 |
Κάποτε,
όχι πολύ παλιά, τέλη του περασμένου και στις αρχές αυτού του αιώνα,
ήταν της μόδας να παίρνουν οι δημοσιογράφοι φανταστικές συνεντεύξεις από
αγάλματα ιστορικών προσώπων. Φανταστικές μεν, αλλά με προπαγανδιστικό
όγκο ευθέως δυσανάλογο με το βάρος του αγάλματος. Απ' τον Κολοκοτρώνη
και τι δείχνει το δάχτυλό του, μέχρι τον Λόρδο Βύρωνα και το ποιητικό
του. Περίπου την ίδια εποχή γνώριζαν άνθηση μεγάλη ταινίες είτε με
αόρατους εραστές, ως επί το πλείστον πεθαμένους, είτε με νεαρούς
βρικόλακες και μεσήλικα ζόμπι. Και λεφτά βγήκανε και υπογραφές
αποκτηθήκανε και υποδόρια προπαγάνδα της πώλησης ψευδοαθανασίας
κατακυρώθηκε ως κοινωνική διαδικασία.
Υστερα και ταχύτατα ήρθε ο
κατακεραυνωτικός ρεαλισμός και σουρεαλισμός της φιλμογραφίας του Τικ
Τοκ, και της πορνογραφίας του σκοτεινού διαδικτύου. Πάνω από μια
δεκαετία η τηλεόραση, εντός - εκτός πλατφόρμας, πρόβαλε το πορτοκαλί των
φυλακισμένων ηρώων τε και θυμάτων, μαζί μ' αυτό των επαναστάσεων, και
μετά ήρθε το ισλαμικό κράτος με δυτικούς μισθοφόρους, ράπερ, τράπερ και
φυγάδες κορασίδες και επιδείκνυε τη σφαγή αιχμαλώτων ντυμένων στα
πορτοκαλί. Συχνά σε ζωντανή μετάδοση. Προδιαφημισμένα.
Το
χρονικό χειραγώγησης του κοινού μας νου εξελίχθηκε ταχύτατα με την
εμφάνιση της τεχνητής νοημοσύνης. Ηδη βλέπουμε τις πρώτες αυτοκτονίες
ερωτικής απογοήτευσης από τον εραστή - σύντροφο τεχνητής νοημοσύνης.
Είδαμε και τις πρώτες απεργίες των εργαζομένων στο Χόλιγουντ ενάντια
στην υποκατάστασή τους από τα αλγοριθμικά έργα και υπολογιστικά
προϊόντα. Εσχάτως βλέπουμε και δημοσιογράφους ή γενικώς μιντιακούς
γραφιάδες να πλάθουν εικονογραφήσεις πολιτικών δι' ερωταπαντήσεων προς
τις μηχανές τεχνητής νοημοσύνης. Στα ....τσατάδικα της γειτονιάς,
μιλιούνια, δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, χωρίς καπνούς από
τσιγάρα και υπόγειες ταβέρνες, κατασκευάζονται ιδανικά προφίλια ιδανικών
αυτόχειρων, που θα 'λεγε πως έχουν καταστεί οι ...κύκλοι των πολιτικών,
ο ποιητής.
