Η πλοκή του έργου είναι προβλέψιμη, αλλά δεν έχει «χάπι εντ» για τον λαό. Στόχος είναι να εγκλωβίσουν τη δυσαρέσκειά του στον «ρεαλισμό» της υποταγής, στα συμφέροντα δηλαδή του ...σκηνοθέτη.
Εχουν και ειδικά εφέ: Λαμπιόνια του «μικρότερου κακού», καπνούς με «φύγε εσύ έλα εσύ», και φούμο «διαχωριστικές γραμμές».
Μέχρι να ...προστάξει αλλιώς το «εθνικό συμφέρον», με ολίγη από «προοδευτική» διαχείριση της βαρβαρότητας και αποκατάσταση της «ηθικής» λειτουργίας του σάπιου συστήματος, που στάζει αίμα και εκμετάλλευση.
* * *
Οπότε τι μένει;
Κάτι τσακωμοί για τα ρολάκια: Θα μπει πρώτα ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης; Θα πουν και κανένα γλυκόλογο πριν επιστρέψουν στην ...κοινή προσπάθεια οι πρώην υπουργοί του Τσίπρα που πάρκαραν προσωρινά στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Αριστερά;
Θα παραστήσουν τους συμμάχους εξαρχής ή λίγο πριν το τέλος; Θα μείνει κανένας πίσω να παριστάνει τον συνεπή εξανθρωπιστή του καπιταλισμού που δεν ...ανέχεται τα προσωποπαγή κόμματα, στα οποία βρισκόταν μέχρι χθες;
Κανονική ταινία β' διαλογής η χρεοκοπημένη σοσιαλδημοκρατία. Εκφυλισμός έως το μεδούλι, καρεκλοκυνηγοί, «σωτήρες», σάπιες «αξίες» και παμπάλαιες ιδέες που παριστάνουν ...το νέο.
«Τι ντεκαντάνς», που έλεγε και μια ψυχή...
* * *
Στο μεταξύ, τι γίνεται με αυτά τα (αστικά) ΜΜΕ; Ολημερίς παίζουν κόμμα Τσίπρα και ολονυχτίς κόμμα Καρυστιανού!
Ειδικά για το πρώτο βγάζει μάτι η στήριξη από συγκεκριμένα εκδοτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Μόνο στη ζώνη με τις παιδικές εκπομπές και τα κινούμενα σχέδια δεν έχουν βάλει ακόμα τον «νέο» Μεσσία...
Βέβαια, τώρα δεν υπάρχουν γάτες Ιμαλαΐων για να ακούνε ατάραχες τα πολιτικά και άλλα ντιλ. Οπότε, το παρασκήνιο διαβάζεται απ' όσα βγαίνουν στο προσκήνιο. Και μάλλον είναι πολύ βαθύ... Ετσι χτίζονται τα «νέα» πολιτικά τζάκια. Με σπρώξιμο από παραδοσιακά επιχειρηματικά τζάκια.
«Κράτος δικαίου» και «διαφάνεια», στην ίδια συσκευασία με τη διαπλοκή και το «κράτα με να σε κρατώ»... Τέτοια (πολιτική) σαβούρα σερβίρουν ξανά στον λαό, ο οποίος έχει την πείρα και τη δύναμη να τους την επιστρέψει κατάμουτρα.
* * *
«Η Ελλάδα έχει μια μακρά παράδοση στο να σπάει αποκλεισμούς», λέει ο Προκοπίου. Η συγκυρία γεννά μια «χρυσή ευκαιρία» για τους Ελληνες πλοιοκτήτες, προσθέτει ο Μαρινάκης. «Αν οι σημερινές συνθήκες διατηρηθούν, ίσως η μοναδική μου μεταμέλεια είναι ότι δεν μοίρασα ακόμη μεγαλύτερα μερίσματα στους μετόχους», συμπληρώνει ο Τσάκος.
Ποιος είπε ότι χάνουν όλοι από τον πόλεμο;
Αυτό εννοεί η Αγγελικούση όταν λέει ότι η ναυτιλία είναι «εγγυήτρια της καθημερινότητας των πολιτών». Πραγματική εγγύηση κινδύνων, φτώχειας και εκμετάλλευσης για να θησαυρίζουν μια χούφτα μονοπώλια.
* * *
Μιας που λέμε για ευκαιρίες...
Οσα δεν φέρνει ο χρόνος τα φέρνει ο πόλεμος για τους καπιταλιστές και τα κέρδη τους. Κανονικός τρόπος ύπαρξης και υπεράσπισης των συμφερόντων τους η εμπλοκή.
Να και ορισμένα παραδείγματα:
Χρόνια η στρατηγική τους για «Ελλάδα - κόμβο Ενέργειας». Ευκαιρία όμως ο πόλεμος σε Ουκρανία και Μ. Ανατολή για να προωθήσουν τα σχέδια ενεργειακής κυριαρχίας των ΗΠΑ με τον Κάθετο Διάδρομο.
Χρόνιες οι σκέψεις για σφήνα στα κινεζικά συμφέροντα στον Πειραιά. Ευκαιρία όμως ο πόλεμος για να στηθεί το επισκευαστήριο του 6ου Στόλου και το λιμάνι - «αντίβαρο», με ό,τι αυτό σηματοδοτεί.
Χρόνιος ο «πόθος» της αστικής τάξης να αναβαθμιστεί στα ευρωατλαντικά σχέδια στον «ζωτικό χώρο» της Ανατ. Μεσογείου και της Μ. Ανατολής. Ευκαιρία όμως η επέμβαση στο Ιράν για να «αποδείξουν την χρησιμότητά» τους.
* * *
Μαζί με τις ευκαιρίες, όμως, έρχονται οι μεγάλες αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί, που μπλέκονται σαν κουβάρι και δεν ξεμπλέκονται.
Σ' αυτές τις συνθήκες είναι που η «στιγμή» μπορεί να φέρει και όσα δουλεύει ο χρόνος στις λαϊκές συνειδήσεις, όταν η δυσαρέσκεια και η αγανάκτηση συναντηθούν με τη ριζοσπαστική πολιτική του ΚΚΕ, στην πάλη για την ανατροπή.
Κάτι ξέρουν οι καπιταλιστές και προσπαθούν να πάρουν τα μέτρα τους... Μια ματιά στις προτάσεις της κυβέρνησης για τη συνταγματική αναθεώρηση το επιβεβαιώνει: Ενα ακόμα πιο αντιδραστικό αστικό κράτος, απαγόρευση δημοσιονομικών «παρεκτροπών», απευθείας παρεμβάσεις στο εσωτερικό των κομμάτων και άλλα τέτοια «καλά» της δικτατορίας του κεφαλαίου, όταν αφήνει τα φρου - φρου και μπαίνει σε καιρούς πολεμικής προπαρασκευής και κλονισμών.
Αυτούς τους κλονισμούς μπορεί να τους κάνει πραγματικό εφιάλτη τους ο λαός με την πάλη του, για να βγει στο ξέφωτο της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού, για να απαλλαγεί μια για πάντα από τους πολέμους και την εκμετάλλευση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου