Και αυτές οι συνέπειες δεν είναι απλώς μια «παράπλευρη απώλεια». Είναι το αποτέλεσμα της βαθιάς εμπλοκής της χώρας στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, για τα συμφέροντα της αστικής τάξης.
Τα πρώτα πλήγματα εμφανίζονται ήδη στην καθημερινότητά μας. Ο οικονομικός εφιάλτης ξεκίνησε για εργαζόμενους, συνταξιούχους και λαϊκά νοικοκυριά, που πληρώνουν ήδη το τίμημα στα πρατήρια καυσίμων, στους λογαριασμούς, στα σούπερ μάρκετ, στη φορολογία που χρηματοδοτεί εξοπλισμούς.
Ο πόλεμος μπορεί να διεξάγεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, αλλά ο λογαριασμός φτάνει κανονικά και άμεσα στο ελληνικό σπίτι.
- Εκρηκτική αύξηση των τιμών στην Ενέργεια και στα καύσιμα.
- Ανατιμήσεις σε βασικά τρόφιμα και καταναλωτικά αγαθά.
- Αύξηση κόστους παραγωγής για τη γεωργία και τη βιομηχανία.
- Ακριβότερες μεταφορές και αεροπορικά εισιτήρια.
Οσο βαθαίνει η πολεμική εμπλοκή της χώρας, τόσο πιο βαρύ θα είναι το τίμημα για τον λαό. Η Ελλάδα είναι ιδιαίτερα ευάλωτη σε τέτοιες αναταράξεις. Κάθε αύξηση στην τιμή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου μετατρέπεται αυτόματα σε αλυσίδα αυξήσεων, που επηρεάζει εκατομμύρια νοικοκυριά. Το φαινόμενο αυτό σίγουρα δεν είναι καινούργιο, αλλά σε περίοδο πολεμικών συγκρούσεων αποκτά εκρηκτικές διαστάσεις.
 2025 The Associated Press. All |
Τι σημαίνει αυτό σε πραγματικούς αριθμούς; Σημαίνει δισεκατομμύρια ευρώ για πολεμικά αεροσκάφη, φρεγάτες και οπλικά συστήματα, στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό, συμμετοχή σε ΝΑΤΟικές επιχειρήσεις.
Και όλα αυτά σε μια χώρα όπου τα δημόσια νοσοκομεία υποχρηματοδοτούνται, τα σχολεία λειτουργούν με εγκληματικές ελλείψεις και τα λαϊκά νοικοκυριά πιέζονται από το κόστος ζωής. Ουσιαστικά πρόκειται για μια μεταφορά δημόσιου πλούτου προς τη στρατιωτική βιομηχανία. Αποτέλεσμα; Οι εταιρείες όπλων θησαυρίζουν. Οι κοινωνίες πληρώνουν και φτωχαίνουν. Ετσι γίνεται, έτσι γινόταν πάντα, γιατί η πολεμική οικονομία ποτέ δεν παραβαίνει τον βασικό της κανόνα: Τα κέρδη για τους εξοπλιστικούς ομίλους, τα βάρη για τον λαό.
Κάθε πόλεμος των ιμπεριαλιστικών κέντρων δεν καταστρέφει μόνο τις χώρες που βομβαρδίζονται. Δημιουργεί ένα ντόμινο οικονομικών επιπτώσεων σε ολόκληρες κοινωνίες, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα, που εμπλέκονται πολιτικά και στρατιωτικά στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
Ιράκ: Ο πόλεμος του 2003 παρουσιάστηκε ως «πόλεμος για τη δημοκρατία». Το αποτέλεσμα ήταν εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί, καταστροφή της οικονομίας, διάλυση του κοινωνικού ιστού, έλεγχος των πετρελαϊκών πόρων από πολυεθνικές εταιρείες
Λιβύη: Η επέμβαση του 2011 παρουσιάστηκε ως «ανθρωπιστική». Το αποτέλεσμα ήταν η διάλυση του κράτους και ένας παρατεταμένος εμφύλιος πόλεμος, ενώ τα πλούσια ενεργειακά αποθέματα της χώρας έγιναν αντικείμενο σκληρού ανταγωνισμού.
Συρία: Η σύγκρουση συνδέθηκε επίσης με γεωπολιτικά σχέδια που αφορούσαν ενεργειακές διαδρομές και αγωγούς φυσικού αερίου.
Και στις τρεις περιπτώσεις ο τελικός απολογισμός είναι ο ίδιος: Κοινωνική καταστροφή, οικονομική λεηλασία, γεωπολιτικός έλεγχος των ενεργειακών πόρων.
Η Ελλάδα - λένε κάποιοι - δεν βρίσκεται στο επίκεντρο αυτών των συγκρούσεων. Ναι, αλλά βρίσκεται μέχρι τον λαιμό μέσα στο σύστημα που τις παράγει, κάτι που πάντα πληρώνει με αίμα. Η Ιστορία δείχνει ότι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι δεν είναι απλώς στρατιωτικά γεγονότα. Είναι τεράστιοι οικονομικοί μηχανισμοί αναδιανομής πλούτου, που λειτουργούν μόνο προς όφελος των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Γι' αυτό και πάντα αφήνουν πίσω τους τρία πράγματα:
- Κατεστραμμένες χώρες.
- Λεηλατημένους φυσικούς πόρους.
- Χρέη και φτώχεια για τους λαούς.
Σε όλους τους πολέμους το κίνητρο ήταν ένα, η κλοπή, η αρπαγή, η λεηλασία. Οπως έλεγε και ο Λένιν: «Οι λεγόμενες Μεγάλες Δυνάμεις από παλιά έχουν υποδουλώσει και εκμεταλλεύονται έναν μεγάλο αριθμό από μικρές και αδύναμες χώρες. Και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι ένας πόλεμος για το ξαναμοίρασμα αυτής της λείας».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου