107 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ Το ΚΚΕ καλεί τον ποντιακό ελληνισμό σε αγωνιστική συμπόρευση απέναντι στο σύστημα που γεννάει πολέμους, φτώχεια, φασισμό και προσφυγιά

 

Συμπληρώνονται σήμερα 107 χρόνια από τα γεγονότα που μετά τον βάρβαρο ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου, με πάνω από 350.000 θύματα και πάνω από 1 εκατομμύριο εκτοπισμένους, έχουν σηματοδοτηθεί ως Γενοκτονία των Ποντίων, προσφέροντας πολύτιμα ιστορικά και πολιτικά συμπεράσματα για τα φονικά αδιέξοδα που προκαλούν στους λαούς οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και ο εγκλωβισμός στα εθνικιστικά σχέδια που τους περιβάλλουν.

Ηταν 19/5/1919 όταν ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Βασικοί παράγοντες που συντέλεσαν στη Γενοκτονία ήταν: Η άνοδος του τουρκικού αστικού εθνικισμού, καθώς για την ανερχόμενη τουρκική αστική τάξη, που διεκδικούσε το έθνος - κράτος της, το χτύπημα των βασικών ανταγωνιστών της (κυρίως της ελληνικής και της αρμενικής αστικής τάξης) αποτελούσε απαραίτητη προϋπόθεση για την εδραίωση της κυριαρχίας της στον συγκεκριμένο γεωγραφικό - οικονομικό χώρο.

Ηταν ακόμα οι επιδιώξεις της αστικής τάξης της Ελλάδας, για την οποία, λόγω των βλέψεών της στην ιδιαίτερα πλούσια περιοχή της Μικράς Ασίας, ο Πόντος ερχόταν σε «δεύτερη μοίρα» και υποτιμήθηκε η οργάνωση ή η βοήθεια οποιασδήποτε μορφής προς αυτόν.

Επίσης, οι επιδιώξεις και επιλογές της ελληνικής άρχουσας τάξης του Πόντου, αφού οι ιδιαίτερες - και ενίοτε αντικρουόμενες - επιδιώξεις στους κόλπους της ποντιακής πολιτικής, οικονομικής και θρησκευτικής ηγεσίας είχαν ως αποτέλεσμα μια σειρά κινήσεις οι οποίες εν τέλει άφησαν έκθετο και ανυπεράσπιστο τον ποντιακό λαό, ενώ και οι σφοδρότατοι ανταγωνισμοί μεταξύ της ελληνικής και της αρμενικής αστικής τάξης όχι μόνο υπονόμευσαν μια ενδεχόμενη κοινή τους δράση, αλλά συχνά κατέληγαν ακόμα και σε συγκρούσεις μεταξύ ποντιακών και αρμενικών ένοπλων σωμάτων.

ΗΠΑ: Με απειλές και νέες κυρώσεις εντείνουν την επιθετικότητά τους σε βάρος της Κούβας

 

Πηγή: Associated Press

 

Με απειλές και νέες κυρώσεις οι ΗΠΑ κλιμακώνουν τα εγκληματικά σχέδιά τους κατά της Κούβας και του λαού της, τον οποίο εδώ και πάνω από 6 δεκαετίες επιχειρούν να πνίξουν με τον γενοκτονικό, πολύμορφο αποκλεισμό, ο οποίος από τον φετινό Γενάρη περιλαμβάνει και την ενεργειακή ασφυξία, με το μπλοκάρισμα των εισαγωγών πετρελαίου προς το νησί.

Χθες Δευτέρα, το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε την επιβολή νέων κυρώσεων, αναφέροντας ότι πρόσθεσε την Υπηρεσία Πληροφοριών της Κούβας (Dirección de Inteligencia), όπως και περίπου δέκα υψηλόβαθμους αξιωματούχους της χώρας, στελέχη της κυβέρνησης και των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων, στον κατάλογο του Γραφείου Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC), που περιλαμβάνει οντότητες και πρόσωπα σε βάρος των οποίων επιβάλλονται κυρώσεις.

Το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ διευκρίνισε ότι ανάμεσα στα φυσικά πρόσωπα είναι ο πρόεδρος της Κουβανικής Εθνοσυνέλευσης και του Συμβουλίου του Κράτους Εστεμπάν Λάσο, καθώς και οι υπουργοί Δικαιοσύνης, Ενέργειας και Επικοινωνιών.

Επίσης, τέσσερις Κουβανοί στρατηγοί, ανάμεσά τους ο επικεφαλής της αντικατασκοπείας του στρατού Χοσέ Μιγκέλ Γκόμες ντελ Βαλίν, ο οποίος είναι και βουλευτής, περιλαμβάνονται στον κατάλογο.

Πανελλαδική κινητοποίηση για την Ειδική Αγωγή το Σάββατο 23 Μάη στις 11 το πρωί στη Θεσσαλονίκη στο Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης

 

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΙΚΑ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ «Η ΕΝΟΤΗΤΑ» Αριστοτέλους 32 & Ολύμπου 77      Τηλ.2310237694www.syntaxio.blogspot.com   e-mail: suntax.ika@gmail.com

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ- ΚΑΛΕΣΜΑ

Συναδέλφισσες - Συνάδελφοι.

Στο μεγάλο πληθυσμό των απόμαχων της δουλειάς στη χώρα μας, εκατοντάδες χιλιάδες συνάδελφοι με αναπηρικές συντάξεις, σακατεμένοι από τις συνθήκες εργασίας του επαγγέλματός τους, τις επαγγελματικές ασθένειες, χρόνια πάσχοντες, αλλά και δεκάδες άλλες χιλιάδες οικογένειες συνταξιούχων που κάποιο μέλος της οικογένειάς τους είναι άτομο με αναπηρία, βιώνουν τις συνέπειες της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων, με αποτέλεσμα είτε να διαβιούν σε σχετική ή και σε απόλυτη φτώχεια, είτε με τις πενιχρές τους συντάξεις να προσπαθούν να αντιμετωπίσουν όλα εκείνα τα προβλήματα που αφορούν μέλος της οικογένειάς τους, παιδιού ή εγγονιού με ειδικές ανάγκες, που η πολιτεία δεν καλύπτει, γιατί τις θεωρεί κόστος και «βαρίδιο» στην ανάπτυξη που επαγγέλλεται.

Επίσης χιλιάδες είναι εκείνοι  που έχουν πέσει στα νύχια των τραπεζών, των funds και των servicers, αφού μετά την βάρβαρη περικοπή των συντάξεών τους αδυνατούν να εξυπηρετήσουν το δάνειο που πήραν όταν εργάζονταν, με αποτέλεσμα το 43% των σπιτιών που πλειστηριάζονται να ανήκουν σε ανθρώπους με αναπηρία.

Τη βαρβαρότητα της πολιτικής των κυβερνήσεων απέναντι στους ανάπηρους, που τους στερεί ακόμα και τα στοιχειώδη, την βιώσαμε  στο βίαιο ξεσπίτωμα συναδέλφων ανάπηρων από την πρώτη τους κατοικία, που παρακολούθησε το πανελλήνιο από τις τηλεοράσεις, η δε υποκρισία των προηγούμενων αλλά και των τωρινών κυβερνώντων αποκαλύπτεται στην δυνατότητα που οι νόμοι τους δίνουν στα funds να «επιτρέπουν» στους ανάπηρους να παραμένουν για δύο χρόνια στο σπίτι που τους έχουν ήδη αρπάξει.