Ποιος ρωτάει; Ποιος απαντάει;

Mε αφορμή τη «Θεματική Εβδομάδα» στα Γυμνάσια της χώρας 

ΗΛΙΑΣ ΜΙΧΑΛΑΡΕΑΣ* 

 

      Με αφορμή την εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας για την υλοποίηση στο Γυμνάσιο Θεματικής Εβδομάδας Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης σε ζητήματα Διατροφής, Εθισμού- Εξαρτήσεων και Έμφυλων Ταυτοτήτων κατά το Σχολικό έτος 2016-2017, θα θέλαμε να καταθέσουμε ορισμένες σκέψεις και ορισμένους προβληματισμούς.

      Δεν θα σταθούμε στην μεγάλη σημασία που έχει το περιεχόμενο της φετινής Θεματικής Εβδομάδας τόσο για τα παιδιά αυτής της ευαίσθητης ηλικίας (προεφηβεία, εφηβεία), όσο και για την ελληνική οικογένεια, την ελληνική κοινωνία. 

     Θα υπενθυμίσουμε όμως, ότι τα ζητήματα της εικόνας σώματος, των διατροφικών συνηθειών, της εικόνας εαυτού, της ταυτότητας φύλου, των εθιστικών συμπεριφορών, της χρήσης ουσιών, των κοινωνικών στερεοτύπων, της διαμεσολάβησης των ανθρωπίνων σχέσεων, της βίας, της κοινωνικής θέσης καιστάσης, των κοινωνικών ρόλων, της σχέσης εαυτού, εαυτού και άλλου… είναι άμεσο αποτέλεσμα των συνθηκών, των υλικών όρων μέσα στους οποίους υπάρχουν οι άνθρωποι και σε σχέση με τους οποίους αλληλεπιδρούν.

     Για αυτό το λόγο, οι καπιταλιστικές σχέσεις παράγωγης, είναι καθοριστικές στην διαμόρφωση της κοσμοαντίληψης, της αντίληψης, της αυτοαντίληψης, της κυρίαρχης νοοτροπίας. Δεν είναι η συνείδηση που καθορίζει  το κοινωνικό Είναι. Το κοινωνικό Είναι καθορίζει τη συνείδηση.

Κάλεσμα σε έκτακτη Γενική Συνέλευση ΤΕΤΑΡΗ 08/02/2017

Συναδέλφισσες – Συναδελφοι  Συνταξιούχοι

     Η επιμονή της Επιτροπής Αγώνα των Συνεργαζόμενων Συνταξιουχικών Οργανώσεων να συναντηθεί με τον Πρωθυπουργό και να συζητήσει μαζί του για τα προβλήματα των συνταξιούχων, απέδωσε καρπούς μετά και την μεγαλειώδη Πανελλαδική συγκέντρωση στην Αθήνα στις 15 Δεκέμβρη 2016.

    Στην συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στις 20/01/2017, η Συντονιστική Επιτροπή ανέλυσε όλα τα προβλήματα των πολύπαθων συνταξιούχων και απαίτησε λύσεις σε αυτά  όπως πχ. την αποκατάσταση των συντάξεων, την 13η και 14η σύνταξη, το ΕΚΑΣ, την ανακεφαλαιωποίηση των Ταμείων, τα προβλήματα υγείας και περίθαλψης και άλλα. Εξέφρασε παράλληλα προς τον πρωθυπουργό την έντονη ανησυχία της για το μέλλον των συντάξεων.

     Η Διοίκηση του Σωματείου μας εκτιμά ότι η εξέλιξη αυτή απαντά σε όσους υποστηρίζουν ότι οι αγώνες δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Τέτοια «κεκτημένα»...

