Τρίτη 7 Μαρτίου 2023

Πινγκ πονγκ

 

Επειδή το έγκλημα στα Τέμπη έχει τη σφραγίδα και της δικής του αντιλαϊκής πολιτικής, είναι αναμενόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να ταυτίζεται με την κυβέρνηση ακόμα και στις δικαιολογίες. 'Η να επιλέγει την «αντιπαράθεση» σε ζητήματα που συγκαλύπτουν αντί να αποκαλύπτουν την ουσία. Εδώ και μέρες τα στελέχη του έχουν κάνει «σημαία» το πώς διορίστηκε ο σταθμάρχης της Λάρισας, επαυξάνοντας στο κυβερνητικό «αφήγημα» για «ανθρώπινο λάθος», που συγκαλύπτει τις τεράστιες πολιτικές ευθύνες για την κατάσταση στον σιδηρόδρομο και το πολύνεκρο δυστύχημα. Συντετριμμένος ο λαός παρακολουθεί ένα άθλιο πινγκ πονγκ ανάμεσα στη ΝΔ και στον ΣΥΡΙΖΑ για το αν ο σταθμάρχης είχε «βύσμα» ή όχι, αν πληρούσε τις προϋποθέσεις μιας τέτοιας πρόσληψης, αν ήταν κοντινός ή μακρινός συγγενής της μίας ή της άλλης βουλευτή της ΝΔ. Κάπως έτσι, «πάνε περίπατο» οι ελλείψεις σε προσωπικό και τεχνικά μέσα, που αυξάνουν τις πιθανότητες για μοιραία ανθρώπινα λάθη. Ποιος θα μιλήσει όμως γι' αυτά, αφού η ΝΔ έκοβε και ο ΣΥΡΙΖΑ έραβε στην πολιτική της «απελευθέρωσης», των ιδιωτικοποιήσεων, της υποχρηματοδότησης, των απολύσεων και των μετατάξεων εκατοντάδων σιδηροδρομικών; Παρεμπιπτόντως, για ανθρώπινα λάθη έκανε λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ και μετά την τραγωδία στη Μάνδρα, το 2017, όταν η «Αυγή» κυκλοφορούσε με πρωτοσέλιδο τίτλο «Ανθρώπων έργα». Οπως ο σημερινός πρωθυπουργός έβγαλε το πόρισμα πριν ανασυρθούν οι νεκροί από τα συντρίμμια, ότι «το δράμα οφείλεται κυρίως σε τραγικό ανθρώπινο λάθος»...

Χωρίς σχόλιο
 
 

«...την ίδια ώρα, ένα Ανώτατο Δικαστήριο του Λονδίνου δικάζει τρεις σιδηροδρομικούς, έναν τροχοπεδητή επιβατικής αμαξοστοιχίας, έναν μηχανοδηγό και έναν φύλακα γραμμής. Ενα μεγάλο σιδηροδρομικό δυστύχημα έχει στείλει στον άλλο κόσμο εκατοντάδες επιβάτες. Αιτία του δυστυχήματος ήταν η αμέλεια των σιδηροδρομικών. Μπρος στο ορκωτό δικαστήριο οι σιδηροδρομικοί δηλώνουν ομόφωνα ότι πριν 10 - 12 χρόνια εργάζονταν μόνο 8 ώρες την ημέρα. Στο διάστημα όμως των τελευταίων 5 έως 6 χρόνων αύξησαν τις ώρες εργασίας σε 14, 18 και 20 την ημέρα. Κι όταν υπάρχει εξαιρετικά μεγάλη συρροή ταξιδιωτών, λ.χ. την περίοδο των εκδρομικών αμαξοστοιχιών, εργάζονται συχνά χωρίς διακοπή 40 - 50 ώρες. Οι σιδηροδρομικοί όμως είναι κι αυτοί κοινοί άνθρωποι και όχι Κύκλωπες. Σε ένα ορισμένο σημείο παραλύει η εργατική τους δύναμη. Τους κυριεύει η νάρκη. Το μυαλό τους παύει να σκέφτεται και τα μάτια τους να βλέπουν. Ο πέρα για πέρα αξιοσέβαστος Βρετανός δικαστικός απαντάει με μια ετυμηγορία που τους παραπέμπει επί "ανθρωποσφαγή" στο κακουργιοδικείο και σε ένα ήπια διατυπωμένο παράρτημα εκφράζει με ευλάβεια την ευχή ότι οι κύριοι κεφαλαιούχοι μεγιστάνες των σιδηροδρόμων θα ευαρεστηθούν να είναι στο μέλλον πιο σπάταλοι στην αγορά των απαραίτητων "εργατικών δυνάμεων" και πιο "εγκρατείς" ή πιο "ολιγαρκείς" ή πιο "οικονόμοι" στην απομύζηση της αγορασμένης εργατικής δύναμης»... Το παραπάνω απόσπασμα είναι γραμμένο τον μακρινό 19ο αιώνα από τον Μαρξ στο «Κεφάλαιο», στην ενότητα για την εργάσιμη μέρα. Το παραθέτουμε χωρίς κανένα άλλο σχόλιο, αφού οι ομοιότητες με όσα ζούμε αυτές τις μέρες είναι πέρα για πέρα οφθαλμοφανείς...


