Παρασκευή 15 Μαΐου 2026

Η «παγίδα του Θουκυδίδη» και η φάκα που θέλουν να στήσουν στους λαούς Διαβάζοντας ειδήσεις για την συνάντηση Τραμπ-Σι

 

Πηγή: Associated Press

 

Εκατοντάδες ειδήσεις έχουν κατακλύσει τα αστικά ΜΜΕ με αφορμή την επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ Ντ. Τραμπ στο Πεκίνο αλλά και όσα δημόσια ειπώθηκαν από τον πρόεδρο της Κίνας Σι Τζινπίνγκ και τον Τραμπ. 

«Μία κουρασμένη από τους πολέμους υδρόγειος ελπίζει στην συνάντηση του Πεκίνου» είναι ένας ενδεικτικός τίτλος που συμπληρώνεται από τα ρεπορτάζ για τις «προπόσεις» που έκαναν οι δύο ηγέτες κατά τη διάρκεια του επίσημου δείπνου.

Ο Σι κάλεσε το «κίνημα» MAGA να… ακολουθήσει την «αναγέννηση του κινεζικού έθνους» για να συμπληρώσει ότι ΗΠΑ και Κίνα «μπορούν να βοηθήσουν η μία την άλλη να επιτύχει και να προωθήσουν την ευημερία ολόκληρου του κόσμου». 

Νωρίτερα είχε δημόσια ισχυριστεί πως υπάρχει και το Στενό… της Ταϊβάν και ότι αν το ζήτημα δεν «αντιμετωπιστεί προσεκτικά» οι δύο χώρες μπορεί να οδηγηθούν ακόμα και στην απευθείας σύγκρουση. Στο ίδιο πλαίσιο έθεσε ως το μεγαλύτερο «δίλημμα» της εποχής την «παγίδα του Θουκιδίδη». Το αν δηλαδή οι ΗΠΑ που η κυριαρχία τους στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα απειλείται από την Κίνα θα καταφέρουν να… «συμβιώσουν αρμονικά» με το Πεκίνο ή θα οδηγηθούν στην πολεμική σύγκρουση.

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ Γράμμα προς ένα 17χρονο κορίτσι

 


Με αφορμή τον άδικο χαμό της 17χρονης στην Ηλιούπολη και το γεγονός ότι το δεύτερο κορίτσι βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση, η Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) σε ανακοίνωσή της δηλώνει την αλληλεγγύη της στις οικογένειες των δύο παιδιών. Η ΟΓΕ παίρνει την πρωτοβουλία και αφιερώνει στις μαθήτριες των λαϊκών οικογενειών ένα γράμμα, ιδιαίτερα σε αυτές τις συνθήκες που ανορθολογικές, συντηρητικές και αντιδραστικές αντιλήψεις για την κοινωνία και για την «ανυπαρξία αντικειμενικής πραγματικότητας» βομβαρδίζουν τη νεολαία.

Σε αυτά τα κορίτσια η ΟΓΕ στέλνει αυτό το γράμμα, που όπως λέει είναι «η πένα μιας μαμάς, γιαγιάς, αλλά πάνω από όλα αγωνίστριας της ζωής και του κινήματος».

Ακολουθεί το γράμμα.

* * *

«Αγαπητή μου φίλη,

Αν μπορούσα να σου μιλήσω, έστω για λίγο, θα σου έλεγα πως δεν φταις εσύ που ένιωσες μικρή μέσα σε έναν κόσμο τόσο άδικο, σκληρό και σκοτεινό για τα 17 σου χρόνια. Θα σου έλεγα πως 17 χρόνια είναι όντως λίγα για να ανακαλύψεις τον κόσμο. Θα σου έλεγα πως στα 17 σου χρόνια είναι όντως δύσκολο να ξέρεις τη δύναμη που μπορεί να κρύβεις μέσα σου.

Θα σου έλεγα πως η αξία σου δεν μετριέται σε βαθμούς, σε επιδόσεις, σε προσδοκίες άλλων...

Θα σου έλεγα πως η ζωή δεν είναι ένας αγώνας που πρέπει να τον δώσεις μόνη σου και να "κερδίσεις" οπωσδήποτε. Είναι ένας "μαραθώνιος" που όλοι μαζί τρέχουμε και προσδοκούμε να συναντήσουμε τα "όνειρά" μας, μόνο που δεν μας μαθαίνει κανείς ποια από αυτά είναι δική μας επιλογή ή "επιλογές" άλλων, που "αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς" ...κι εκεί στα 17, αλλά και στα 27, στα 37 κ.λπ. θα κάνουμε λάθη, θα φοβηθούμε, θα αποτύχουμε, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να παλεύουμε κι αυτό είναι το "παράσημό" μας...