Στα ψιλά πέρασε η «Αυγή» την έκθεση της ΕΚΤ που δίνει «γραμμή» για γενίκευση των επιχειρησιακών συμβάσεων. Βεβαίως, για μια ακόμα φορά, δεν απέφυγε την ωραιοποίηση, αφού αυτό που είδε είναι απλά «συστάσεις» και όχι η διακηρυγμένη στρατηγική του κεφαλαίου μέσω των θεσμών του στην ΕΕ. Επίσης, ενώ η έκθεση της ΕΚΤ είναι σαφής ως προς τις στοχεύσεις της για μειώσεις μισθών, στο σχετικό δημοσίευμά της η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να προτιμά τη φράση «προσαρμογή των μισθών», πλην μιας μόνο πιο συγκεκριμένης αναφοράς... Είναι κι αυτό μια ένδειξη «συνέπειας» του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά από τόση μάχη για την υπεράσπιση του «ευρωπαϊκού κεκτημένου», κρίμα θα ήταν να το τσαλακώσει. Με το περιεχόμενο αυτού του «κεκτημένου» να αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά, θα είχε ενδιαφέρον να απαντηθεί από την «Αυγή»: Ποιος λέει αλήθεια; Ο ΣΥΡΙΖΑ που το υπερασπίζεται ή η ΕΕ που ξεκαθαρίζει ότι οι Συλλογικές Συμβάσεις δεν έχουν «μέλλον»; Τέτοια «κεκτημένα» δεν είναι για υπεράσπιση αλλά για ανατροπή, μαζί με τους υπερασπιστές τους.

Η Ελληνίδα αγρότισσα και τα «χρυσά κουτάλια» της ΕΕ

 

 

Της Κάλι Καρά 902gr

Για την Ελληνίδα αγρότισσα τη ξεχασμένη αυτή γυναίκα της ελληνικής υπαίθρου από όλους τους διαχειριστές της καπιταλιστικής ανάπτυξης για δεκαετίες πριν την ενοποίηση της Ευρώπης, ήρθε η πολιτική της ΕΕ στον αγροτικό τομέα και η Κοινή Αγροτική Πολιτική να την αποτελειώσει με την αριστεροδεξιά κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που έχει επιφορτιστεί να αποτελειώσει την βρώμικη δουλειά, τη συγκέντρωση της αγροτικής γης-παραγωγής-τυποποίησης-εμπορίας σε όλο και λιγότερα χέρια, με τη στολή παραλλαγής της αριστεροσύνης.

Σήμερα, πιθανόν να έχει ελαττωθεί ο αναλφαβητισμός στις γυναίκες της υπαίθρου, να μην γεννάνε στα χωράφια. Όμως το μικρό αγροτικό νοικοκυριό της βρίσκεται έρμαιο της ασυδοσίας βιομηχάνων, μεγαλεμπόρων, μεγαλομεσαζόντων, όπως οι πρώην συνεταιριστικές ενώσεις και οι σύγχρονες ανάγκες της πεταμένες στον Καιάδα.

ΕΤΑΙΡΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

Ενα «πολυεργαλείο» για τα συμφέροντα του κεφαλαίου

 

 

Οι δράσεις ΕΚΕ στον τομέα της Υγείας προσφέρονται για να καλλιεργούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι προφίλ... «κοινωνικής ευαισθησίας»

Τα τελευταία χρόνια προωθείται ολοένα και περισσότερο η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη (ΕΚΕ) μέσω της θεσμοθέτησής της, έχοντας γίνει πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της δράσης του συνόλου σχεδόν των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων.

 Την ίδια ώρα που το κεφάλαιο εντείνει όλο και περισσότερο την εκμετάλλευση των εργαζομένων, δεν παύει να έχει ανάγκη από τη διατήρηση της εργατικής δύναμης σε ένα ελάχιστο επίπεδο σωματικής και ψυχικής υγείας, ακριβώς ώστε να μπορεί να τίθεται προς εκμετάλλευση στη διαδικασία της καπιταλιστικής παραγωγής και η ΕΚΕ μερικώς συμβάλλει σ' αυτό.

Από αυτή τη σκοπιά, την ίδια ώρα που η αντιλαϊκή πολιτική που ακολουθείται για λογαριασμό των κερδών του κεφαλαίου επιφέρει τραγικές συνέπειες στη ζωή των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, τα μονοπώλια υπολογίζουν την επίδραση αυτών των συνεπειών, προσπαθούν να τη διαχειριστούν, ακριβώς γιατί παίζει ρόλο στην παραγωγικότητα των εργαζομένων, στην ίδια την καπιταλιστική ανάπτυξη.
Ετσι, μονοπωλιακοί όμιλοι αναλαμβάνουν πολύμορφες δράσεις και πρωτοβουλίες για την παροχή ενός πολύ μικρού μέρους των υπηρεσιών και παροχών σε διάφορους τομείς, όπως π.χ. η Υγεία - Πρόνοια, που προηγουμένως παρέχονταν από το κράτος ή και τα ασφαλιστικά ταμεία και τώρα έχουν περικοπεί.

Ταυτόχρονα, μέσω αυτών των δράσεων - οι οποίες στηρίζονται από το αστικό κράτος και τα ΜΜΕ - επιχειρείται η προβολή ενός δήθεν κοινωνικού προφίλ των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, προκειμένου να συγκαλύψουν το σκοπό τους, που είναι η ταξική συμφιλίωση των εργαζομένων με τους εκμεταλλευτές τους, ώστε να αναπαράγεται η εκμετάλλευση και καταπίεση με τις λιγότερες δυνατές λαϊκές αντιδράσεις.

Παρά το γεγονός ότι η εφαρμογή τέτοιων δράσεων δεν είναι υποχρεωτική, δεν επιβάλλεται από το νόμο, ωστόσο παίρνει μια πιο συστηματική και οργανωμένη μορφή από την πλειοψηφία των μονοπωλιακών ομίλων, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της ΕΕ και των κυβερνήσεων, έτσι ώστε να ανταποκρίνεται πιο αποτελεσματικά στις κάθε φορά ανάγκες, προτεραιότητες και στόχους του κεφαλαίου.

Με «θέα« τους πρόσφυγες στη Μόρια

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ • 4 Φεβρουαριου 2017

Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, πήγε μέχρι τη Λέσβο, για να διαπιστώσει ποιες είναι οι συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων, αλλά …δεν τα κατάφερε να μπει στον καταυλισμό της Μόριας.

 

Γιατί δεν τα κατάφερε; Ο ίδιος το ερμήνευσε ως εξής:«Δυστυχώς, η εικόνα την οποία είδα σήμερα στην Μόρια από πάνω, διότι δεν μπήκα στον χώρο -και δεν μπήκα στον χώρο, διότι για να μπω έπρεπε να συνοδεύομαι με δύο διμοιρίες αστυνομικών και προφανώς και δεν επιβάρυνα την ελληνική αστυνομία με μια τέτοια  κίνηση- αλλά η εικόνα που είδα, δυστυχώς, είναι μια εικόνα αποκαρδιωτική».

«Εθνική γραμμή»

