Γράφει ο Cogito ergo sum

Δάνεια από Ρωσσία ή Κίνα: άλλη μια μπούρδα 

Ένα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι οπαδοί της εξόδου από το ευρώ και επιστροφής μας σε εθνικό νόμισμα, είναι και το ότι έτσι θα μπορούσαμε να βρούμε δανεικά από άλλες πηγές (π.χ. από την Ρωσσία ή την Κίνα) με πολύ καλύτερους όρους από εκείνους που μας βάζουν οι ευρωεταίροι μας ή το ΔΝΤ.  Το επιχείρημα αυτό ακούγεται πειστικό στα αφτιά των άσχετων αλλά κατ’ ουσία πρόκειται περί μπουρδολογίας και περί ακόμη μιας παγίδας που αποσκοπεί στην παραπλάνηση του λαού.

Η μπουρδολογία αυτή δεν είναι φρέσκια. Ας θυμηθούμε ότι το 2011 πολυφορέθηκε σε διάφορα ιστολόγια η «αποκάλυψη» ότι η Ρωσσία και η Κίνα ήσαν διατεθειμένες να μας δώσουν δανεικά με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους αλλά ο Παπανδρέου, ενεργώντας προδοτικά, προσέφυγε στο ΔΝΤ με τα γνωστά αποτελέσματα. Η εν λόγω «αποκάλυψη» διαδόθηκε γρήγορα μέσω των «πλατειών» και των «αγανακτισμένων»  που μαζεύονταν σ’ αυτές για να φασκελώσουν και να ξεχαρμανιάσουν, έκανε τον κύκλο της και ξεχάστηκε.

Δυστυχώς, πρόσφατα άρχισαν να επανέρχονται σ” αυτήν ορισμένοι «αναλυτές», οι οποίοι κατατρύχονται από συνωμοσιολογικά σύνδρομα, δίνοντας την ευκαιρία σε κάποιους ελαφρόμυαλους από κάποιες συνιστώσες τού ΣυΡιζΑ να επαναφέρουν το θέμα της εξόδου μας από την Ε.Ε. με την βοήθεια κεφαλαίων εκτός «θεσμών». Εμείς θα διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και θα δούμε το θέμα με ηρεμία. Τί συμβαίνει, αλήθεια, με την πολυθρύλητη σκορδοκαΐλα κινέζων και ρώσσων να μας δανείσουν; Την απάντηση θα μας την δώσει η Ιστορία:

Ναί μεν καλά τα λέει το ΚΚΕ ... αλλά ...

   Καθημερινό επιχείρημα που εκπορεύεται απο τους πιό οργανωμένους αντιδραστικούς μηχανισμούς του συστήματος της αστικής εξουσίας ... μέχρι και ... από τον τελευταίο αλλά καλοπροαίρετο εργαζόμενο που προσπαθεί να εξηγεί κάθε μέρα την κάθε σφαλιάρα που πέφτει άγρια στο κεφάλι του. Είναι ένα επιχείρημα που οι μηχανισμοί το διαδίδουν ... σαν λίπασμα για να καλλιεργήσουν στο μυαλό των ανθρώπων ... αυτό που θέλουν τελικά να φυτέψουν εκεί μέσα. Ποιό ?? Οτι το ΚΚΕ είναι ένας πολιτικός σχηματισμός που μπορεί να έχει κάποια δίκαια ... αλλά είναι τόσο απομονωμένο, σεχταριστικό, δογματικό και μονολιθικό που δεν “επιτρέπει” στον εαυτό του να προωθήσει αποτελεσματικά τα λαικά συμφέροντα. Οτι δηλαδή στην ουσία είναι συστημικό !!! Την χυδαία έκφραση αυτής της άποψης μας την ξεφούρνισε προ ημερών ... με όλη την “αστική της αγένεια” η περισπούδαστη κυρία Ελενα Ακρίτα !!! Το ΚΚΕ – μας λέει – είναι τζάμπα μάγκες !!!

