«Υπάρχει μια διαμορφωμένη πραγματικότητα, τα ιδιωτικά λειτουργούν, πρέπει να υπάρχει ασφάλεια δικαίου για όσους φοιτούν εκεί, αλλιώς θα γίνουν προσφυγές, θα μπουν πρόστιμα από την ΕΕ»: Με κάτι τέτοια δικαιολογείται από το κόμμα Τσίπρα η δέσμευσή του για εφαρμογή του νόμου Πιερρακάκη της ΝΔ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Το ίδιο πνεύμα διαπερνά όλες τις «δεσμεύσεις» των επίδοξων διαχειριστών: Από τα «κοστολογημένα προγράμματα», γιατί υπάρχει «διαμορφωμένο δημοσιονομικό πλαίσιο», μέχρι τα Εργασιακά, όπου π.χ. «η ευελιξία είναι ευρωπαϊκό κεκτημένο», ενώ για το μόνιμο πριόνισμα των μισθών υπάρχει η «κοινωνική συμφωνία» που την έχουν στηρίξει όλοι μαζί (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ) στη ΓΣΕΕ.
Αυτή η «συνέχεια» του κράτους αποτυπώνεται ακόμα πιο καθαρά στην πολεμική εμπλοκή και στους ΝΑΤΟικούς προϋπολογισμούς. Ο λαός συναντάει παντού αυτήν την αντιλαϊκή «συνέχεια» και τις «δεσμεύσεις», τους κανόνες της ΕΕ και τα μνημόνια διαρκείας, όλα όσα συνθέτουν τελικά το «κοινό πρόγραμμα» των κυβερνήσεων που έχει ήδη αποφασιστεί.
