσης κράτησαν όρθιο το ανάστημά τους. Ήταν ήρωες με απόλυτη συνείδηση του ρόλου τους και της θέσης τους στην ιστορία. Ήξεραν ότι το τίμημα θα ήταν η ζωή τους και το πλήρωσαν με καθαρό βλέμμα.