Μπορεί στις κοινοβουλευτικές «παραστάσεις» να σφάζονται σαν τα κοκόρια, αλλά αυτό δεν οφείλεται σε ανυπέρβλητες διαφορές τους. Απεναντίας, στα κρίσιμα για το κεφάλαιο ζητήματα συμφωνούν και επαυξάνουν η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα της αστικής διαχείρισης. Ακριβώς αυτή την αλήθεια έχοντας κατά νου, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης συστήνει, σε άρθρο του στη γαλλική «La Tribune» ότι «χρειάζεται ευρωπαϊκή και "εθνική συνεννόηση" για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης». Οπως γράφει, «οι μεγάλες θυσίες των Ελλήνων» (δηλαδή η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης) και το «μεταρρυθμιστικό της πλάνο» αποφέρουν καρπούς και η οικονομία κλείνει με ελαφρά θετικό ρυθμό ανάπτυξης. Εμφανίζονται - αναφέρει - θετικές προοπτικές για την οικονομία «που είναι κρίμα να πάνε χαμένες». Και ακριβώς για να ...μην πάνε χαμένες, ο Δ. Παπαδημούλης υποδεικνύει απ' τη μια στην κυβέρνηση να «τρέξει» το νέο αντιλαϊκό πακέτο και στους «θεσμούς» να κλείσουν την «αξιολόγηση», επιτρέποντας την ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, που θα τροφοδοτήσει με ζεστό χρήμα το εγχώριο κεφάλαιο. «Ο χρόνος και οι εξελίξεις πιέζουν, με την "εθνική γραμμή" να είναι αναγκαία», καταλήγει το άρθρο. Προσθέτει έτσι τη φωνή του σ' εκείνες που το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν και ζητούν συναίνεση των αστικών πολιτικών δυνάμεων, η οποία συν τοις άλλοις θα λειτουργήσει και σαν αμορτισέρ για τις λαϊκές αντιδράσεις απέναντι σε όσα ετοιμάζονται στο παρασκήνιο για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Iστορίες για το παλιό και το νέο

Ο καπιταλισμός είναι το νέο, το καινούργιο το λαμπερό. Ο κομμουνισμός είναι η σκοτεινή και αραχνιασμένη θεωρία που ανήκει στον προηγούμενο αιώνα , που θέλγεται από τις ιδεοληψίες μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί. Ο καπιταλισμός δεν έχει πια αντίπαλο δέος. Η ηγεμονία του είναι απρόσβλητη και αδιαμφισβήτητη. Η κυριαρχία του αναπόφευκτη και αναπόδραστη.

Η κυριαρχία της εξαθλίωσης είναι όντως απρόσβλητη. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη όλα τα “επιτεύγματα” του καπιταλισμού είναι αντιληπτά δια γυμνού οφθαλμού. Πόλεμοι, προσφυγιά, έλλειψη βασικών ειδών διατροφής, παιδική εργασία, η μία εικόνα. Απ’ την άλλη, οι λαμπερές βιτρίνες της καπιταλιστικής αφθονίας με τους μισθωτούς εργάτες των καπιταλιστικών μητροπόλεων να συνωστίζονται στις ουρές για να αποκτήσουν με δόσεις, το τελευταίο gadget που έχει συναρμολογήσει κάποιο ανήλικο παιδί, με ανταμοιβή ένα πιάτο φαγητό και ένα στρώμα.

Για τον χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και τη στήριξή του από την αστική τάξη

Με αφορμή την αναφορά στη θέση 28 των Θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του τίθεται το ερώτημα της αποσαφήνισης του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και γιατί στηρίχθηκε από την αστική τάξη.

Ο προσδιορισμός του πολιτικού στίγματος του ΣΥΡΙΖΑ προϋποθέτει καταρχάς τη διευκρίνιση της σχέσης ανάμεσα στην αστική πολιτική και το οπορτουνιστικό ρεύμα. Η οπορτουνιστική πολιτική γραμμή είναι - όσον αφορά την ταξική της ουσία - αστική πολιτική γραμμή, όπως όμως αυτή εκδηλώνεται μέσα στις γραμμές του εργατικού κινήματος. Ενώ, δηλαδή, πρόκειται για πολιτική στήριξης στρατηγικών στόχων του κεφαλαίου στην οικονομία και την πολιτική, εμφανίζεται με σοσιαλιστικό μανδύα και συνθήματα. Το γεγονός ότι οι οπορτουνιστικές αντιλήψεις έχουν αντικειμενικά κοινό «πυρήνα» με την αστική ιδεολογία και πολιτική εκφράζεται τόσο στις κατά καιρούς συγκλίσεις ανάμεσα στα οπορτουνιστικά και αστικά κόμματα όσο και στη μετατροπή οπορτουνιστικών κομμάτων σε κόμματα αστικής διακυβέρνησης, ιδιαίτερα σε περιόδους που αυτό κρίνεται αναγκαίο για τον καπιταλισμό.

