Χιλιάδες λαού πλημμύρισαν το χώρο γύρω από το Άγαλμα Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη, στη μεγάλη συγκέντρωση του Συλλόγου Συγγενών θυμάτων Τεμπών, σωματείων, φοιτητικών συλλόγων και φορέων. Πανίσχυρο εκφράστηκε και σήμερα το μήνυμα ότι ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία δεν ξεχνά, δε συγχωρεί το έγκλημα στα Τέμπη.
Μετά το συγκέντρωση, ακολούθησε πορεία προς τον Σιδηροδρομικό Σταθμό. Στην κεφαλή της πορείας βρέθηκαν οι διανομείς και πίσω ακολουθούσε το τεράστιο ορμητικό ποτάμι με εργαζόμενους, νεολαίους, απόμαχους της δουλειάς, που είχαν πλημμυρίσει όλη την Εγνατία και κατευθύνονταν προς τον σιδηροδρομικό σταθμό. Εργαζόμενοι με τα μπλοκ των σωματείων τους, φοιτητές με τους συλλόγους τους, μαθητές με τη Συντονιστική Επιτροπή τους, μαζικοί φορείς, αυτοαπασχολούμενοι, επιστημονικοί σύλλογοι, σύλλογοι γονέων με τα παιδιά τους.
Συνεχίζουμε τον αγώνα απέναντι στο σύστημα του κέρδους, παίρνοντας δύναμη από το λαό
Η συγκέντρωση ολοκληρώθηκε με την Ελένη Βασάρα, γραμματέα του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, να μεταφέρει το μήνυμα των συγγενών του εγκλήματος των Τεμπών, τονίζοντας:
«Η μεγάλη σημερινή απεργιακή συγκέντρωση είναι η καλύτερη απάντηση απέναντι σε όσους νόμιζαν ότι ξεμπέρδεψαν, ότι η οργή και η αποφασιστικότητα των χιλιάδων εργαζομένων, φοιτητών και μαθητών θα εκτονωθεί μέσα και από διάφορους επίδοξους ''σωτήρες'' που νομίζουν ότι μπορούν να κοροϊδέψουν έναν ολόκληρο λαό.
Σε αυτή τη μεγάλη συγκέντρωση θα θέλαμε να μεταφέρουμε με ευγνωμοσύνη το μήνυμα του Συλλόγου μας για τα τρία χρόνια από ένα ακόμα προδιαγεγραμμένο έγκλημα.
Τρία χρόνια πριν, μια νύχτα που για μας δεν ξημέρωσε ποτέ, χάσαμε τους αγαπημένους μας, 57 ανθρώπους, οι περισσότεροι νέα παιδιά, γεμάτα όνειρα.
Εν έτει 2023, μία επιβατική αμαξοστοιχία και μία εμπορική κινούνταν για 12 λεπτά αντίθετα, στην ίδια γραμμή, τη γραμμή καθόδου, στον κεντρικό σιδηροδρομικό άξονα της χώρας Αθήνα - Θεσσαλονίκη. Χωρίς να λειτουργεί ούτε ένα σύστημα ασφαλείας, χωρίς να υπάρχει ούτε μία ασφαλιστική δικλείδα που θα μπορούσε να αποτρέψει τη σύγκρουση.
Τα Τέμπη δεν ήταν η κακιά στιγμή! Όπως υποστήριζαν από την πρώτη ημέρα μετά την τραγωδία ο πρωθυπουργός, η κυβέρνηση και άλλοι "πρόθυμοι". Σπεύδοντας να υιοθετήσουν το αφήγημα του "ανθρώπινου λάθους". "Τρέχοντας" ταυτόχρονα να μπαζώσουν τον τόπο του εγκλήματος.
Για το έγκλημα στα Τέμπη έφταιξε και φταίει η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Η πολιτική που εφαρμόζεται για δεκαετίες και έχει μετατρέψει τον σιδηρόδρομο και γενικότερα τις μεταφορές και υποδομές σε ωρολογιακή βόμβα.
Γιατί γνώριζαν και συνέχιζαν, όπως και σήμερα, να επιτρέπουν και να προωθούν τη λειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου σε συνθήκες εγκατάλειψης. Σε συνθήκες υψηλής επικινδυνότητας. Οι διάφοροι υπουργοί Μεταφορών μάλιστα δεν δίσταζαν να διαφημίζουν τις ολοένα μεγαλύτερες ταχύτητες του σιδηρόδρομου, τον εκσυγχρονισμό και την ασφάλειά του, προτρέποντας τους πολίτες στη μαζικότερη χρήση του.
Και υπηρέτησαν αυτή την εγκληματική πολιτική είτε με τις αποφάσεις τους είτε με την εγκληματική μη ενασχόλησή τους με ζητήματα που άπτονταν της αρμοδιότητάς τους αν και γνώριζαν τα πάντα.
Είχαν ενημερωθεί για τα δεκάδες ατυχήματα που συνέβαιναν με μεγάλη συχνότητα. Από το 2015 τους είχαν κοινοποιηθεί 93 εξώδικα φορέων και συνδικαλιστικών οργανώσεων. Έως και λίγες μέρες πριν το έγκλημα, οι εργαζόμενοι απηύθυναν δραματική έκκληση για τη λήψη των απαραίτητων μέτρων ασφαλείας. Και όμως πιστοποιούσαν και επέτρεπαν όλα αυτά τα χρόνια την εγκληματική κατάσταση των σιδηροδρομικών μεταφορών στη χώρα μας.
Για το έγκλημα στα Τέμπη έφταιξαν και φταίνε οι ευρωπαϊκές κατευθύνσεις για την ιδιωτικοποίηση, τον κατακερματισμό, την υποστελέχωση του σιδηρόδρομου, όπου τα ολοκληρωμένα μέτρα ασφαλείας και συντήρησης μπαίνουν στη ζυγαριά κόστους - οφέλους και θεωρούνται "μη επιλέξιμο" κόστος, έχοντας οδηγήσει σε δεκάδες εγκλήματα σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, με τελευταίο τη σύγκρουση των τρένων στην Ισπανία με δεκάδες νεκρούς. Παρόμοια τα αίτια και στην Ισπανία. Και εκεί, όπως και στη χώρα μας, οι μηχανοδηγοί προειδοποιούσαν για την επισφάλεια του δικτύου: Η ''απελευθέρωση'' των σιδηροδρομικών μεταφορών πολλαπλασίασε δρομολόγια και φορτία, σε γραμμές υψηλών ταχυτήτων, που επιβάρυναν επικίνδυνα τις γραμμές, χωρίς να λαμβάνονται, παρά τις προειδοποιήσεις, αντίστοιχα μέτρα συντήρησης.
Για το έγκλημα στα Τέμπη έφταιξαν και φταίνε το κράτος, η δικαιοσύνη που στηρίζουν αυτή την πολιτική, που από την πρώτη στιγμή μας αντιμετώπισαν εχθρικά, στηρίζοντας τη συγκάλυψη που επιχειρήθηκε σε όλα τα επίπεδα: Με την ελλιπή και με πολλά κενά ανάκριση, τον κατακερματισμό της δικογραφίας του εγκλήματος των Τεμπών σε επιμέρους δίκες, ώστε να πέφτουν όλοι στα μαλακά, χωρίς να συνδέονται με το έγκλημα των Τεμπών, το ελλιπέστατο κατηγορητήριο, την προκλητική κοροϊδία στο θέμα των εκταφών!
Στο κατηγορητήριο υπάρχει ο αδιανόητος χαρακτηρισμός της δολοφονίας των 57 θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών ως ανθρωποκτονία από αμέλεια και όχι με δόλο, παρά τα σωρευτικά ενοχοποιητικά στοιχεία που προέκυψαν.
Δεν υπάρχει καμία απόδοση ευθυνών για τον θάνατο και την απανθράκωση των 25 από τα 57 θύματα. Και την ίδια στιγμή δεν αγγίζονται τα πολιτικά πρόσωπα, οι υπουργοί, οι γραμματείς του υπουργείου Μεταφορών και η εποπτεύουσα -και χορηγούσα τα πιστοποιητικά- ευρωπαϊκή ERA. Είτε δεν αγγίζονται οι εμπλεκόμενοι μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες, είτε είναι πλημμεληματικού χαρακτήρα για τη "Hellenic Train". Την εταιρεία, τη θυγατρική του ιταλικού κράτους, που μια μέρα πριν την επέτειο από το έγκλημα κάλεσε τους εργαζόμενους να δουλέψουν 7ήμερο - 9ωρο! Αδιαφορώντας για την ασφάλεια στην εργασία, στην κυκλοφορία, για να καλύψει τα κενά, χωρίς να κάνει τις αναγκαίες προσλήψεις!
Για όλα αυτά στηρίζονται στο κατάλληλα διαμορφωμένο, από τη σημερινή και τις προηγούμενες κυβερνήσεις, νομικό πλαίσιο που καθοριστικά τους προστατεύει. Το ίδιο πλαίσιο που επιτρέπει την αποδυνάμωση της κύριας δίκης και μέσα από τον κατακερματισμό της σε επιμέρους δίκες, αφού εγκληματικές πράξεις αποσυνδέονται από το έγκλημα των Τεμπών και παραπέμπονται με πλημμεληματικού χαρακτήρα κατηγορίες για να "θαφτεί" η αλήθεια.
Τα Τέμπη ήταν και είναι το σύστημα του κέρδους που θεωρεί τις ζωές μας, τις ζωές των παιδιών μας αναλώσιμες, προκειμένου να στηρίζονται τα επιχειρηματικά σχέδια και συμφέροντα οικονομικών ομίλων, στήνοντας παντού νέα Τέμπη!
Συνεχίζουμε τον αγώνα!
Παίρνουμε δύναμη, όπως από την πρώτη στιγμή της τραγωδίας, από τον λαό, τα σωματεία των εργαζομένων, τους Φοιτητικούς Συλλόγους, τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων και πολλούς άλλους μαζικούς φορείς, σε όλη τη χώρα, που στάθηκαν στο πλευρό μας.
Έχουμε μεγάλη εμπιστοσύνη στο λαϊκό κίνημα και τον αγώνα του. Είμαστε κι εμείς κομμάτι του, εργαζόμενοι που ήρθαμε αντιμέτωποι με το πιο απάνθρωπο πρόσωπο αυτού του συστήματος.
Εμποδίσατε και εμποδίζετε με τον αγώνα σας την τεράστια προσπάθεια συγκάλυψης που ξεδιπλώθηκε από την πρώτη στιγμή. Ξεκαθαρίσατε ότι "Το έγκλημα αυτό δεν θα συγκαλυφθεί, όλων των νεκρών θα γίνουμε η φωνή".
Αυτός ο αγώνας αντιπαλεύει το σχέδιο συγκάλυψης που επιχειρήθηκε σε όλα τα επίπεδα. Και, κυρίως, με αυτόν τον αγώνα αποκαλύπτεται ο μεγάλος ένοχος για το έγκλημα στα Τέμπη: Η πολιτική του κέρδους που γεννά και συγκαλύπτει εγκλήματα. Που κρύβεται πίσω από τα δεκάδες καθημερινά Τέμπη, από τους χώρους δουλειάς, τα νοσοκομεία και τα σχολεία μέχρι τα αεροδρόμια. Ο μεγάλος ένοχος για το έγκλημα στα Τέμπη που καταδείχτηκε και φωτίστηκε από τις πρώτες ημέρες μετά την τραγωδία μέσα από το σύνθημα "Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας".
Συνεχίζουμε για την αποκάλυψη όλης της αλήθειας και την τιμωρία όλων των ενόχων, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται!
Συνεχίζουμε απέναντι στην προσπάθεια συγκάλυψης που εξελίσσεται μέχρι και σήμερα και θα ενισχύεται στην πορεία προς τη δίκη, στις 23 Μαρτίου 2026.
Συνεχίζουμε μέχρι τη δικαίωση!
Δικαίωση είναι όχι μόνο η τιμωρία όλων των ενόχων για το τραγικό έγκλημα των Τεμπών, αλλά και η εξάλειψη των αιτιών που μπορούν να οδηγήσουν σε νέα Τέμπη.
Δεν θα μας λυγίσουν - Δεν θα μας εξαπατήσουν!
Μαζί με τον λαό και τη νεολαία δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις να ακουστεί ξανά δυνατά σε όλη την Ελλάδα το "Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας"!
