Την
περασμένη βδομάδα ακούστηκε μια ...κακιά λέξη στη Βουλή. Οχι σαν αυτές
που ξεστομίζουν οι θορυβώδεις θεατρίνοι της πολιτικής. Αυτή έσταζε αίμα
και την είπε ένας βουλευτής του ΚΚΕ, ο Νίκος Εξαρχος, οικοδόμος στο
επάγγελμα. Μίλησε για εκείνο το «κωλοτελάρο» που έλειπε, με αποτέλεσμα
να σκοτωθεί ένας άνθρωπος. Κόστιζε - βλέπεις - χρόνο και χρήμα στον
εργολάβο. Ο 9ος νεκρός από τις αρχές της χρονιάς καταπλακώθηκε από
χώματα μέσα σε φρεάτιο, παλεύοντας με τσιμεντοσωλήνες σε έργα ομβρίων
υδάτων. Χωρίς μέτρα ασφαλείας. Χωρίς προστασία. Με σπασμένη φωνή, ο
βουλευτής οικοδόμος αναφέρθηκε και στους 36 συναδέλφους του που έχασαν
τη ζωή τους σε εργατικά δυστυχήματα το 2025. Και όχι, δεν ήταν απλώς μια
συνηθισμένη Δευτέρα αυτή της 18ης του Μάη, του σκοτωμένου 46χρονου στη
Βουνοπλαγιά Ιωαννίνων. Και δεν ήταν, γιατί δεν θα συνηθίσουμε ποτέ το να
πέφτουν εργάτες από σκαλωσιές, να καταπλακώνονται, να καίγονται, να
εγκλωβίζονται σε δεξαμενές, να εξαντλούνται σε σύγχρονες γαλέρες, να
κομματιάζονται.
Ούτε θα δεχτούμε το ίδιο πάντα μοτίβο της
κυβερνητικής «κανονικότητας», με τις ελλείψεις προσωπικού, τους
ανύπαρκτους ελέγχους, τα εξαντλητικά ωράρια, την πίεση για
«παραγωγικότητα» και το κυνήγι του κέρδους, που μετατρέπει τους χώρους
εργασίας σε παγίδες θανάτου. Και όσο κι αν οι κυβερνώντες μιλούν για
«επενδυτική έκρηξη», οι εργοδότες για «ανταγωνιστικότητα», οι τραπεζίτες
για «αναπτυξιακό θαύμα», οι εργάτες θα γνωρίζουν πως το «θαύμα» αυτό
χτίζεται πάνω σε σπασμένα κορμιά και σε φέρετρα. Στα δικά τους φέρετρα.
Ξέρουν πως κάθε γερανός που σηκώνεται στον ουρανό, κάθε σκαλωσιά που
καταρρέει, κουβαλούν πάνω τους τον ιδρώτα τους που γίνεται αίμα. Κάθε
μέρα, πίσω από τις λαμαρίνες των εργοταξίων, πίσω από τα φώτα των
μεγάλων επενδύσεων και τα δελτία θριάμβου της «ανάπτυξης», κρύβονται τα
προμελετημένα εγκλήματα ενός συστήματος που θεωρεί τον εργάτη αναλώσιμο
εξάρτημα.