Πάλη ενάντια στα «κεκτημένα» τους

Το πρώτο θέμα που αναδεικνύει σήμερα ο «Ριζοσπάστης» στο πρωτοσέλιδό του, είναι άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που τεκμηριώνει όσα επαναλαμβάνει διαρκώς το ΚΚΕ: Οτι έξοδος από την καπιταλιστική κρίση για το κεφάλαιο και τα κόμματά του δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο από τσακισμένα εργατικά δικαιώματα. Οτι η μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να ανακάμψουν τα επιχειρηματικά κέρδη και αυτή η προϋπόθεση υλοποιείται τα τελευταία οκτώ χρόνια, οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν βρίσκεται στο τιμόνι της αστικής διαχείρισης, οποιοδήποτε «μείγμα» κι αν υπερασπίζεται.

Η γραμμή που δίνει η ΕΚΤ, δηλαδή ο ένας από τους «θεσμούς» του κουαρτέτου, προς τα κράτη της Ευρωζώνης, είναι άλλη μια υπενθύμιση του με ποιους έχει να αναμετρηθεί το εργατικό κίνημα, αλλά και σε ποια κατεύθυνση πρέπει να παλέψει. Η αγωνία που διακατέχει όλο το κείμενο της έκθεσης είναι πώς θα μειωθούν οι μισθοί και φυσικά ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία που προτείνει είναι η πλήρης εξουδετέρωση των κλαδικών και η γενίκευση των επιχειρησιακών συμβάσεων. Η πρόκληση, μάλιστα, είναι ότι αυτό το συνδέει με τη «μη μείωση των θέσεων εργασίας», επαναλαμβάνοντας τον σαφή εκβιασμό προς την εργατική τάξη: «Θέλετε μειώσεις μισθών ή απολύσεις;».

Η Κούβα της ανθρωπιάς – Η Ελλάδα των μεταρρυθμίσεων σε… αριθμούς

Του Ηλία Ζαχαριουδάκη από το ektopoineoi.wordpress.com

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ • 3 Φεβρουαριου 2017

 

Όταν η Κούβα δίνει το 42% του προϋπολογισμού για κοινωνικές υπηρεσίες και η Ελλάδα μόλις το 3,58% δεν το λες και… ευχάριστο!

Κούβα, ένα νησί ταυτισμένο με την επανάσταση και την αντίσταση απέναντι στις ΗΠΑ. Μια κοινωνία που μαζί με φυσιογνωμίες όπως ο Φιντέλ Κάστρο και ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα χάραξε τη δικιά της πορεία στην σύγχρονη και παγκόσμια ιστορία. Αυτό το νησί, παρά τις αντιξοότητες, απέχοντας (γεωγραφικά) ελάχιστα από την υπερδύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής συνεχίζει να αντέχει ακόμη και σήμερα, παραμένοντας πιστή στις αξίες και τα ιδανικά της.

Στον προϋπολογισμό που ψηφίστηκε για το 2017, η Κούβα με την αδύναμη οικονομία παρέχει το 42% του προϋπολογισμού της σε κοινωνικές υπηρεσίες ενώ η πιστή στις επιταγές των μνημονίων Ελλάδα, παρέχει μόλις το 3,58%. Τα λόγια είναι περιττά.

Παρακάτω αντιπαραβάλλονται οι πρόσφατα ψηφισμένοι προϋπολογισμοί της Κούβας και της Ελλάδας.