Κανόνας...

Σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή ξεμύτισαν οι προπαγανδιστές της «απελευθέρωσης», που απάλλαξε τάχα τον σιδηρόδρομο από τις «παθογένειες του κρατισμού» και του «κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού», τη «διαφθορά», τη «διασπάθιση δημόσιου χρήματος» και την «κακοδιαχείριση», βάζοντάς τον σε «τροχιά ανάπτυξης». Για να δικαιολογήσουν αυτήν την εγκληματική πολιτική, που υπηρετούν όλες διαχρονικά οι κυβερνήσεις, φτάνουν να λένε πως η «μαύρη τρύπα» των σιδηροδρόμων κόστιζε στο κράτος όσο η 13η σύνταξη (!), που θα την είχε γλιτώσει αν «έτρεχε» νωρίτερα το σχέδιο της «απελευθέρωσης» των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών. Η καταφυγή στη συκοφάντηση και στο δίλημμα «κρατικό - ιδιωτικό» είναι άλλοθι για να «βγαίνει λάδι» η στρατηγική της «απελευθέρωσης», που ούτε καλύτερες υπηρεσίες προσφέρει στον λαό, ούτε μεγαλύτερη ασφάλεια, ούτε φτηνότερες τιμές. Αντίθετα, στόχο έχει να θωρακίσει και να επεκτείνει την κερδοφορία των ομίλων που εκμεταλλεύονται τον σιδηρόδρομο, με τον λαό να πληρώνει όχι μόνο πανάκριβα εισιτήρια, αλλά και τις υποδομές, που η συντήρηση και η κατασκευή νέων απαιτούν τεράστια κεφάλαια.


... απαράβατος

Ανεξάρτητα λοιπόν αν στο μετοχικό κεφάλαιο τέτοιων εταιρειών πλειοψηφεί το κράτος ή κάποιος ιδιώτης, η λειτουργία τους με όρους «κόστους - οφέλους» παραμένει απαράβατος κανόνας, σε βάρος της λαϊκής ανάγκης για σύγχρονες, φτηνές και ασφαλείς μεταφορές. Ποιος δεν θυμάται τον «κρατικό» καρβουνιάρη να κάνει 9, 10, 11 ή και 12 ώρες το δρομολόγιο Αθήνα - Θεσσαλονίκη, να σταματάει κάθε τρεις και λίγο σε μονή γραμμή, να κρέμονται οι επιβάτες από τα παράθυρα; Ποιος δεν θυμάται τη χρόνια υποχρηματοδότηση, τα «πάρε - δώσε» με εργολαβίες, την απαξίωση του τροχαίου υλικού εξαιτίας της υποσυντήρησης; Γι' αυτό, απάντηση στη σημερινή επικίνδυνη κατάσταση δεν είναι η επιστροφή στον σιδηρόδρομο με ιδιοκτήτη το αντιλαϊκό κράτος, που θα λειτουργεί με τους ίδιους νόμους του κέρδους, αλλά η πάλη για σιδηρόδρομο αποκλειστικά κρατικό, ενταγμένο σε έναν ενιαίο φορέα μεταφορών που θα είναι κοινωνική ιδιοκτησία, στο πλαίσιο μιας άλλης εξουσίας, και θα λειτουργεί με κριτήριο την κάλυψη των συνδυασμένων λαϊκών αναγκών για καθολικές, φτηνές, ποιοτικές, ασφαλείς μετακινήσεις και μεταφορές. Αυτόν τον δρόμο «έδειχνε» το ΚΚΕ όταν ο σιδηρόδρομος ελεγχόταν από το κράτος, τον ίδιο φωτίζει και σήμερα, που ο λαός ζει από πρώτο χέρι τα «καλά» της πολυδιαφημισμένης «απελευθέρωσης» και ιδιωτικοποίησης.

 

Ριζοσπάστης 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου