Κάθε μέσο

Ανήσυχη εμφανίζεται η EE για την εξέλιξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου και στέλνει επείγουσες επιστολές στα κράτη - μέλη για την «ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας» λόγω «τρομοκρατικών απειλών». Ο Επίτροπος Εσωτερικής Ασφάλειας μοιράζει συμβουλές προετοιμασίας «για όλα τα πιθανά σενάρια» και καλεί τους 27 να συμμορφωθούν με την οδηγία του 2022 περί «προστασίας εθνικών υποδομών» που - όπως είπε - μπορούν να γίνουν εύκολα «στόχοι επιθέσεων». Πρόκειται για μια ακόμα κυνική ομολογία ότι στη δίνη του ιμπεριαλιστικού πολέμου δεν υπάρχει ασφαλές σημείο για τους λαούς πάνω σε ευρωατλαντικό έδαφος και ότι τα πάντα είναι εν δυνάμει στόχοι επιθέσεων, στρατιωτικών και υβριδικών. Παίρνει έτσι απάντηση και ο εφησυχασμός που καλλιεργεί η ελληνική κυβέρνηση, διαρρέοντας ότι η χώρα δεν αποτελεί στόχο επειδή ...δεν εμπλέκεται στον πόλεμο (!) Οσο για την ενίσχυση των μέτρων ασφάλειας, το μόνο βέβαιο είναι ότι στην άκρη του νήματος βρίσκεται ο εχθρός λαός και η καταστολή κάθε αντίθεσης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εμπλοκή. Στον διασταλτικό όρο «τρομοκρατία» χωράνε τα πάντα και κυρίως τα μέτρα προληπτικής καταστολής του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Στο όνομα της «εθνικής ασφάλειας» είδαμε τα τελευταία χρόνια να εκτοξεύονται οι παρακολουθήσεις και οι υποκλοπές, να γίνεται ακόμα πιο αυστηρή η «αντιτρομοκρατική» νομοθεσία για «αδικήματα» όπως ο αποκλεισμός στρατηγικών υποδομών, που μπορεί να συμβεί και με μια απεργία. Ο λαός πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή επιφυλακή. Η αστική τάξη θέλει πάση θυσία τη συμμετοχή του ή έστω την ανοχή του στον πόλεμο που κάνει για τα συμφέροντά της και χρησιμοποιεί κάθε μέσο καταστολής και ενσωμάτωσης για να την αποσπάσει.

Υπάρχει έδαφος

Τα αποτελέσματα διαδικτυακής έρευνας, με θέμα «Τι θα έκαναν στον πόλεμο οι Ελληνες», παρουσίασε τις προάλλες η εφημερίδα «Τα Νέα» και τα αποτελέσματα - παρά την αντιφατικότητά τους - δίνουν χαστούκι στην ευρωατλαντική και κυβερνητική προπαγάνδα του πολέμου. Το 73,8% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι θεωρεί πολύ ή αρκετά σημαντικό να υπερασπίσει την πατρίδα, αλλά το 68,1% απαντά ότι δεν εμπιστεύεται την κυβέρνηση στη διαχείριση μιας πολεμικής κρίσης. Το ποσοστό αυτό φτάνει στο 79,71% για τις ηλικίες 18-25 και στο 75,98% για τις ηλικίες 26-35. Σε περίπτωση επιστράτευσης, λιγότεροι από τους μισούς (46,4%) δηλώνουν πρόθυμοι να καταταγούν, ποσοστό που μικραίνει ακόμα περισσότερο στις ηλικίες 18-35 ετών. Ταυτόχρονα, το 60,8% θεωρεί «καθόλου σημαντική» τη συμμετοχή σε πόλεμο εκτός συνόρων, ενώ άλλο ένα 18,2% τη θεωρεί «λίγο σημαντική». Δηλαδή, σχεδόν 8 στους 10 δεν βλέπουν με καλό μάτι ή διαφωνούν ριζικά με τις αποστολές εκτός συνόρων και κατ' επέκταση με την εμπλοκή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά μέτωπα. Τα στοιχεία της έρευνας, με όλη τη σχετικότητά τους, δείχνουν τη δυσκολία των αστικών επιτελείων να διαμορφώσουν ρεύμα υπέρ του πολέμου και της ελληνικής εμπλοκής, με το πρόσχημα του «εθνικού συμφέροντος». Πολύ περισσότερο, να ταυτίσουν τον λαό με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους στόχους που υπηρετεί η αποστολή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων εκτός συνόρων. Επιβεβαιώνεται έτσι το έδαφος που υπάρχει για να τραβηχτούν ακόμα περισσότεροι στη δράση ενάντια στην εμπλοκή και για να κλείσουν οι ξένες βάσεις, να γυρίσουν πίσω φρεγάτες, αεροπλάνα, πυροβολαρχία και στρατιωτικό προσωπικό.

Παθογένειες...

Κάθε φορά που το σύστημα στομώνει και η σαπίλα ξεχειλίζει, εμφανίζεται μια «νέα» πρόταση ως «από μηχανής θεός», που θα μηδενίσει τάχα το κοντέρ και θα βάλει σε νέα βάση τη λειτουργία του, απαλλαγμένο από παθογένειες και εξαμβλώματα. Ετσι και τώρα... Στον απόηχο του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβέρνηση προωθεί «λύσεις» εξαγνισμού και ξεπλύματος του σάπιου κράτους και του αστικού πολιτικού συστήματος, που ούτε μπορούν, ούτε θέλουν να αλλάξουν τον αντιλαϊκό χαρακτήρα τους. Η λειτουργία τους στην υπηρεσία της αναπαραγωγής των επιχειρηματικών κερδών δεν είναι παθογένεια, αλλά κανονικότητα και αποτελεί τη βάση των σκανδάλων και της διαφθοράς σε όλη την κλίμακα του κρατικού μηχανισμού και του πολιτικού συστήματος.

... και εκσυγχρονισμοί

Το πόσο παλιές είναι οι προτάσεις που παρουσιάζονται ως σύγχρονες, το δείχνει η ίδια η πείρα του λαού. Οι «τεχνοκράτες» υπουργοί, σε αντιδιαστολή με τους εκλεγμένους βουλευτές που υπουργοποιούνται, σερβιρίστηκαν στο παρελθόν απ' όλες τις κυβερνήσεις ως «απάντηση» στη γενικευμένη διαφθορά. Ο αντίλογος μέσα στο ίδιο στρατόπεδο ήταν ότι οι τεχνοκράτες δεν έχουν τον ...φόβο της ψήφου και δρουν ανεξέλεγκτα, μακριά από το λαϊκό αίσθημα. Το ίδιο σκηνικό σε νέα έκδοση παρακολουθούμε σήμερα με την πρόταση για το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή, που θα διασφαλίσει τάχα τους κυβερνητικούς από τον πειρασμό του ρουσφετιού. Ο,τι κι αν κάνουν, το σύστημά τους έχει γραμμένο στο DNA τη διαφθορά και τα σκάνδαλα, επειδή η πολιτική τους είναι νύχι - κρέας με τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου. Αυτά πρέπει να βάλει στο στόχαστρο ο λαός και το κράτος που τα υπηρετεί.

 

Ριζοσπάστης