Οι οπαδοί της Ράγιο Βαγιεκάνο προβάλλουν βέτο στην μεταγραφή του Ουκρανού φασίστα Ζοζούλια

H Vallecas [baʎekas] είναι μια γειτονιά της Μαδρίτης αποτελείται από δύο συνοικίες: Puente de Vallecas (πληθυσμός 240.917) και το Villa de Vallecas (πληθυσμός 65.162). H Vallecas ήταν ένα ανεξάρτητο χωριό μέχρι το 1950, όταν έγινε μέρος της Μαδρίτης.Η Vallecas είναι γνωστή για κατοίκους της, την εργατική τάξη της που είναι πολύ υπερήφανοι για την περιοχή τους και ονομάζονται Vallekas ή Valle del Kas. Στην περιοχή αυτή η πολιτιστική τάση αντικαθιστά το γράμμα c με k, παράδειγμα είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός Radio Vallekas, το τοπικό τηλεοπτικό κανάλι Tele Κ, το μουσικό φεστιβάλ Vallekas

Η τοπική υπερηφάνεια συγχωνεύεται γύρω από την ομάδα ποδοσφαίρου Ράγιο Βαγιεκάνο.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, πολλοί Ισπανοί μετανάστες απ’ το αστικό κέντρο της Μαδρίτης εγκαταστάθηκαν στη Vallecas, που αποτελεί τη μεγαλύτερη περιοχή - παραγκούπολη γύρω από τη Μαδρίτη.

Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του καθεστώτος του Φράνκο, η Vallecas κερδίζει τη φήμη της γειτονιάς της αντίστασης στην ακροδεξιά πτέρυγα - την δικτατορία.

Ντόμινο αντιλαϊκών διεργασιών, συμπράξεων και συνθέσεων

 

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ

Το μπαράζ των αντιλαϊκών διεργασιών περιλάμβανε χτες συνάντηση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών με τον επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ, Π. Τόμσεν

Με το βλέμμα στραμμένο στη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΝΤ και ειδικότερα στη θέση της κυβέρνησης των ΗΠΑ, σχετικά με το ρόλο του ιμπεριαλιστικού οργανισμού στο 3ο μνημόνιο, εξελίσσεται το μπαράζ των αντιλαϊκών διεργασιών, γύρω από εκκρεμότητες της «αξιολόγησης».

 Σύμφωνα με διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Β. Σόιμπλε, συναντήθηκε χτες στο Βερολίνο με τον επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ, Π. Τόμσεν, χωρίς να γνωστοποιηθεί το ακριβές περιεχόμενο των συζητήσεων και των παζαριών. Σε κάθε περίπτωση, σε αυτήν τη φάση και με την αποφασιστική συμβολή και συμμετοχή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, συμπληρώνεται το νέο αντιλαϊκό πακέτο. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνονται τα επόμενα χτυπήματα στα Εργασιακά, τα ζητήματα της Ενέργειας, οι αναδιαρθρώσεις που κρίνονται αναγκαίες στην πορεία ανάκαμψης του εγχώριου κεφαλαίου.

Ποια επαναφορά; Κατάργηση παντού!

Στο τελευταίο οικονομικό της δελτίο, η ΕΚΤ εισηγείται περαιτέρω μεταρρυθμίσεις στην κατεύθυνση του καθορισμού των μισθών με διαπραγματεύσεις σε επίπεδο επιχείρησης, καθώς αποτιμά θετικά τα αποτελέσματα από την επέκταση των επιχειρησιακών και την εξασθένιση έως κατάργηση των κλαδικών ΣΣΕ. Επικαλείται μάλιστα τα αποτελέσματα έρευνας, σύμφωνα με την οποία οι επιχειρησιακές συμβάσεις έκαναν ευκολότερη την προσαρμογή των μισθών για τις εταιρείες. «Συνεπώς», σημειώνεται, «περαιτέρω μεταρρυθμίσεις στην κατεύθυνση αυτή πιθανόν να είναι ωφέλιμες για τις χώρες της Ευρωζώνης και θα μπορούσαν να έχουν την προοπτική να περιορίσουν τις απώλειες θέσεων εργασίας σε μελλοντικές υφέσεις»! Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, «οι θεσμοί για τις μισθολογικές διαπραγματεύσεις έχουν συμβάλει σε ακαμψίες των μισθών στην Ευρώπη», καθώς διαπιστώνεται «σχετικά χαμηλό ποσοστό μισθολογικών μειώσεων» και «ακαμψία των ονομαστικών μισθών προς τα κάτω». «Το πάγωμα των μισθών αποτελεί επίσης μία ισχυρή ένδειξη ακαμψίας των μισθών προς τα κάτω, καθώς δείχνει ότι οι επιχειρήσεις διατηρούν σταθερούς τους μισθούς για να αποφύγουν τις πιθανές εντάσεις από τη μείωσή τους, ακόμη και όταν οι οικονομικές συνθήκες μπορεί να δικαιολογούν μία μείωση», υποστηρίζεται. «Γραμμή» λοιπόν για κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, όπου υπάρχουν, και για παραπέρα συμπίεση της τιμής της εργατικής δύναμης, συστατικά εκ των ων ουκ άνευ της συνταγής ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας. Και μετά οι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν το θράσος να επικαλούνται το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» και να τάζουν επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων!

