Από τη μια η
σταθεροποίηση του καπιταλισμού μετά τη λήξη του β’ παγκοσμίου πολέμου με
τις σοσιαλδημοκρατικές παρεμβάσεις που ενίσχυσαν τις αυταπάτες για το ανθρώπινο
πρόσωπο του καπιταλισμού και από την άλλη η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης που
προπαγανδίστηκε δεόντως σαν η ταφόπλακα στην ανάγκη των κοινωνικών αγώνων και
της κοινωνικής επανάστασης δημιούργησαν αυτά τα ωστικά κύματα που ως τις μέρες
μας επηρεάζουν ακόμα τους λαούς της
Δύσης. Παρόλο που οι πόλεμοι δεν σταμάτησαν ποτέ και οι ταξικές αντιθέσεις όλο
και πολώνονται οι μεγάλες πλειοψηφίες στα δυτικά καπιταλιστικά κράτη επιμένουν
να κλείνονται στο μικρόκοσμό τους. Ακόμα και
τώρα με τον πόλεμο που μαίνεται στη Μ. Ανατολή και την αντίσταση του
Ιράν, που χρησιμοποιώντας την ενέργεια σαν μέσο πίεσης κάνει αισθητές τις
συνέπειες του πολέμου και στη Δύση, οι μεγάλες πλειοψηφίες φαίνεται να μη
μπορούν να ξεφύγουν από εκείνη την αδράνεια που τις καθιστά ακίνδυνες.
Το
τελεσίγραφο του Τραμπ που είχε απειλήσει να εξοντώσει ολόκληρο τον πολιτισμό
του Ιράν και οι εικόνες με τους Ιρανούς σε γέφυρες και διάφορες υποδομές ανακάλεσαν στη μνήμη την επίθεση του ΝΑΤΟ
κατά της Σερβίας στα 1999, όταν η διεθνής έννομη τάξη στην Ευρώπη μεταπολεμικά
καταστράφηκε. Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορεί να προοιωνίζει τίποτε καλό για το
μέλλον το γεγονός ότι ΗΠΑ και Ισραήλ δεν προσποιούνται καν ότι νοιάζονται για
έννομη τάξη ή διεθνές δίκαιο. Η αυτοκρατορία των ΗΠΑ γίνεται όλο και πιο
τολμηρή στο να εκθέσει την πραγματική τυραννική φύση της, νιώθοντας όλο και
λιγότερη ανάγκη να κατασκευάσει συναίνεση πριν εμπλακεί σε μαζική στρατιωτική
σφαγή.
Και ο
δικός μας πρωθυπουργός K. Μητσοτάκης στη συνέντευξή του στο CNN βρήκε τη λέξη «αντιπαραγωγική» (counter productive) ως την πιο
κατάλληλη για να χαρακτηρίσει τη δολοφονική επίθεση του Ισραήλ στο Λίβανο εναντίον αμάχων, ουσιαστικά
υιοθετώντας την οπτική γωνία του εγκληματικού κράτους, ότι δηλ. στρατιωτικά και
στρατηγικά είναι αυτές οι δολοφονίες επιζήμιες για το Ισραήλ, επειδή θεωρεί ότι
υπονομεύουν τους δικούς του στόχους. Είναι μια αποτυχημένη απόπειρα να ισορροπήσει
ανάμεσα στη λεκτική έκφραση ανησυχίας για την παραβίαση της εκεχειρίας χωρίς όμως
ούτε μια στιγμή να ξεχνά τη στρατηγική
εταιρική σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ, την οποία διαφημίζει πάντα με
ικανοποίηση σαν θωράκιση της χώρας απέναντι στην Τουρκία. Σε τέτοιες κρίσιμες
καταστάσεις είναι που αποδεικνύεται με πολύ ξεκάθαρο τρόπο ότι οι πολιτικές
επιλογές της κυβέρνησης εξυπηρετούν κυρίως τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και
ότι όλα τα ηχηρά για εθνικά συμφέροντα, διεθνές δίκαιο και ανθρωπισμό λέγονται
απλώς για παραπλάνηση.
