Μόλις οι μισοί Βρετανοί ηλικίας έως 24 ετών εργάζονταν στο τέλος του περασμένου χρόνου, με τα στοιχεία να θεωρούνται κόλαφος για την οικονομία. Η αύξηση της ανεργίας σ' αυτές τις ηλικίες είναι δείκτης με ευρύτερη σημασία, καθώς αποδίδεται στις λιγότερες προσλήψεις σε κλάδους που απασχολούν περισσότερους νέους, όπως ο τουρισμός...
Ειδήσεις σαν κι αυτή δεν είναι καθόλου σπάνιες και προδίδουν τη μεγάλη ανησυχία για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Την τιμητική της έχει η Ευρώπη, όπου ο όρος «στασιμοπληθωρισμός» - υψηλός πληθωρισμός με πολύ χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης - ήρθε για να μείνει. Η πανάκριβη Ενέργεια στο φόντο του ιμπεριαλιστικού πολέμου είναι η μεγαλύτερη πηγή ανησυχίας για τα αστικά επιτελεία.
Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, το επιτόκιο των στεγαστικών δανείων αυξήθηκε στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων μηνών, απειλώντας να βάλει πάγο στην αγορά κατοικίας των ΗΠΑ, που καταγράφει χαμηλές πτήσεις για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά. Η πίεση στα αμερικανικά νοικοκυριά αυξάνεται, λόγω πληθωρισμού και επιτοκίων. Οικογένειες με στεγαστικό δάνειο αναγκάζονται να δαπανούν το 32% του εισοδήματός τους για την αποπληρωμή των δόσεων.
Τα ίδια τα κράτη δανείζονται ακριβότερα, μετακυλίοντας το κόστος στα νοικοκυριά: Με έγγραφό του προς την Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΔΝΤ προειδοποιεί ότι «το χρέος της μέσης ευρωπαϊκής χώρας θα φτάσει το 130% του ΑΕΠ έως το 2040, σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με σήμερα». Καλεί τα κράτη - μέλη «να προχωρήσουν στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις» προκειμένου «να αντιμετωπίσουν τα τεράστια έξοδα στους τομείς της άμυνας, της Ενέργειας και των συντάξεων τα επόμενα 15 χρόνια».
Ποιες είναι αυτές οι μεταρρυθμίσεις; Πέρα από τη «βελτίωση» της κινητικότητας εργατικού δυναμικού και κεφαλαίων, «συστήνονται» η «ενοποίηση των αγορών Ενέργειας», οι «μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα με αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης» και «οι κρατικές εγγυήσεις για επενδύσεις υψηλότερου κινδύνου», ακόμα και με κοινό δανεισμό, που θα φορτώνεται στις τσέπες των λαών.
Πρόκειται για μεταρρυθμίσεις που βρίσκονται ψηλά στο καλεντάρι του κεφαλαίου, των κυβερνήσεων και των κομμάτων του. Ειδικά σήμερα που οι πολεμικές δαπάνες έχουν εκτοξεύσει τους προϋπολογισμούς και επιβάλλουν περικοπές ακόμα και στα ελάχιστα που δαπανούν κράτη και ΕΕ για τις λαϊκές ανάγκες. Το κεφάλαιο απαιτεί νέες θυσίες από τους λαούς για την πολεμική προετοιμασία, πριν απαιτήσει το αίμα και τη ζωή τους στα μέτωπα των ιμπεριαλιστικών πολέμων.
Μια άλλη είδηση αφορά την Ελλάδα και το Ταμείο Ανάκαμψης. Σύμφωνα με τις Εαρινές Προβλέψεις της Κομισιόν, «το Ταμείο θα συνεχίσει να στηρίζει την ελληνική οικονομία το 2026», αν και με μειωμένους ρυθμούς ανάπτυξης (1,8% το 2026 και 1,6% το 2027), αλλά η «υψηλή εισαγωγική εξάρτηση» οδηγεί σε αύξηση του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών στο 7,1% του ΑΕΠ το 2026, από 6% το 2025. Με άλλα λόγια, τα χρήματα του ταμείου εξαντλούν γρήγορα την όποια δυναμική τους στην οικονομία και μαζί αυξάνεται η ανησυχία για το τι θα ακολουθήσει όταν ολοκληρωθεί.
Μια απλή αποδελτίωση δίνει το στίγμα των αδιεξόδων που ανακυκλώνονται στο έδαφος της καπιταλιστικής υπερσυσσώρευσης. Η μια κρίση διαδέχεται την άλλη και το φάρμακο που συστήνεται για τη μια πάθηση της οικονομίας είναι φαρμάκι που προκαλεί παρενέργειες σε κάποια άλλη. Τα περιθώρια της αντιλαϊκής διαχείρισης σε όλες τις εκδοχές της στενεύουν απελπιστικά και εξαντλούνται οι εύθραυστες συμφωνίες ανάμεσα σε ανταγωνιστικές οικονομίες. Το καπιταλιστικό δόγμα «ο θάνατός σου η ζωή μου» αφορά το ίδιο συμμαχικές και αντίπαλες αστικές τάξεις ή και τμήματά τους μέσα στην ίδια χώρα.
Στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, που επιβεβαιώνεται ως «τρόπος ύπαρξης» της αστικής τάξης, όσο οι ανταγωνισμοί για τις πρώτες ύλες, τις αγορές, τις πηγές και τους δρόμους Ενέργειας και εμπορίου κορυφώνονται, στο κυνήγι της κυριαρχίας για την εξασφάλιση μεγαλύτερου κέρδους. Γίνεται έτσι η «φυσική συνέχεια» της ιμπεριαλιστικής ειρήνης με θύματα τους εργαζόμενους, τον λαό, τη νεολαία, που δέχεται τις συνέπειες με όλους τους τρόπους.
Οσο μεγάλα είναι τα γεγονότα και οι εξελίξεις, τόσο πιο αμείλικτα είναι και τα διλήμματα που μπαίνουν μπροστά στον λαό: Με τις ανησυχίες, τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους του κεφαλαίου, κρατώντας τις ξένες σημαίες των εκμεταλλευτών; Ή με τη σημαία των σύγχρονων κοινωνικών δικαιωμάτων και αναγκών, που η νίκη τους περνάει μέσα από τη συντριβή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης; Τέτοια ζητήματα φέρνει μπροστά ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος. Και η απάντηση από τη σκοπιά τού τι συμφέρει τον λαό κρίνει τη μόνη σωστή πλευρά της Ιστορίας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου