Η καπιταλιστική σαπίλα και το νέο «Τέλος της Ιστορίας»

 

Μαθήματα πολιτικής οικονομίας του ...«ηθικού» και «έντιμου» καπιταλισμού από τον Φραγκίσκο Κουτεντάκη, τομεάρχη Οικονομικών του κόμματος Τσίπρα, πρώην γραμματέα Δημοσιονομικής Πολιτικής στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και στη συνέχεια συντονιστή στο Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή:

«Η κοστολόγηση ενός οικονομικού προγράμματος (...) πρέπει να βασίζεται σε ακριβείς υπολογισμούς, ποσοτικούς στόχους και ρεαλιστικές υποθέσεις. Και φυσικά πρέπει να συμμορφώνεται με τους ισχύοντες ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες και συγκεκριμένα τον ρυθμό αύξησης των καθαρών πρωτογενών δαπανών, όπως αποτυπώνεται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2025-2028».

Ξέραμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ το διάβασε καλά το 3ο μνημόνιο πριν το υπογράψει με τους θεσμούς (όπως και όλα τα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ). Τώρα μαθαίνουμε ότι το αποστήθισε κιόλας.

Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε την ικανότητα στελεχών του κόμματος Τσίπρα να απαγγέλλουν εδάφια με τέτοια ευκολία... Κάτι σαν τα τροπάρια (του κεφαλαίου) τη βδομάδα των παθών (για τον λαό).

* * *

Συνεχίζει ο Κουτεντάκης: «Οσα έχουμε εξαγγείλει, καθώς και όσα θα εξαγγείλουμε στο επόμενο διάστημα, είναι απόλυτα κοστολογημένα και εντός των δεδομένων δημοσιονομικών ορίων. Και φυσικά θα δημοσιοποιηθούν».

Το φωνάζει ο άνθρωπος! Για να το εμπεδώσουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι. Δηλαδή οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι ευρωατλαντικοί «εταίροι».

Κάπου εδώ μπαίνει και η φωνή του Τσίπρα: «Η ελληνική οικονομία υπεραποδίδει ετησίως πάνω από τα πλεονάσματα που είναι υποχρέωσή της, γύρω στα 6 δισ. ευρώ. Αρα λοιπόν υπάρχει χώρος, υπάρχει δυνατότητα. Δημοσιονομικός χώρος να ικανοποιηθούν πολιτικές παρεμβάσεις (...) χωρίς να φορολογηθούν ούτε τα μεσαία ούτε τα χαμηλά, ακόμα και τα υψηλά εισοδήματα».

Μιλώντας στη νεολαία της εποχής των μεγάλων αντιφάσεων

• Του Κυριάκου Ιωαννίδη*

Δεν είναι η πρώτη φορά που η αστική τάξη αντιμετωπίζει τη νέα γενιά ως λάφυρο προς κατάκτηση. Η επιδίωξή της είναι σταθερή και αταλάντευτη. Να την κερδίσει με τη στρατηγική της, να ενσωματώσει τις αναζητήσεις της και να προλάβει τη γέννηση ριζοσπαστικών αμφισβητήσεων. Η προσπάθεια αυτή ξεδιπλώνεται σε συνθήκες εμφανούς φθοράς του αστικού πολιτικού συστήματος, συσσωρευμένης λαϊκής δυσαρέσκειας, αλλά και έντονης πολεμικής προετοιμασίας σε διεθνές επίπεδο. Στόχος τους είναι να αποτραπεί η συνάντηση της νέας γενιάς με την ανατρεπτική πολιτική του ΚΚΕ, η οποία μπορεί να μετατρέψει την οργή σε συνειδητή, οργανωμένη πάλη για την ανατροπή του γερασμένου καπιταλιστικού συστήματος. Μιας κοινωνίας που σπαράζεται από τεράστιες αντιφάσεις.

Από τη μία πλευρά, η αλματώδης ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, η ψηφιοποίηση, η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI), τα μεγάλα δεδομένα (Big Data) και η συσσωρευμένη επιστημονική γνώση προσφέρουν αντικειμενικά όλες τις δυνατότητες για την πλήρη ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της ανθρωπότητας.

Από την άλλη πλευρά, η κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής μετατρέπει αυτά τα επιτεύγματα σε εργαλεία εντατικοποίησης της εκμετάλλευσης, διεύρυνσης της ανασφάλειας και υποβάθμισης της ζωής των νέων ανθρώπων.

Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα μέσα στην οποία αναπτύσσεται και η νέα γενιά, η λεγόμενη Γενιά Ζ¹ (γεννημένοι το 1997 - 2012), η οποία σύμφωνα με ορισμένες αναλύσεις θα παίξει ρόλο στη διαμόρφωση του εκλογικού τοπίου. Δεν είναι όμως επίσης και πρωτόγνωρο η αστική τάξη να επιχειρεί να ομαδοποιήσει, να ταξινομήσει τις διάφορες γενιές (millennials, Γενιά Χ, κ.τ.λ.). Ετσι ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά των νέων ηλικιών ανάγονται στο κύριο. Επιχειρείται να υποκατασταθεί η συζήτηση για τις κοινωνικές τάξεις, τις κοινωνικές σχέσεις (με καθοριστικές τις σχέσεις παραγωγής) με μια περιγραφή τάσεων στη συμπεριφορά που όμως κι αυτές εκφράζουν τους ιδιαίτερους δρόμους που ο καπιταλισμός κάθε περιόδου διαμορφώνει συνειδήσεις, στάσεις, τρόπο ζωής.

Τελικά, στη συζήτηση για κάθε γενιά, αυτό που χρειάζεται να εντοπίσουμε ως το θεμελιακό είναι ότι ο άνθρωπος που εργάζεται εντάσσεται στην κοινωνική - εργασιακή διαδικασία μέσα σε συνθήκες και σχέσεις που δεν επιλέγει ελεύθερα, αλλά εντάσσεται σε αυτές, του επιβάλλονται αντικειμενικά.