Τη χαλάρωση των κανόνων στην αγορά ρύπων, για να γίνουν πιο «φιλικοί» στα μονοπώλια και την κερδοφορία τους, ανακοίνωσε η επικεφαλής της Κομισιόν. Ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι και κυβερνήσεις, όπως της Γερμανίας, πιέζουν ακόμα και για κατάργηση του χρηματιστηρίου ρύπων, που αξιοποιείται ως βασικός μοχλός της «πράσινης μετάβασης», ενθαρρύνοντας - με την ανάλογη κρατική στήριξη - τις επενδύσεις σε πιο «καθαρές» μορφές Ενέργειας, στο όνομα τάχα της προστασίας του περιβάλλοντος. Η χαλάρωση ακολουθεί τη γενικότερη υποβάθμιση των στόχων της «πράσινης ανάπτυξης» από τα αστικά επιτελεία και τον ταχύτερο προσανατολισμό της ΕΕ στην πολεμική οικονομία, σε συνθήκες όξυνσης των ανταγωνισμών παγκόσμια. Οποια απόφαση κι αν πάρει η Κομισιόν, το κριτήριο δεν αλλάζει. Τα συμφέροντα του κεφαλαίου είναι αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα, είτε με «πράσινες» είτε με «μαύρες» επενδύσεις. Είναι ώρα λοιπόν για τους λαούς να τραβήξουν την κουρτίνα. Τα παραμύθια για «προστασία του περιβάλλοντος» και «φτηνότερη Ενέργεια» καταρρέουν με πάταγο, εκθέτοντας και στη χώρα μας τα κόμματα που τα αναμασούσαν προκειμένου να αποσπάσουν συναίνεση στα «πράσινα σχέδια» για τα κέρδη των ομίλων.
«Εχω έναν καλό μισθό, όλα τα άφηνα εκεί γιατί δεν μπορούσα να τα δαπανήσω...». Αυτά έλεγε την Πέμπτη στη συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Είναι τέτοιες οι απολαβές του που δεν μπορεί να τις ξοδέψει! Και τα λέει αυτά ενώ εκατοντάδες χιλιάδες εργατικά νοικοκυριά δεν έχουν φράγκο στην τσέπη μετά τις 20 του μήνα. Οταν πάνω από μισό εκατομμύριο άνεργοι, εγγεγραμμένοι στη ΔΥΠΑ, δεν παίρνουν ούτε ένα ευρώ για να στηριχτούν, τη στιγμή που η υπηρεσία ξοδεύει πάνω από 500 εκατ. ευρώ τον χρόνο για «προγράμματα απασχόλησης» με επιχειρήσεις - «μεσάζοντες» και την αμέριστη στήριξη της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ. Με τέτοιες δηλώσεις προκαλούν τους εργαζόμενους και ταυτόχρονα επιβεβαιώνουν ότι βρίσκονται αλλού, σε έναν άλλο κόσμο, που καμιά σχέση δεν έχει με τη σκληρή καθημερινότητα του εργάτη. Είναι «ξένο σώμα» μέσα στην εργατική τάξη, εχθρικό και υπονομευτικό. Ο Λένιν έλεγε για την «εργατική αριστοκρατία» της εποχής του ότι πρόκειται για στρώμα «πέρα για πέρα μικροαστικό ως προς τον τρόπο ζωής του, το μέγεθος των απολαβών του και την όλη κοσμοθεωρία του, το κύριο στήριγμα της Β' Διεθνούς και στις μέρες μας το κύριο κοινωνικό στήριγμα της αστικής τάξης». Σε αυτό ακριβώς συνίσταται και ο επικίνδυνος ρόλος των εργατοπατέρων που έχουν κατσικωθεί στον σβέρκο της εργατικής τάξης. Δεν είναι εκπρόσωποί της, όπως τους παρουσιάζουν, αλλά σύγχρονοι «πράκτορες της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα», όπως έγραφε ο Λένιν, αληθινοί εντολοδόχοι των καπιταλιστών σε βάρος των εργαζομένων.
Δεν πέρασε η προσπάθεια του υπουργείου Παιδείας να μετατρέψει τους μαθητές του Μουσικού Σχολείου Πειραιά σε ντεκόρ της συνάντησης Ζαχαράκη - Γκίλφοϊλ στις αρχές της βδομάδας. Το υπουργείο απαίτησε αιφνιδιαστικά να σταλεί μια ομάδα νέων μουσικών για να διασκεδάσει την Αμερικανίδα πρέσβειρα, αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση. Ετσι, η υψηλή προσκεκλημένη περιορίστηκε να επισκεφτεί τον βρεφονηπιακό σταθμό του υπουργείου Παιδείας. Το πλέον εξοργιστικό είναι ότι - σύμφωνα με το υπουργείο - η Γκίλφοϊλ έδειξε «έντονο ενδιαφέρον για ζητήματα Ειδικής Αγωγής, καθώς εμφανίστηκε να διαθέτει και η ίδια πολύ καλή γνώση των σχετικών θεμάτων». Δεν ξέρουμε τι συζήτησαν η πρέσβειρα με την Ζαχαράκη, η οποία υπήρξε υπότροφος της αμερικάνικης πρεσβείας. Ξέρουμε όμως ότι η κατάσταση στην Ειδική Αγωγή είναι φέτος χειρότερη από κάθε άλλη χρονιά, με τεράστιες ελλείψεις που συνεχίζονται, με ρημαγμένες υποδομές και προβλήματα στις μετακινήσεις. Καλά θα κάνει λοιπόν το υπουργείο να αφήσει τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς έξω από την προπαγανδιστική εκστρατεία ξεπλύματος της πολιτικής του και της πολιτικής των ΗΠΑ, που υπογράφουν κάθε σύγχρονο έγκλημα σε βάρος των λαών. Μέχρι και πελατεία στις «αμερικάνικες γωνιές» ψάχνει να στείλει το υπουργείο για τα μάτια της πρεσβείας, αλλά δεν τους βγαίνει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου