Αμείλικτο

 

 

Τη Δευτέρα που μας πέρασε συζητήθηκε στη Βουλή η Επίκαιρη Επερώτηση του ΚΚΕ για την Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία. Αν άκουγε κανείς τον υφυπουργό, που απάντησε για λογαριασμό της κυβέρνησης, θα νόμιζε ότι στους χώρους δουλειάς επικρατεί μόνο «τάξη και αλφαδιά» και ότι τα εργοδοτικά εγκλήματα υπάρχουν μόνο ως αντιπαράθεση για τη μεθοδολογία στην καταγραφή.

Τραγική ειρωνεία... Την ώρα που τα ξεστόμιζε αυτά, ένας οικοδόμος στα Γιάννενα σκοτώνονταν μέσα σε φρεάτιο επειδή - όπως κατήγγειλαν οι συνάδελφοί του - η εργοδοσία δεν πήρε ούτε τα στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας, που λογαριάζονται ως κόστος. Δύο ακόμα θάνατοι εργαζομένων ανέβασαν τον απολογισμό στους 4 νεκρούς και 6 τραυματίες από το περασμένο Σάββατο. Κανονικό μακελειό στους χώρους δουλειάς...

Η κυβέρνηση προκαλεί και νίπτει τας χείρας της. Τσιμουδιά για τους άθλιους νόμους που μετατρέπουν το μεροκάματο σε μαρτύριο για τους εργαζόμενους χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Για τη «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας και τα 13ωρα, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, την εντατικοποίηση. Για την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, που εξαναγκάζει 65άρηδες οικοδόμους να ακροβατούν στο μαδέρι.

Όλα αυτά είναι που στρώνουν το έδαφος για να τσακίζονται και να σκοτώνονται δεκάδες και εκατοντάδες στο μεροκάματο. Το κράτος όμως και η κυβέρνηση ανησυχούν για τον ...τρόπο που γίνεται η καταγραφή των «ατυχημάτων» και αν τηρούνται τα ευρωπαϊκά πρωτόκολλα! Τα ίδια δηλαδή που τηρεί η αντεργατική νομοθεσία τους, καταδικάζοντας τους εργαζόμενους σε μεροκάματα του τρόμου, στο όνομα των «βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών».

Αυτοί που νομοθετούν παγίδες θανάτου, κουνούν το δάχτυλο στα θύματα ότι φταίνε για το σακάτεμα ή και τον θάνατό τους! Αλλους πάλι τους πετάνε στα αζήτητα των ευρωπαϊκών στατιστικών, για να συντηρείται η κάλπικη εικόνα ότι «η κατάσταση είναι καλύτερη από ποτέ»... Κι ας ομολογούν ότι η αύξηση του εργατικού δυναμικού μετά την καπιταλιστική κρίση, σε συνδυασμό με την επιδείνωση των συνθηκών δουλειάς, μεγάλωσε την έκθεση των εργαζομένων σε κινδύνους.

Τι κι αν η Ανεξάρτητη Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας έχει γίνει παραμάγαζο της εργοδοσίας, με τους νόμους που ψηφίζουν η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις; Τι κι αν οι ελεγκτές είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, για να εξασφαλίζει το κράτος και μ' αυτόν τον τρόπο ασυλία στους εργοδότες; Τι κι αν με τον πιο πρόσφατο νόμο δίνουν το δικαίωμα στην εργοδοσία ακόμα και να αρνηθεί τον έλεγχο;

Πίσω από κάθε έγκλημα της εργοδοσίας βρίσκεται το κυνήγι του μεγαλύτερου κέρδους, με χορηγό το κράτος και τους νόμους του, που εκτοξεύουν την εκμετάλλευση με όλους τους τρόπους. Η «κακιά η ώρα» έχει όνομα: Είναι εκείνη η ώρα που ο εργαζόμενος εξαντλείται από τα ατελείωτα ωράρια και την πίεση της δουλειάς, που τα πόδια του λυγίζουν από την κούραση και που σε ένα ναρκοπέδιο από την έλλειψη μέτρων ασφάλειας σωριάζεται, γκρεμίζεται, πλακώνεται, τραυματίζεται, ξεψυχάει.

Όσοι προσπαθούν να κατοχυρώσουν ως «κανονικότητα» και «παράπλευρη απώλεια» τα θύματα των εργοδοτικών εγκλημάτων λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο: Τα αγωνιστικά - ταξικά σωματεία, που παλεύουν ενάντια στους αντεργατικούς νόμους, για μέτρα πραγματικής προστασίας της υγείας και της ζωής των εργαζομένων.

Το δίλημμα «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» γίνεται αμείλικτο στη θέα ενός σακατεμένου ή νεκρού εργάτη. Σ' αυτό το δίλημμα η απάντηση της εργατικής τάξης δεν μπορεί να είναι άλλη από τη σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους. Την οργάνωση για την ανατροπή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που δεν διστάζει ούτε μπροστά στο πιο μεγάλο έγκλημα.

902gr