 

   Το πρώτο ζητούμενο της οργανωμένης αυτής “πουστιάς” (με την κακή έννοια) είναι ... πως το ΚΚΕ θα ήταν “κανονικοί μάγκες” ... εάν στήριζαν με κάθε τρόπο τον Τσίπρα ή τον κάθε Τσίπρα. Ρε τι λέτε ρέ !!! Ακριβώς αυτό είναι η απόδειξη της πρεμούρας τους να χώσουν το ΚΚΕ στην βρωμιά της διαχείρησης του συστηματός τους και η απόδειξη ... πως τρέμουν με την στάση του ΚΚΕ. Αλλοιώς για ποιό λόγο να ξεσκίζεσαι και να καλείς ... ένα “ακίνδυνο απομονωμένο μόρφωμα”, μιά “σέχτα”, μιά κάστα “ιησουιτών”, μιά ομάδα "αυτιστικών" ... να σε κυβερνήσει ??? Είναι πασιφανές πως έχουν αποφασίσει στα σχεδιά τους ... να κάνουν συνένοχο τον λαό ... υποβαλλοντάς του την ιδέα να “απαιτεί” απο το ΚΚΕ να βρωμίσει τα χέρια του ... με το αίμα του λαού.

Γράφει ο Σφυροδρέπανος απο Ατέχνως

Ανακεφαλαίωση (τραπεζών και γεγονότων)

 Τι μας άφησαν πίσω τα «συγκαιρινά Ιουλιανά»;

Την επανάληψη της ιστορίας ως φάρσα (την τραγωδία τη ζούσαμε από πριν).

Μια ξεκάθαρη μαρτυρία (για όποιον έχει μάτια και δεν ξεγελιέται από οφθαλμαπάτες) για το τι είναι και τι επιφυλάσσει για τους λαούς της Ευρώπης η λυκοσυμμαχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τις τράπεζες να κλείνουν, για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο, που δε μάσησε, γιατί πλέον δεν του έχουν μείνει και πολλά να χάσει. Παρά μόνο τις αυταπάτες του.

Μια νωπή λαϊκή ετυμηγορία, που ξεπουλήθηκε πριν καν προλάβει να στεγνώσει.

Ένα όχι που αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι. Τον κόσμο να κοιμάται περήφανος και να ξυπνάει προδομένος. Και τη μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων του «όχι», να απογοητεύεται και να πέφτει σε θερινή νάρκη διαρκείας, μήπως και μπορέσει να ονειρευτεί ξανά.

Πολλούς σημαιοφόρους του όχι να βαυκαλίζονται πως το μπολιάζουν με συνεπή χαρακτηριστικά, προτού πέσουν στην παγίδα της κυβέρνησης και σε κινηματική κατάθλιψη. Και την τακτική επιλογή του άκυρου να δικαιώνεται γρηγορότερα από κάθε προσδοκία. Μια μέρα μετά οι πολιτικοί αρχηγοί (πλην του Λακεδαιμόνιου) τα μιλήσανε τα συμφωνήσανε και μες σε μια βδομάδα η συμφωνία είχε κλείσει.

Ένα εθνικά υπερήφανο μνημόνιο και έναν αριστοτεχνικό κυβερνητικό ελιγμό, που περιέβαλλε τον πρωθυπουργό με το φωτοστέφανο του ηρωικού διαπραγματευτή και του θύματος εκβιασμού. Αλλά επειδή δεν μπορούσε να τον αποφύγει, χαλάρωσε να τον απολαύσει. Άσε που μπορεί στο τέλος να αγαπήσεις και τον (εκ)βιαστή σου, κατά το σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Μια πλατφόρμα να καταδικάζει τη δολοφονία, στηρίζοντας το δολοφόνο και να γίνεται το αριστερό του άλλοθι. Και δύο εκκολαπτόμενους πολιτικούς αστέρες (Βαρουφάκης και Κωνσταντοπούλου) να κάνουν αρχηγικές εμφανίσεις, περιμένοντας να βρουν στρατό για να γίνουν οι στρατηγοί του.

Την «πρώτη φορά αριστερά» να φεύγει τόσο δεξιά, που να την τρολάρει ακόμα και ο Μιχαλολιάκος: «σύντροφοι της Αριστεράς, ο ΦΠΑ είναι καπιταλιστικός φόρος». Και το χειρότερο… να έχει δίκιο!

Την «πρώτη φορά αριστερά» να πνίγει στα χημικά και να διαλύει βάση σχεδίου τους διαδηλωτές και να ξαναγεμίζει με (άλλου είδους αυτή τη φορά) καπνούς την πλατεία Συντάγματος. Αντιλαϊκά μέτρα, και καταστολή του λαϊκού κινήματος βαδίζουν χέρι-χέρι.

Τον αστικό εσμό που υποστήριζε το «ναι» να επαινεί την κυβέρνηση για την υπεύθυνη στάση της και να της τραβά φιλικά το αυτί για την καθυστέρησή της να υπογράψει τη συμφωνία εξαρχής.

Τον Τσίπρα να θεωρείται λεβέντης και το Λεβέντη να μπαίνει στη βουλή βάση απολύτως έγκυρων δημοσκοπήσεων. Που δυστυχώς όμως δεν εμφανίζουν το ΚΟΛΑΝ του Σπύρου Παπαδόπουλου απ’ τους Απαράδεκτους, που έχει εξάλλου κι έτοιμο πολιτικό σύνθημα για τον πρόεδρό του: «με το ευρώ καλύτερα» (πού πάνε και τα βρίσκουν όμως…)!

Έναν άτυπο μεγάλο συνασπισμό αλά γερμανικά, που υπερψηφίζει τα μνημονιακά προαπαιτούμενα και χωρίς να συγκυβερνά. Και το «φανατικό πολέμιο» του φιλελευθερισμού (Σύριζα) να ασπάζεται το δαιβόητο ΤΙΝΑ της Θάτσερ (There Is No Alternative = δεν υπάρχει εναλλακτική) και να το κραδαίνει ως απειλή κι αντεπιχείρημα ενάντια σε κάθε διαφορετική φωνή). Και εις ανώτερα…

Τα σύγχρονα Ιουλιανά να αναβάλλονται ένεκα ο καύσωνας και τα περιβόητα μπάνια του λαού –που παραμένουν ως κυρίαρχη νοοτροπία, αν και ολοένα περισσότερος κόσμος θεωρεί τον παραθερισμό πολυτέλεια για μεγάλα πορτοφόλια.

Να βάζουν διαρκώς το λαό στη γωνία, εν αναμονή της άνωθεν σωτηρίας και των εξελίξεων, που τις παρακολουθεί με κομμένη ανάσα και πετσοκομμένα δικαιώματα.

Η συνέχεια επί της οθόνης μας. Εκτός κι αν βγούμε μαζικά στους δρόμους, για να τη γράψουμε εμείς, με το δικό μας τρόπο. Η ιστορία γράφεται με πάλη ταξική…

Γράφει η Ελένη Κακναβάτου απο Ατέχνως

Το «εθνικό συμφέρον» ή ο «εθνικός στόχος» και το συμφέρον του Λαού 

Δεν είναι η πρώτη φορά που η αστική τάξη βαφτίζει το δικό της συμφέρον «εθνικό».

Το ακούσαμε πολλάκις τελευταία καθώς η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ αποφάσισε να φέρει για ψήφιση στη Βουλή τα νεα αντιλαϊκά μέτρα, τα μέτρα-σφαγή για μικρομεσαίους αυτοαπασχολούμενους, εργατική τάξη, συνταξιούχους, άνεργους, νέους και φτωχή αγροτιά. Για την πλειοψηφία δηλαδή του ελληνικού λαού. Να ψηφιστούν αυτά τα μέτρα που ήρθαν ως τρίτο μνημόνιο στη ζωή μας για να εκπληρωθεί ένας ακόμα «εθνικός στόχος»: η ανάπτυξη της αστικής τάξης, το ξεπέρασμα της κρίσης του συστήματος που αυτή στηρίζει, εκμεταλλευόμενη όλους αυτούς που προαναφέραμε. Άλλος ένας «εθνικός στόχος» ειναι η πάση θυσία παραμονή στο ευρώ και την ΕΕ.

«Εθνικός στόχος » ήταν μετά την Επανάσταση του 1821, κι αφού το αστικό ελληνικό κράτος που δημιουργήθηκε το 1830 ήταν ασφυκτικά στενό για την οικονομική ανάπτυξη των αστών σε βάρος των αγροτών και άλλων λαϊκών στρωμάτων, η επεκτατική πολιτική της άρχουςας αυτης τάξης.  

Έπρεπε το κράτος να διευρυνθεί. Να ανοίξουν νέοι δρόμοι για το εμπόριο και την εγχώρια παραγωγή αλλά  και για αυτό ακόμη το κεφάλαιο της διασποράς που έπρεπε να βρει νέους δρόμους επενδύσεων για να είναι πιο κερδοφόρο και ανταγωνιστικό. Έτσι παραπλανήθηκαν χιλιάδες Ελλήνων που έγιναν θύματα μιας πολιτικής αλυτρωτισμού, που ήταν ο Εθνικός στόχος της εποχής.