Για να μη θρηνήσουν και άλλοι γονείς τα παιδιά τους, άλλοι άνθρωποι τους αγαπημένους τους!
Για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη!
Δεν ξεχνάμε! Δεν συγχωρούμε! Θα το πάμε μέχρι τέλους!».
Πραγματική δικαίωση είναι ο αγώνας ενάντια στην πολιτική που γεννάει Τέμπη
Ο Θανάσης Κουτσουράς, στέλεχος του ΠΑΜΕ, μέλος της διοίκησης του ΕΚΘ, τόνισε μεταξύ άλλων:
«57 συνάνθρωποί μας δολοφονήθηκαν από την εγκληματική πολιτική της απελευθέρωσης, του ξεπουλήματος, του τεμαχισμού, της υποστελέχωσης του σιδηρόδρομου. Μιας πολιτικής που υλοποιήθηκε με τις Οδηγίες της ΕΕ, από τις κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ.
(...) Είμαστε σήμερα στο δρόμο γιατί η εγκληματική πολιτική που δολοφόνησε τους 57 δικούς μας ανθρώπους είναι εδώ! Και γεννά νέα Τέμπη!
Είναι εδώ η πολιτική του κέρδους, η διαβόητη "κανονικότητα" της ΕΕ, που γεννά παντού νέες, αμέτρητες κοιλάδες θανάτου.
Έτσι έγινε στη "Βιολάντα", όπου πέντε εργάτριες κάηκαν ζωντανές. Η μόνη έγνοια που είχε ο βιομήχανος ήταν να ξεζουμίζει περισσότερο τους εργάτες με 24ωρες βάρδιες και να μην επιτρέπει τη συνδικαλιστική δράση, για να μπορεί να κουκουλώνει την ανυπαρξία μέτρων.
Τη χρονιά που πέρασε μετρήσαμε 201 νεκρούς από εργατικά δυστυχήματα. Στην πραγματικότητα εγκλήματα που δεν θα είχαν συμβεί αν είχαν παρθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας της υγείας και της ζωής στους χώρους δουλειάς. Για τα αφεντικά, όμως, το κόστος αυτών των μέτρων βαραίνει πιο πολύ από την ανθρώπινη ζωή.
Αυτά τα ρεκόρ νεκρών και σακατεμένων χτίζονται πάνω στα 13ωρα, τη δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα, τη δουλειά-λάστιχο. Πάνω σε νόμους που κάνουν τα όνειρα της εργοδοσίας πραγματικότητα.
Η πολιτική που οδηγεί τα νοσοκομεία να λειτουργούν οριακά, στα σχολεία να πέφτουν ταβάνια στα κεφάλια των παιδιών μας. Συνολικά τις υποδομές που γερασμένες και ασυντήρητες γεννούν νέους κινδύνους για την ασφάλεια και τη ζωή αυτών που τις χρησιμοποιούν.
Είναι εδώ η πολιτική που μετατρέπει τις κρίσιμες υποδομές, λιμάνια, δρόμους, και σιδηρόδρομους σε πεδίο κερδοφορίας, ανταγωνισμών και εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
(...) Μας λένε να συνηθίσουμε σήμερα πως μπορεί να μη γυρίσουμε από το μεροκάματο και μας υπόσχονται για αύριο φέρετρα με τη σημαία της ΕΕ, όπως είπε ο Δένδιας.
Ε, λοιπόν, όχι! Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!
Ο αντίπαλος είναι ισχυρός και αδίστακτος. Η ΕΕ, η κυβέρνηση της ΝΔ, τα κόμματα που στηρίζουν την εγκληματική πολιτική και θέλουν να βγάλουν την ουρά τους απέξω, στηρίζουν τα μονοπώλια με κάθε τρόπο. Για την κερδοφορία των λίγων διαθέτουν όλο το κράτος τους, τη Δικαιοσύνη τους, που ακόμα και σήμερα βάζει εμπόδια για να πληρώσουν οι ένοχοι του εγκλήματος, δίνει χρόνο και άλλοθι στους υπεύθυνους του εγκλήματος. Την ίδια στιγμή βγάζει παράνομες τις απεργίες εργατών που παλεύουν για το ψωμί τους, όπως οι εργολαβικοί στα ΕΛΠΕ. Έχουν μαζί τους και τους διάφορους εργατοπατέρες. Κράτος και εργοδοσία τους προσφέρουν καρέκλες για να κάνουν με την ησυχία τις ρεμούλες τους, με αντάλλαγμα να μην κουνιέται φύλλο πουθενά.
Όμως όσο ισχυρός και αν είναι ο αντίπαλος, δεν είναι ανίκητος.
Αυτά τα τρία χρόνια, με αυτό το σύνθημα, δίπλα στο Σύλλογο των Συγγενών, στο πλευρό τους, καταφέραμε πάρα πολλά!
(...) Μάθαμε στην πράξη πως για να κερδίσει οτιδήποτε ο λαός, την ασφάλειά του, τη ζωή του, το μεροκάματό του, πρέπει να χάσουν οι λίγοι, οι μέτοχοι των μονοπωλίων, το κεφάλαιο.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Το μόνο πραγματικά αποτελεσματικό είναι ο οργανωμένος αγώνας! Ο αγώνας μέσα από τα σωματεία, τους λαϊκούς φορείς, τους συλλόγους. Σαν μια γροθιά απέναντι σε αυτούς που γεννούν Τέμπη.
Αυτός ο δρόμος χρειάζεται να ενισχυθεί, να γίνει κυρίαρχος για να δουν η εργατιά, τα λαϊκά στρώματα άσπρη μέρα. Έτσι θα συνεχίσουμε, μαζί με τον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών ακόμη πιο αποφασιστικά, ακόμη πιο μαχητικά, με μεγαλύτερο πείσμα.
Αυτή είναι η πραγματική δικαίωση!
Μόνο ο λαός σώζει τον λαό! Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!».
Τίποτα δεν έχει αλλάξει στις συγκοινωνίες τρία χρόνια μετά
Ο Γιώργος Ριμπάς, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων του Μετρό Θεσσαλονίκης, σημείωσε μεταξύ άλλων: «Για εμάς πρώτα απ' όλα δικαίωση των 57 συνανθρώπων μας θα είναι να παύσουν οι ίδιες οι αιτίες που οδήγησαν στο έγκλημα αυτό. Αιτίες, που δυστυχώς βρίσκονται ακόμα εδώ. Σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ κάνει μια μεγάλη προσπάθεια να αποδείξει πως υπάρχει μεγάλη βελτίωση στην κατάσταση του σιδηρόδρομου. Ποια είναι όμως στα αλήθεια η κατάσταση 3 χρόνια μετά;
Από τα 750 χλμ. του ενεργού δικτύου από Θεσσαλονίκη έως Πάτρα, τα 190 χλμ. από αυτά κινούνται δίχως φωτοσήμανση και δεν φαίνονται σε καμία τηλεδιοίκηση.
Το σύστημα του ETCS, το σύστημα αυτόματης πέδησης, δεν έχει εγκατασταθεί στη γραμμή στο κομμάτι της Θεσσαλίας.
Το τροχαίο υλικό, τα τρένα δηλαδή, είναι από 30 έως και 50 χρόνων.
Και τι έκανε εχθές, μια μέρα πριν την επέτειο από τα 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη, η επαίσχυντη "Hellenic Train"; Έστειλε πρόταση μετατροπής της Συλλογικής Σύμβασης προς τους εργαζομένους της ώστε να δουλεύουν 7ήμερο - 9ωρο - 63ωρο. Δεν βάζουν μυαλό! Τα μέτρα ασφαλείας και οι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας αποτελούν κόστος!
Και σε αυτό το έγκλημα από πίσω κρύβεται ο ίδιος ένοχος: Η εγκληματική πολιτική του κέρδους που υπηρετεί η κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της κερδοφορίας, της ανταγωνιστικότητας των ομίλων, της πολεμικής εμπλοκής, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
(...) Αυτή είναι η ίδια πολιτική που μετατρέπει τους χώρους δουλειάς σε μια απέραντη κοιλάδα των Τεμπών.
Μια πολιτική που πατά πάνω και στην ευρωπαϊκή στρατηγική της "απελευθέρωσης". Η ίδια λογική διαπερνά τους σιδηροδρόμους σε όλη την Ευρώπη, με νέα Τέμπη, όπως πρόσφατα στην Ισπανία. Αντίστοιχο παράδειγμα και ο εκτροχιασμός, εχθές, του Τραμ στο Μιλάνο με δύο νεκρούς όπου τη διαχείριση την έχει η εταιρεία ΑΤΜ που είναι μία εκ των δύο ιδρυτών της εταιρείας διαχείρισης του Μετρό Θεσσαλονίκης».
Και κατέληξε τονίζοντας ότι η πραγματική δικαίωση για τα Τέμπη, για τους νεκρούς στους χώρους δουλειάς, για τα παιδιά μας, θα έρθει μέσα από τον οργανωμένο αγώνα για να ανατραπεί η πολιτική που γεννά καθημερινά νέα εγκλήματα.
Οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο δεν ξεχνάμε
Στη συγκέντρωση μίλησε ο Νίκος Κουγιουμτζίδης, γενικός γραμματέας του Σωματείου Μηχανοδηγων ο οποίος ανέφερε:
«Τρία χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, βρισκόμαστε και πάλι εδώ. Εδώ και σε κάθε πλατεία της χώρας που γίνονται διαδηλώσεις γιατί δεν ξεχνάμε. Δεν θυμόμαστε απλώς ένα γεγονός. Θυμόμαστε πρόσωπα. Όνειρα που δεν πρόλαβαν να φτάσουν στον προορισμό τους. Φωνές. Νέοι άνθρωποι που ταξίδευαν για να γυρίσουν σπίτι. Γονείς που περίμεναν ένα μήνυμα που δεν ήρθε ποτέ. Εργαζόμενοι που ξεκίνησαν για ένα μεροκάματο και δεν γύρισαν ποτέ πίσω. Καθίσματα που έμειναν άδεια. Τηλέφωνα που χτυπούσαν χωρίς απάντηση».
Αναφέρθηκε στις προειδοποιήσεις των εργαζομένων που ποτέ δεν εισακούστηκαν, για την ανάγκη να ληφθούν μέτρα για την ασφάλεια του σιδηροδρόμου. Αντίθετα, αυτές «αντιμετωπίστηκαν -και ακόμα και σήμερα, 3 χρόνια μετά, αντιμετωπίζονται- με εχθρότητα και ανελέητο κυνηγητό στους χώρους εργασίας μας».
Και κατέληξε λέγοντας: «Η μνήμη των Τεμπών δεν ανήκει στο παρελθόν. Μας κοιτάζει κάθε μέρα και μας ρωτά: Τι αλλάξατε; Τι μάθατε; Τι κάνατε ώστε να μη συμβεί ξανά; Ας απαντήσουμε με πράξεις.(...) Εμείς οι Μηχανοδηγοί δεν ξεχνάμε».
Συνεχίζουμε τον αγώνα για την δικαίωση των νεκρών συμφοιτητών μας
Η Φανή Χριστάνη, πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου Παιδαγωγικού του ΑΠΘ, σημείωσε:
«3 χρόνια πριν, 57 άνθρωποι, ανάμεσά τους 16 συμφοιτητές μας από τα ιδρύματα μας, ανέβηκαν στο τρένο για Θεσσαλονίκη και δεν έφτασαν ποτέ!
Βρισκόμασταν στα ίδια αμφιθέατρα, είχαμε τα ίδια βάσανα, τα ίδια όνειρα για τη ζωή.
Εκείνη τη μέρα πληγώθηκε η γενιά μας. Χάσαμε τους φίλους μας, τα αδέρφια μας!
Eκείνη τη μέρα η θλίψη, η οργή ξεχείλισε στη νέα γενιά. Αυτήν την οργή, από την πρώτη κιόλας μέρα την κάναμε όρκο αγώνα, για να μη θρηνήσουμε άλλους νεκρούς, να μη ζήσουμε νέα Τέμπη, να αποδοθούν όλες οι ποινικές και πολιτικές ευθύνες σε όσους έστρωσαν το έδαφος για αυτό το προδιαγεγραμμένο έγκλημα.
Κλείσαμε τις σχολές μας. Βγήκαμε στους δρόμους. Από τότε, δεκάδες συγκεντρώσεις, απεργίες, εκδηλώσεις, συναυλίες.