ΑΚΡΟΠΟΛΗ Μια φωτεινή επιγραφή σε σκοτεινή περίοδο: «Να φύγουν οι Αγγλοι»

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ • 2 Φεβρουαριου 2017 

 

Ηταν 2 Φεβρουαρίου του 1947. Η Αθήνα «φωτίζεται» από μια επιγραφή στη βορινή μετόπη της Ακρόπολης: «Να φύγουν οι Αγγλοι»! Δημοσιεύουμε την περιγραφή ολόκληρης της επιχείρησης, η οποία οργανώθηκε από το ΚΚΕ, όπως την είχε διηγηθεί ένας από τους «δράστες» σε κείμενο του στον «Ριζοσπάστη», στις 26 Ιανουαρίου του 2001. 

Ο Μαρίνος Πετρούνιας για την εγκατάσταση της φωτεινής επιγραφής,με το σύνθημα κατά της αγγλικής  επέμβασης, που διαδόθηκε σ’ όλο τον κόσμο (οι υπογραμμίσεις δικές μας): 

«Πολλές είναι οι πράξεις ηρωισμού, αυταπάρνησης και αντίστασης που πραγματοποίησαν αγωνιστές – κομμουνιστές όχι μόνο στην περίοδο της τριπλής κατοχής, αλλά και αργότερα, όταν την μπότα των Γερμανών ήρθε να αντικαταστήσει η μπότα των Αγγλοαμερικάνων ιμπεριαλιστών.

 

Πράξεις που στις δύσκολες συνθήκες της εποχής, τόνωναν το ηθικό του αδούλωτου λαού μας αλλά και βοηθούσαν να ενημερωθεί όλη η ανθρωπότητα για την τραγική κατάσταση που ζούσε ο ελληνικός λαός τότε, όταν «όλα τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά».  Τότε, που η τρομοκρατία του κράτους και παρακράτους της Δεξιάς, υπό την καθοδήγηση των «προστατών» μας Αγγλων συμμάχων, επιδίωκαν να εξανδραποδίσουν τον ελληνικό λαό, να τον κάνουν υποζύγιό τους.

 

Είναι γνωστό ότι ο Ουίστον Τσόρτσιλ, στα Δεκεμβριανά, είχε διατάξει τα αγγλικά στρατεύματα να φέρονται σαν σε κατοχική χώρα. Και, ταυτόχρονα, επιδίδονταν στο σφαγιασμό του λαού για να μην μπορέσει να σηκώσει κεφάλι. Ο λαός, όμως δε λύγισε, είχε το στήριγμά του το ΚΚΕ – τους κομμουνιστές, αυτοί στάθηκαν ταμπούρι υπερηφάνειας κι έβαλαν τα στήθη τους μπροστά στους μακελάρηδες, να τους κόψουν τη φόρα του κατατρεγμού και του ολέθρου, να αντιμετωπίσουν με όποια θυσία τους, τους μεγάλους εγκληματίες.