Μόλις πριν από λίγες μέρες Ιταλοί στρατιώτες που συμμετέχουν σε δύναμη του ΟΗΕ στον νότιο Λίβανο τραυματίστηκαν από τον ισραηλινό στρατό. Η Ιταλία είναι από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους εμπορικούς εταίρους του Λιβάνου και μόλις τον περασμένο Γενάρη, η ιταλική ENI μαζί με την «Total Energies» και την «Qatar Energy» υπέγραψαν συμφωνία με την κυβέρνηση του Λιβάνου για την εκμετάλλευση του Block 8, που ενδέχεται να έχει μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου. Θυμίζουμε επίσης ότι η ένταση είχε κλιμακωθεί ξανά τον περασμένο Σεπτέμβρη, όταν η ιταλική κυβέρνηση πρόσφερε στρατιωτική συνοδεία στον ανθρωπιστικό στόλο που έπλεε προς τη Γάζα. Το Ισραήλ από την πλευρά του προσπάθησε να υποβαθμίσει τη μη ανανέωση της συμφωνίας, λέγοντας πως το περιεχόμενό της είναι ούτως ή άλλως ασαφές και περιορισμένο. Με άλλα λόγια, είτε τα χάνουν, είτε τα βρίσκουν μεταξύ τους οι κυβερνήσεις των Ευρωατλαντικών, το κίνητρο δεν είναι τα συμφέροντα των λαών τους, αλλά αυτά του κεφαλαίου, που άλλοτε συγκλίνουν κι άλλοτε αποκλίνουν, φτάνοντας μέχρι και σε ευθεία σύγκρουση. Σε κάθε περίπτωση, οι εξελίξεις είναι αποκαλυπτικές για τις αντιθέσεις που οξύνονται μέσα στην αμερικανοΝΑΤΟική συμμαχία, οδηγώντας σε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Τις αντιθέσεις αυτές πρέπει να αξιοποιήσουν οι λαοί σε κάθε χώρα και να δυναμώσουν την πάλη ενάντια στην αστική τάξη, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά της, προσπερνώντας τις παγίδες που στήνουν οι διάφορες δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας για να τους δέσουν με άλλα σχοινιά στο άρμα των συμφερόντων, των σχεδιασμών και των ανταγωνισμών του κεφαλαίου.