3 χρόνια μετά μπορούμε να δώσουμε αποφασιστική απάντηση στο ερώτημα ποια θα είναι η δικαίωση για τις 57 ψυχές που χάθηκαν.
(... ) Η δικαίωση, η ελπίδα βρίσκεται σε ένα ενιαίο, πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα, που θα ενώσει τους αγώνες των φοιτητών, των εργαζομένων, των αγροτών και των μαθητών απέναντι στην πολιτική του κέρδους!
(...) Τα άδεια έδρανα των συμφοιτητών μας θα μας θυμίζουν πάντα σε εμάς και τις νεότερες γενιές τον ένοχο: Το κράτος, τις κυβερνήσεις, την πολιτική του κέρδους!
Για αυτό είμαστε εδώ και σήμερα. Γιατί δεν ξεχνάμε και δεν συγχωρούμε!
Δεν θα κάνουμε βήμα πίσω από τις ανάγκες μας, από τα όνειρά μας για τη ζωή, το μέλλον, τις σπουδές μας.
Το δίκιο θα κριθεί με τον λαό στον δρόμο - Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
Δεν θα σωπάσουμε, για να μπορεί κάθε παιδί που μπαίνει σε ένα τρένο να φτάνει σπίτι του
Στο βήμα ανέβηκε επίσης η Σμαρώ Οικού, η αδερφή του Δημήτρη Οικού που σκοτώθηκε στα Τέμπη σε ηλικία μόλις 28 χρονών.
«Σήμερα δεν στέκομαι εδώ μόνο ως ομιλήτρια. Στέκομαι ως αδερφή και ως ένας άνθρωπος που στις 28 Φεβρουαρίου 2023 έχασε ένα κομμάτι της ψυχής του. Στέκομαι εδώ γιατί ο αδερφός μου δεν μπορεί», είπε και πρόσθεσε:
«Ακριβώς 3 χρόνια πριν, τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023, δύο τρένα συγκρούστηκαν μετωπικά στα Τέμπη. Δύο τρένα που βρέθηκαν στην ίδια γραμμή, κινούμενα το ένα προς το άλλο. Σε μια χώρα του 21ου αιώνα. Σε μια χώρα της Ευρώπης. Σε μια χώρα που γνώριζε. Που είχε προειδοποιηθεί. Που είχε ακούσει τις φωνές των εργαζομένων για τα κενά ασφαλείας Και όμως. 57 άνθρωποι δεν γύρισαν ποτέ σπίτι. Δεν ήταν ένας αριθμός. Δεν ήταν ''θύματα δυστυχήματος''. Ήταν ονόματα. Ήταν χαμόγελα. Ήταν όνειρα. Ήταν οικογένεια.
Αυτό που έγινε εκείνη τη νύχτα δεν ήταν απλώς ένα τραγικό λάθος. Ήταν το αποτέλεσμα χρόνιων παραλείψεων, αδιαφορίας, εγκατάλειψης των σιδηροδρόμων, προειδοποιήσεων που αγνοήθηκαν. Γιατί; Γιατί η ασφάλεια δεν ήταν προτεραιότητα. Γιατί για αυτό το κράτος, η ασφάλεια των πολιτών δεν ήταν κάτι αυτονόητο από ότι φάνηκε (...).
«Και τρία χρόνια μετά βρισκόμαστε λίγο πριν ξεκινήσει η δίκη. Τρία χρόνια που οι οικογένειες περιμένουμε. Τρία χρόνια που ζητάμε το αυτονόητο: Δικαιοσύνη (...). Ζητάμε να μη θρηνήσει ποτέ ξανά καμία μάνα, κανένας αδερφός, κανένα παιδί με αυτόν τον τρόπο. Γιατί αν αυτό ξεχαστεί, τότε θα ξανασυμβεί».
Και κατέληξε λέγοντας ότι «Ότι οι οικογένειες δεν θα κουραστούν. Ότι εμείς δεν θα σωπάσουμε και ότι δεν θα αποδεχτούμε τη λήθη ως λύση. Για να μπορεί κάθε παιδί που μπαίνει σε ένα τρένο να φτάνει σπίτι του.Για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου