RIZOSPASTIS |
Οι ίδιοι, λοιπόν, που ευθύνονται για τα προβλήματα των εργαζομένων, αξιοποιούν τη ΔΕΘ για να αναβαπτιστούν, να παρουσιαστούν ως «μεσσίες» και «σωτήρες» του λαού. Για να πουλήσουν το παραμύθι ότι τάχα κάπου μπορεί να συναντηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου με τις ανάγκες των εργαζομένων.
Σε αυτό το πλαίσιο, έχουμε δει «πράγματα και θαύματα». Αυτούς που έκοψαν τις συντάξεις, να τις ξανατάζουν. Να μοιράζουν κουπόνια για την ακρίβεια, να ανακοινώνουν θέσεις εργασίας, ανάπτυξη και ευημερία για όλους. Κυβερνητικά προγράμματα που διατυμπάνιζαν ότι θα καταργούσαν μνημονιακούς νόμους, θα ανέτρεπαν τα μέτρα λιτότητας και την «ανθρωπιστική κρίση». Κυβερνήσεις να υπόσχονται ως «προσωρινή» την ισχύ μεγάλων αντεργατικών μεταρρυθμίσεων, αστικά κόμματα και διαχειριστικά «αποκόμματα» με το βλέμμα στη χειραγώγηση των εργαζομένων και στην υφαρπαγή της ψήφου τους, να διαγωνίζονται για τα «μάτια του κεφαλαίου», να ανακηρυχτούν οι καλύτεροι διαχειριστές για τα συμφέροντά του, να εγγυώνται την εξασφάλιση της καπιταλιστικής ομαλότητας.
Ολα στο «μπλέντερ» για να δημιουργηθεί μια εικονική πραγματικότητα που θα παραπλανήσει τους εργαζόμενους, θα εξασφαλίσει την αναμονή, τη συναίνεση στην αντιλαϊκή πολιτική και στα «κοστολογημένα προγράμματά» τους.
Ολοι αυτοί θέλουν τον εργαζόμενο να μένει παθητικός θεατής, για να μπορούν να του πλασάρουν την άποψη ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να επιλέγουν κάποιον από το σινάφι της διαχείρισης, μπας και εξασφαλιστεί το «μικρότερο» κακό.
Η συσσωρευμένη όμως πείρα των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων επιβεβαιώνει ότι όσο εγκλωβίζονται στην αναμονή λύσεων από κυβερνήσεις και κόμματα του συστήματος, τόσο θα πολλαπλασιάζονται και θα οξύνονται τα προβλήματα της εργατικής - λαϊκής οικογένειας.
Γι' αυτό, οι εργαζόμενοι, ο απλός λαός πρέπει να περάσει από τη θέση του παθητικού θεατή των εξελίξεων, στη θέση του πρωταγωνιστή, που θα διαμορφώσει τις προϋποθέσεις για να προκύψουν νέα δεδομένα, να επιβάλει με τον αγώνα του τα δικά του «θέλω» για το σύνολο της ζωής του.