Η πλοκή του έργου είναι προβλέψιμη, αλλά δεν έχει «χάπι εντ» για τον λαό. Στόχος είναι να εγκλωβίσουν τη δυσαρέσκειά του στον «ρεαλισμό» της υποταγής, στα συμφέροντα δηλαδή του ...σκηνοθέτη.
Εχουν και ειδικά εφέ: Λαμπιόνια του «μικρότερου κακού», καπνούς με «φύγε εσύ έλα εσύ», και φούμο «διαχωριστικές γραμμές».
Μέχρι να ...προστάξει αλλιώς το «εθνικό συμφέρον», με ολίγη από «προοδευτική» διαχείριση της βαρβαρότητας και αποκατάσταση της «ηθικής» λειτουργίας του σάπιου συστήματος, που στάζει αίμα και εκμετάλλευση.
* * *
Οπότε τι μένει;
Κάτι τσακωμοί για τα ρολάκια: Θα μπει πρώτα ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης; Θα πουν και κανένα γλυκόλογο πριν επιστρέψουν στην ...κοινή προσπάθεια οι πρώην υπουργοί του Τσίπρα που πάρκαραν προσωρινά στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Αριστερά;
Θα παραστήσουν τους συμμάχους εξαρχής ή λίγο πριν το τέλος; Θα μείνει κανένας πίσω να παριστάνει τον συνεπή εξανθρωπιστή του καπιταλισμού που δεν ...ανέχεται τα προσωποπαγή κόμματα, στα οποία βρισκόταν μέχρι χθες;
Κανονική ταινία β' διαλογής η χρεοκοπημένη σοσιαλδημοκρατία. Εκφυλισμός έως το μεδούλι, καρεκλοκυνηγοί, «σωτήρες», σάπιες «αξίες» και παμπάλαιες ιδέες που παριστάνουν ...το νέο.