Πρός Συριζαίους (του μόχθου και της εργασίας) # 4 (23-7-2015)

Τα  δυό  σκουλήκια ... και άλλα τέρατα.

Κάποτε ήσουνα αριστερός ... με την ιδεολογία σου, την δράση σου, τα σέα σου, τα μέα σου ... μα και τις αμφιβολίες σου. 

Σκεφτόσουνα, μιλούσες, αντιδρούσες ... σε υπολογίζανε.

Είχες πρόσωπο ... με κούτελο. Απεχθανόσουνα τον γλύφτη, το τσιράκι, τον παρατρεχάμενο της εξουσίας ... το παράσιτο ... οχι γιατί δεν μπορούσες να γίνεις τοιούτος, αλλά επειδή κατάφερες να μην γίνεις.

Και αν η ανάγκη σε ανάγκασε ... όλο και κάτι θα είχε μείνει μέσα σου ... για να σου ενοχλεί την ηρεμία σου. Ενα μικρό σκουλήκι ... που τά άφηνες να ζεί, που ήθελες να υπάρχει ... έτσι για τα μάτια της συνείδησης.

Ε ... τι διάολο ... αριστερός άνθρωπος.

Και με τη ζωή σου καλά τα κατάφερνες. Το σπιτάκι, το αμαξάκι, η δουλίτσα, η παρεούλα, η οικογένεια ... το έννοιωθες και το άλλο, το μεγάλο σκουλήκι που κατοικοεδρεύει μέσα σου. Εγώ με την αξία μου κι΄όχι με ξένες πλάτες ... όλα θα τ΄αβγατίσω και θα γενώ μεγάλος. Δύσκολο σκουλήκι αυτό.

Αλλά ... πίστευες στις πλάτες σου ... παρότι κάποιοι σού ΄λεγαν πως δεν πρόκειτε να γένεις μεγάλος αν δεν ξεζουμίσεις άλλους.

Γράφει ο 2310net απο Ατέχνως 

Προσοχή στο γορίλλα 

Από χτες έχει γίνει μείζον θέμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η ακραία τοποθέτηση του Χρήστου Θηβαίου σχετικά με τις συνήθειες των νέων, την απροθυμία τους να εργαστούν και την κατά τον καλλιτέχνη δυνατότητά μας να ζήσουμε με 15 ευρώ τη μέρα.

Παράλληλα, παρατηρείται μια προσπάθεια από τους αριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίσουν τον Αλέξη Τσίπρα ως προδότη, ως εκφραστή του απόλυτου κακού, ως εκείνον που δεν σεβάστηκε τον λαό που τον πίστεψε.

Τι σχέση έχουν αυτά τα δύο; Φαινομενικά καμία, αλλά είναι ενδεικτικά του τρόπου που σκεφτόμαστε. Μένουμε στην επιφάνεια των πραγμάτων και συχνά κάνουμε πως δεν βλέπουμε τον γορίλλα που βρίσκεται στο δωμάτιο.

Ο Τσίπρας δεν είναι τίποτα διαφορετικό από την ιδεολογία του πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκει. Εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο ένα πολιτικό συνονθύλευμα που στεγάζει στους κόλπους του παραδοσιακούς ευρωκομμουνιστές, ανανεωτικούς αριστερούς, υπολείμματα της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας μέχρι και κάποιους μισοψεκασμένους ελληναράδες που ανατσουτσουρίζουν από εθνική περηφάνεια όταν ως έθνος διαπραγματευόμαστε σθεναρά για το πόσα θα χάσουμε.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ... Παναγιώτα Σταθοπούλου : Μια ηρωίδα της Αντίστασης!

 Της 17χρονης ΕΠΟΝίτισσας που δώρισε τα ολάνθιστα νιάτα της στη χιλιάκριβη τη λευτεριά κερδίζοντας μια ζηλευτή θέση στο πάνθεον των αθάνατων αγωνιστών αυτού του τόπου! 

Από το εξαιρετικό ιστολόγιο Ιστορίας και Μνήμης ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ  

  

Παναγιώτα Σταθοπούλου : Μια ηρωίδα της Αντίστασης! 

Στάση μνήμης…

Καθώς μπαίνουμε στο πανέμορφο Μεγάλο Χωριό της Ευρυτανίας, δίπλα στον Άϊ Θανάση συναντάμε ένα καλαίσθητο μνημείο με μία προτομή. Είναι της αξέχαστης ηρωίδας μας Παναγιώτας Σταθοπούλου! Της 17χρονης ΕΠΟΝίτισσας που δώρισε τα ολάνθιστα νιάτα της στη χιλιάκριβη τη λευτεριά κερδίζοντας μια ζηλευτή θέση στο πάνθεον των αθάνατων αγωνιστών αυτού του τόπου!

Κρατώντας από το χέρι τις μνήμες θα ταξιδέψουμε στο χρόνο για να γνωρίσουμε και να τιμήσουμε τη μικρή ξανθιά Ευρυτανοπούλα (στην καταγωγή) που με τη στάση της και με το αίμα της δίδαξε και διδάσκει πως «θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία»… 

Τρανό Χωριό!

Το Μεγάλο Χωριό σίγουρα φιγουράρει μέσα στις πρωτοκλασάτες θέσεις του τουριστικού χάρτη της Ευρυτανίας. Αποτελεί συνήθη προορισμό καθώς απέχει από το Καρπενήσι μόλις 14 χλμ. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 720μ. στους πρόποδες της πανύψηλης Καλιακούδας (2101μ) και καμαρώνει μέσα στην αγνή καταπράσινη φύση καθώς το αγκαλιάζουν από παντού έλατα, δρύες, καρυδιές και καστανιές! Η ματιά ταξιδεύει πανοραμικά από την κοιλάδα του Καρπενησιώτη ποταμού μέχρι απέναντι στη χιλιοτραγουδισμένη Χελιδόνα (1974μ) και στο μικρότερο αδερφάκι του Μεγάλου Χωριού, το επίσης διάσημο Μικρό Χωριό!

Το Μεγάλο Χωριό - που κάποτε, προ της Καλλικρατειάδας, αποτελούσε έδρα του αλλοτινού δήμου Ποταμιάς - παρέχει πολλές υποδομές για τον επισκέπτη : όμορφους ξενώνες, ταβερνάκια, ατμοσφαιρικά καφέ, λιλιπούτεια μαγαζάκια με ντόπια προϊόντα, μέχρι και τα λαχταριστά χειροποίητα γαλακτομπούρεκα της κυρά Παρασκευής! Απαραίτητη είναι μια στάση στην ολόδροση πλατεία με τον πλάτανο, όπως και μια ρομαντική βόλτα στα γραφικά λιθόστρωτα σοκάκια του χωριού ανάμεσα στα καλαίσθητα σπίτια με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική και τις πέτρινες βρύσες! 

Μια επίσκεψη στο Λαογραφικό Μουσείο με τα αξιόλογα εκθέματα αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις. Πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα είναι και η ιδιωτική συλλογή του παπά-Κώστα Λαμπαδάρη με γεωργικά εργαλεία και άλλα παρεμφερή αντικείμενα του παλιού ευρυτανικού νοικοκυριού! Το χειμώνα το Μεγάλο Χωριό θυμίζει ορεινό παραμυθάκι τυλιγμένο στην κατάλευκη φορεσιά του. Το απόγευμα της παραμονής των Φώτων αναβιώνει και το παλιό έθιμο «τα Καλήμερα» όπου οι άντρες του χωριού λένε τα κάλαντα και με τα χρήματα που μαζεύουν στήνουν κατόπιν τρικούβερτο γλέντι με τη συμμετοχή όλων των συγχωριανών. Την άνοιξη το χωριό μεθάει από τα αναζωογονητικά αρώματα της εποχής, ενώ το καλοκαίρι σφύζει από δραστηριότητες με επίκεντρο τη Μεγαλοχωρίτικη «Πολιτιστική Εβδομάδα». 

Μοναδικού φυσικού κάλλους είναι το διαμορφωμένο μονοπάτι του «κεφαλόβρυσου» που ανηφορίζει μέσα σε μια πλούσια βλάστηση με πλατάνια, τρεχούμενα νερά και ξύλινα γεφυράκια, όπως επίσης και το έτερο μονοπάτι που μέσα από το χωριό οδηγεί χαμηλότερα στο συνοικισμό του Γαύρου, δίπλα στον Καρπενησιώτη (βλ. εδώ)! Ο Γαύρος ήταν κάποτε σπουδαίος «κόμβος» με χάνια διανυκτέρευσης για τους προσκυνητές που διέσχιζαν μια πραγματικά περιπετειώδη διαδρομή μέχρι να φτάσουν στο μοναστήρι του Προυσού (βλ.εδώ)! Σήμερα ο Γαύρος παραμένει πέρασμα αλλά και ξακουστός ταβερνότοπος, με σπεσιαλιτέ την ποταμίσια πέστροφα από τον Καρπενησιώτη ποταμό!

