«Η γεωπολιτική αστάθεια δεν είναι πλέον παροδική, αλλά μόνιμη, οπότε η ενεργειακή ασφάλεια δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη». «Η κατάσταση μπορεί να διαρκέσει και να επεκταθεί πολύ περισσότερο», «ο χειμώνας θα είναι ακόμα πιο δύσκολος...»: Τοποθετήσεις όπως οι παραπάνω, από μεγαλοστελέχη ενεργειακών ομίλων, επιβεβαιώνουν ότι το ξάφρισμα στο λαϊκό εισόδημα και οι ανατιμήσεις, σαν αυτές που ζουν ήδη οι εργαζόμενοι μετά τη νέα πολεμική κλιμάκωση στο Ορμούζ, μόνο προσωρινά δεν είναι.
Όταν μάλιστα οι ίδιοι που κερδίζουν από το «ξάφρισμα» ξεκαθαρίζουν ότι η κατάσταση αυτή αποτελεί τη νέα κανονικότητα, γίνεται σαφές με τι έχει να αναμετρηθεί ο λαός. Αν κάτι επιβεβαιώνεται είναι ότι η ενεργειακή φτώχεια είναι δεδομένη, ότι πηγάζει από τη στρατηγική της «απελευθέρωσης», της «πράσινης μετάβασης» και της απολιγνιτοποίησης, της «ενεργειακής διαφοροποίησης» και της Ελλάδας - ενεργειακού κόμβου, που θα υλοποιείται από όλες τις κυβερνήσεις και τη βολική αντιπολίτευση σε αυτές, που θα συναινεί.
Ένας σχεδιασμός που ξεκινά από την εγκατάλειψη του φτηνού καυσίμου, είτε αυτός είναι ο λιγνίτης, λόγω των «πράσινων» μπίζνες και των επενδύσεων στις ΑΠΕ, είτε το ρωσικό φυσικό αέριο, λόγω της εμπλοκής στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς. Και φτάνει μέχρι τον «Κάθετο Διάδρομο» και τις τεράστιες επενδύσεις στους τερματικούς σταθμούς για την εισαγωγή του πανάκριβου αμερικανικού LNG. Ετσι «κατακτιέται» το όραμα της αστικής τάξης για Ελλάδα - ενεργειακό κόμβο, με τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων που πρωταγωνιστούν στα παραπάνω να έχουν δύο όψεις: Από τη μία πανάκριβη Ενέργεια για τον λαό και από την άλλη ακόμα πιο βαθιά εμπλοκή στις πολεμικές αναμετρήσεις, αφού μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ο «κόμβος».
