δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας,
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας»
Γιάννης Ρίτσος,Σκοπευτήριο Καισαριανής, Πρωτομαγιά '44
Η δημοσιοποίηση φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 της Καισαριανής προκάλεσε ρίγη συγκίνησης ακόμα και σε όσους δεν ήταν συμφιλιωμένοι με τα ιστορικά γεγονότα της περιόδου. Το καθαρό βλέμμα, η λεβεντιά με την οποία βάδισαν προς τον θάνατο και αντιμετώπισαν το εκτελεστικό απόσπασμα δεν θυμίζουν μόνο τις ηρωικές παρακαταθήκες του λαού μας, αλλά αναδεικνύουν και πρότυπα για τις εργατικές - λαϊκές δυνάμεις και τη νεολαία.
Οι 200 της Καισαριανής με τη στάση τους χάραξαν το διαχρονικό σύνορο ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μια, στέκει ο κόσμος των υπερασπιστών της καπιταλιστικής εξουσίας και όσων αυτή επιφέρει στους λαούς με οικονομικές κρίσεις και ιμπεριαλιστικούς πολέμους, με φτώχεια και προσφυγιά, με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της. Από την άλλη, ο κόσμος του μόχθου, των εργατών, των βιοπαλαιστών αγροτών, των αυτοαπασχολούμενων της πόλης, της νεολαίας και των γυναικών που βιώνουν και αντιστρατεύονται αυτήν τη βαρβαρότητα.
Ομως, όλα αυτά είναι πολύ επικίνδυνα σε καιρό που φαίνονται τα σημάδια μιας νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, που αυξάνονται τα πολεμικά μέτωπα σε όλο τον κόσμο και κλιμακώνεται η πιθανότητα ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου, σαν αυτόν στον οποίο αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν οι 200 της Καισαριανής. Γι' αυτό και το καθαρό τους βλέμμα, όπως και το σύνορο των δύο κόσμων πρέπει να θολώσει, ώστε οι 200 κομμουνιστές να αντιμετωπιστούν στην καλύτερη των περιπτώσεων ως μουσειακό είδος, να μην εμπνεύσουν τον λαό και τη νεολαία, να μη συνδεθούν με τους απαραίτητους σημερινούς και μελλοντικούς αγώνες απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.