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ Ν. ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ και Η ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ Λ. ΚΑΝΕΛΛΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ

Κάτι ξέχασε ο υπουργός

Ριζοσπάστης ‎Τετάρτη 22 Ιούλη 2015 

Κάτι ξέχασε ο υπουργός

 

«Και τι ονομάζουμε Ευρωπαϊκό Κοινωνικό μοντέλο; Ενα σύστημα της οικονομίας της αγοράς που ρυθμίζεται, όμως, πολιτικά με δημοκρατικούς όρους, με δύο βασικά εργαλεία: τα κοινωνικά δικαιώματα και το εργατικό δίκαιο, ατομικό και συλλογικό. Αυτά είχαν σκοπό να πλήξουν οι πολιτικές των μνημονίων. Θα τα υπερασπίσουμε όσο μπορούμε. Και η δύναμή μας εξαρτάται από το πώς θα αναπτυχθεί το κοινωνικό και το μαζικό κίνημα, πέρα από τη διαπραγμάτευση που θα συνεχίζουμε να κάνουμε».
Λόγια από τις προχτεσινές δηλώσεις του νέου υπουργού Εργασίας Γιώργου Κατρούγκαλου.
Να ξέχασε άραγε ο, κατά δήλωση, «αριστερός» υπουργός ότι το βασικότερο χαρακτηριστικό της «οικονομίας της αγοράς» (δηλ. του καπιταλισμού) είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο; 

Αν, όμως, το έλεγε θα έπρεπε να αναδιατυπώσει το συλλογισμό του ως εξής: «Πυρήνας και του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο που ρυθμίζεται, όμως, πολιτικά με δημοκρατικούς όρους», αναδεικνύοντας το ανόητο του ισχυρισμού του.

Ετσι, πολύ σοφά ο «αριστερός» υπουργός παρέκαμψε αυτή την ...ασήμαντη λεπτομέρεια, προκειμένου να ζητήσει την ανάπτυξη μαζικού κινήματος που θα υπερασπίζει την καπιταλιστική βαρβαρότητα... ουπς (!), το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, θέλαμε να πούμε.

Η «θέση» τους και η «θέση» μας

Η «θέση» τους

και η «θέση» μας

Συχνά ακούμε καλοπροαίρετα τον εξής προβληματισμό: «Τι θα κάνατε εσείς στη θέση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ»;

 

Το ερώτημα δεν είναι παράλογο

Ομως θα πρέπει να το βάλουμε στη σωστή διάστασή του:

Αν βρισκόμασταν ως ΚΚΕ στη «θέση» του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή στη θέση της αστικής διαχείρισης, στη θέση της υπεράσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου που διεκδικεί ανάκαμψη της κερδοφορίας του, εξασφαλίζοντας τα πλεονεκτήματα και τις προοπτικές που του δίνει η συμμετοχή στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και γενικότερα στις ευρωατλαντικές συμμαχίες, το ΝΑΤΟ. Αν βρισκόμασταν στη «θέση» της ανάληψης μιας διακυβέρνησης που είναι όργανο της εξουσίας των μονοπωλίων. Αν βρισκόμασταν στη «θέση» των διαπραγματεύσεων για λογαριασμό του ελληνικού κεφαλαίου, στα τραπέζια της ΕΕ, της Ευρωζώνης και των άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών.

Αν βρισκόμασταν λοιπόν σε αυτή τη «θέση», πράγματι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα μπορούσαμε παρά να έχουμε τα ίδια διλήμματα - συνέχιση εντός ευρώ ή επιλογή της χρεοκοπίας ανεξέλεγκτης ή ελεγχόμενης και καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής; Ζυγίζουμε τι συμφέρει περισσότερο το κεφάλαιο και επιλέγουμε. Ετσι έπραξε και ο ΣΥΡΙΖΑ...

Αν βρισκόμασταν σε αυτή τη «θέση», όμως θα ακυρωνόμασταν ως Κομμουνιστικό Κόμμα, ως κόμμα της εργατικής τάξης και των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, θα γινόμασταν άλλο κόμμα που δεν θα μπορούσε να παλεύει για λογαριασμό των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων.

Γράφει ο Cogito ergo sum απο Ατέχνως

Μένουμε ή φεύγουμε;  

Λέγεται -και, ενδεχομένως, σωστά- ότι η περίοδος της «μεταπολίτευσης»τελείωσε και, μαζί μ” αυτήν, τελείωσε και το κλασσικό δίπολο «δεξιά-αριστερά», το οποίο σημάδεψε την χώρα για 90 τόσα χρόνια, κυρίως δε από την περίοδο του εμφυλίου ίσαμε τις μέρες μας. Τώρα πλέον διανύουμε τις απαρχές τής μετα-μεταπολιτευκής περιόδου (αυτήν την οποία αποκαλεί ο Λαζόπουλος με τον αδόκιμο νεολογισμό «νεοπολίτευση», ο οποίος είναι βλακωδέστατος και εύχομαι να μην επικρατήσει), μιας περιόδου που ξεκίνησε άσχημα καθώς δημιούργησε ένα καινούργιο δίπολο: μνημόνιο-αντιμνημόνιο.

Το καινούργιο δίπολο, όμως, είναι υπερβολικά θολό, ιδιαίτερα όσον αφορά τον αντιμνημονιακό του πόλο. Υπάρχουν στιγμές που μου δημιουργείται η εντύπωση πως όλες οι πολιτικές δυνάμεις τής χώρας συνωστίζονται σ” αυτόν τον πόλο, είτε στο κέντρο του είτε στις υπώρειές του. Και καλά το ΚΚΕ, το οποίο έχει την πλέον σαφή και κρυστάλλινη τοποθέτηση, όπου δεν χωρούν παρερμηνείες ή παρεξηγήσεις. Και καλά η Χρυσή Αυγή, για την οποία χέστηκαν περί της αντιμνημονιακής της θέσης τόσο εκείνοι που την σιχαίνονται όσο κι εκείνοι που την συμπαθούν. Με τους υπόλοιπους τί γίνεται;

Δίωξη για κακουργήματα σε μέλη της διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ

Ποινικές διώξεις για κακουργήματα ασκήθηκαν σε τρία μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του ΤΑΙΠΕΔ από την Εισαγγελία Διαφθοράς.

Για κακουργήματα διώκονται όλα τα μέλη του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων του ΤΑΙΠΕΔ για την πώληση και επαναμίσθωση 28 ακινήτων του Δημοσίου, το οποίο σύμφωνα με την έρευνα ζημιώθηκε.

Η έρευνα ξεκίνησε μετά από μηνυτήρια αναφορά που επέβαλαν δικηγόροι του Πειραιά και με εντολή της εισαγγελέα Διαφθοράς Ελένης Ράικου.

Σύμφωνα με το πόρισμα για απιστία στην υπηρεσία με την επιβαρυντική περίσταση του 1608 και με ζημιά που υπερβαίνει τα 580 εκατ. ευρώ ασκήθηκε δίωξη σε βάρος των μελών του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων του ΤΑΙΠΕΔ και για υπεξαίρεση με βάση το νόμο 1608/50 περί καταχραστών δημοσίου χρήματος, σε βάρος τριών μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του ΤΑΙΠΕΔ.

902.gr

Γ. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ στη “Χαραυγή” : Έργο των ακροδεξιών και του ΝΑΤΟ η μοιρασμένη Κύπρος

Η ΕΟΚΑ και ο Γρίβας άφησαν το λαό στο περιθώριο και έφεραν την Τουρκία στο προσκήνιο του Κυπριακού

Η μοιρασμένη ακόμη Κύπρος είναι έργο του ΝΑΤΟ και των ακροδεξιών, τονίζει μιλώντας στη «Χ» ο Γιώργος Μαργαρίτης, καθηγητής Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. 
Επισημαίνει ότι το ΝΑΤΟ που δημιούργησε το πρόβλημα με άξονα τον εθνικισμό, δεν μπορεί να αποτελεί μέρος της λύσης. Παράλληλα αναλύει τη φύση της ανατροπής της ιστορίας σε Κύπρο και Ελλάδα με τους ταγματασφαλίτες, περιλαμβανομένου του Γρίβα, να βαφτίζονται «πατριώτες», ενώ παράλληλα στιγματίζεται ανιστόρητα η Αριστερά ως «προδοτική». Σημειώνει ότι η ΕΟΚΑ αναχαίτισε τον παλλαϊκό αντιαποικιακό αγώνα προσθέτοντας αντικομμουνισμό και φυλετικό διαχωρισμό των Κυπρίων. Αναδεικνύει δε τις διαφορές του ένοπλου αγώνα μαζί με το λαό (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) με την ένοπλη δράση με περιθωριοποίηση του λαού (ΕΟΚΑ).

Συνέντευξη στον Νικόλα Νικόλα

Μιλήσατε στη Λευκωσία στο Συνέδριο προς τιμήν του Ρολάνδου Κατσιαούνη για την Κύπρο στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Προωθείται από δεξιούς κύκλους ο ισχυρισμός ότι το λάθος δεν ήταν το δίδυμο ΝΑΤΟϊκό έγκλημα του 1974, αλλά η επιλογή της Λευκωσίας να ενταχθεί στους Αδέσμευτους, αντί στο ΝΑΤΟ. Πώς σχολιάζετε;

Το να επιλέξεις μια λύση μέσα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ είναι αυτονόητο ότι επειδή το ΝΑΤΟ είχε ως πολιτική την ανάσχεση της σοβιετικής απειλής και των εθνικών αντιαποικιακών απελευθερωτικών κινημάτων, θα ήταν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αποδοχή της συνέχισης ενός καθεστώτος ανοικτής ή καλυμμένης αποικιοκρατίας. Η Κύπρος ως φρούριο, προπύργιο ή ως βάση θα ήταν έρμαιο σε αποφάσεις έντονα καταστροφικές που θα λαμβάνονταν μακριά από τον κυπριακό λαό. Θα ήταν κατ’ εξοχήν υπονόμευση της δημοκρατίας.

Σ΄αυτή τη χώρα …

Σ΄αυτή τη χώρα …

Ιουλίου 18, 2015

 

Σ΄αυτή τη χώρα, στην Ελλάδα μας, υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων.

 

– Οι αγωνιστές και οι άλλοι …

 

– Οι 300 του Λεωνίδα και οι άλλοι …

 

 – Οι Κολοκοτρώνηδες και οι  άλλοι …

 

– Οι Βελουχιώτηδες και οι άλλοι …

 

– Αυτοί που ΔΕΝ σκύβουν το κεφάλι και οι άλλοι …

 

– Αυτοί που ΔΕΝ προσκυνάνε και οι άλλοι …

 

– Αυτοί που θεωρούν ότι το κέντρο του ενδιαφέροντός τους πρέπει να είναι ο Άνθρωπος και οι άλλοι …

 

– Αυτοί που επιλέγουν το No Men και οι άλλοι …

 

– Αυτοί που πορεύονται με γνώμονα την ΑΛΗΘΕΙΑ και οι άλλοι …

   

– Αυτοί που στην καρδιά τους κρύβουν ΑΓΑΠΗ και οι άλλοι …

Εσύ ;;;

 

Αγαπητέ μου ;;;

 

Με ποιους είσαι ;;;

 

Δημοσιεύθηκε από faros 

9 σκίτσα μια αλήθεια

Αγκάρρα

 

 

Οι σκιτσογράφοι είναι από τους λίγους που έχουν μείνει να κριτικάρουν την πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι έχουν ακόμη την ικανότητα να διακρίνουν τις λογικές αντιφάσεις της κοινωνικής πραγματικότητας. Δυστυχώς ο λόγος έχει πέσει σε μια βασανιστική αυτοτιμωρία. Η αυτοκαταστροφή του λόγου συντάσσει και δημιουργεί μια μυθολογία ανορθολογισμού που οι μάζες όχι καλλιεργούνται να την χρειάζονται αλλά γίνεται και το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούν να σκέφτονται. Βιώνουμε μια νοητική κώφωση γιατί απλά η σκέψη δεν μπορεί να σταυρώσει λέξη.
Αλιεύσαμε λοιπόν από τα διαδικτυακά μέσα εννιά σκίτσα στα οποία γίνεται φανερό το πλαίσιο του πολιτικού ανορθολογισμού που ο λόγος δυσκολεύεται να το εκφράσει.