Μια από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες για την ανθρώπινη θέληση και την αντοχή βρίσκεται στο αριστούργημα του Ερνεστ Χέμινγουεϊ (γραμμένο στην Κούβα το 1951) με τον τίτλο «Ο γέρος και η θάλασσα», στο οποίο εξιστορείται η μάχη του ανθρώπου με τη φύση, τον χρόνο και τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν θα αναφέρουμε αναλυτικά το τι περνάει ο ηλικιωμένος, φτωχός Κουβανός ψαράς, που έχει να πιάσει ψάρι για 84 ολόκληρες μέρες κι αποφασίζει να ανοιχτεί ολομόναχος, πολύ βαθιά στον ωκεανό για να ψαρέψει. Μονάχα να θυμίσουμε πως ο γέρος, σε κάποια στιγμή της εξαντλητικής, πολυήμερης μάχης του στην ανοιχτή θάλασσα, είναι υποχρεωμένος να φάει ένα ψαράκι εντελώς ωμό, για να μην λιποθυμήσει από την εξάντληση και σκέφτεται πόσο δύσκολο του είναι να μασήσει το σκληρό, ωμό κρέας επειδή τα δόντια του είναι φθαρμένα και λείπουν πολλά από αυτά.
Το επεισόδιο αυτό μας έφερε στον νου ο γερόλυκος αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, που έχοντας πάθει μεγάλο κάζο στη Μέση Ανατολή, στρέφει τώρα ακόμα πιο επιθετικά την προσοχή του στην Κούβα, λες κι αυτή είναι για τα δικά του δόντια...
Οικονομικός στραγγαλισμός και απειλή στρατιωτικής βίας
Αυτές τις ώρες διαβάζουμε στα αστικά δυτικά ΜΜΕ, που όλα τα χρόνια αναμασούν τις ανυπόστατες κατηγορίες των Αμερικανών και Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών κατά της Κούβας, ότι οι κουβανικές αρχές μοιράζουν στον λαό οπλισμό, κάτι αρκετά ασυνήθιστο για μια «στυγνή δικτατορία», όπως αρέσκονται προκλητικά να την χαρακτηρίζουν, αυτοί, οι εκπρόσωποι της δικτατορίας των μονοπωλίων, πολέμιοι των λαών.
Η εξέλιξη δείχνει πως η κουβανική ηγεσία εκτιμά ως πολύ πιθανή την επιδίωξη των ΗΠΑ με στρατιωτικά μέσα να επιχειρήσουν να επιβάλλουν τα συμφέροντά τους στο Νησί της Επανάστασης.
