Ο λαός να κάνει το δικό του ταμείο, να τους στείλει πίσω τον λογαριασμό με δυνατό ΚΚΕ Αναδημοσίευση του άρθρου από τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου»

 

Μέρες απολογισμών για τα αστικά επιτελεία, με αφορμή το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης στο τέλος του μήνα. Η κυβέρνηση της ΝΔ προκαλεί τον λαό, διαφημίζοντας την «κοσμογονία» των δεκάδων δισ. που «τσέπωσαν» οι επιχειρηματικοί όμιλοι, τα «ρεκόρ» των επενδύσεων και των κερδών που έγραψαν, τα «μεγάλα έργα» στην υπηρεσία του κεφαλαίου, το «μέρισμα της ανάπτυξης» που τάχα πήραν τα λαϊκά στρώματα. Η βολική αντιπολίτευση, η σάπια σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ, Τσίπρας κ.ά.) και οι λοιποί υπερασπίζονται τους μεγαλοεπιχειρηματίες και ομίλους που θεωρούν τους εαυτούς τους «ριγμένους» στη μοιρασιά, μιλάνε για τη «μεγάλη χαμένη ευκαιρία να απογειωθεί η χώρα αναπτυξιακά (...) να αλλάξει ριζικά και συθέμελα το παραγωγικό μοντέλο της (...)», κάτι που «θα προϋπέθετε μια άλλη κυβέρνηση (...) όραμα αλλαγής για τη χώρα, κυβέρνηση με πραγματικό εθνικό σχέδιο».

Ολοι μαζί προσπαθούν να κρύψουν ότι «εθνικό» σχέδιο (δηλαδή «για όλους») σε μια ταξική κοινωνία δεν υπάρχει. Αυτό άλλωστε αποδεικνύει και το Ταμείο Ανάκαμψης. Τα κονδύλια είχαν από την πρώτη μέρα προκαθορισμένους στόχους και αποδέκτες, κι ο λογαριασμός το ίδιο. Το φορολογικό ξεζούμισμα των λαών της ΕΕ κατευθύνθηκε στη χρηματοδότηση των στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου, στη θωράκιση από το ενδεχόμενο νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και στο φόρτωμα στους λαούς των συνεπειών από την προηγούμενη, στη στήριξη των ευρωπαϊκών μονοπωλίων να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους στον ανταγωνισμό με τα αμερικάνικα και κινέζικα μονοπώλια και σήμερα στην πολεμική προετοιμασία.

Ολα αυτά είχαν και έχουν προϋπόθεση το τσάκισμα του λαού, και γι' αυτό το «άλλο μισό» των δανείων και χρεών που φορτώνονται στις πλάτες του, ήταν τα δεκάδες αντιλαϊκά προαπαιτούμενα που υλοποιήθηκαν για να εκταμιευθούν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και τα οποία στη μεγάλη τους πλειοψηφία υπερψήφισαν και τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, όσοι συγκροτούν το κόμμα Τσίπρα, το «πρώην υπουργικό συμβούλιο ΣΥΡΙΖΑ» που αποτελεί - ό,τι απέμεινε από - την ΝΕΑΡ κ.ά. Ενα πραγματικό «Μνημόνιο των Μνημονίων», για τη δημιουργία «φιλικού επενδυτικού περιβάλλοντος», και μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, με ένταση της εκμετάλλευσης, μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αναγκών για Υγεία, Παιδεία, χτύπημα αυτοαπασχολούμενων και φτωχών αγροτών. Το «μέρισμα» της καπιταλιστικής ανάπτυξης για τα λαϊκά στρώματα ήταν τα 13ωρα δουλειάς και η εκτίναξη της ευελιξίας, τα επί πληρωμή χειρουργεία και η γενίκευση των συμπράξεων και παραχωρήσεων σε ιδιώτες, η ληστρική τεκμαρτή φορολόγηση για τους αυτοαπασχολούμενους και όλα τα υπόλοιπα...

Ομολογίες

 

Η κυβέρνηση, η πρεσβεία των ΗΠΑ και τα φερέφωνά τους παρουσιάζουν τη μετατροπή της Ελλάδας σε «ενεργειακό κόμβο» ως παράγοντα σταθερότητας και γεωπολιτικής αναβάθμισης. Η ίδια όμως η Εθνική Στρατηγική Ανθεκτικότητας, που ενέκρινε το ΚΥΣΕΑ την Πέμπτη έρχεται να αναδείξει και την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Στο κεφάλαιο όπου περιγράφεται το «τοπίο κινδύνου» της χώρας, αναγνωρίζεται ότι ο ρόλος της Ελλάδας ως ενεργειακού και διαμετακομιστικού κόμβου αυξάνει την έκθεσή της σε κινδύνους. Αμέσως μετά καταγράφεται ένα ευρύ φάσμα απειλών, από δολιοφθορές, κυβερνοεπιθέσεις και υβριδικές επιχειρήσεις μέχρι και επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές, υποθαλάσσια καλώδια και άλλες κρίσιμες εγκαταστάσεις. Φυσικά δεν λείπουν από τον κατάλογο των «κινδύνων» και οι απεργίες των εργαζομένων! Το κείμενο της Εθνικής Στρατηγικής επισημαίνει ότι «η γεωγραφία και η γεωπολιτική θέση της χώρας διαμορφώνουν τη φύση και την ένταση των κινδύνων και, κατ' επέκταση, τις προτεραιότητες της Στρατηγικής». Ανάμεσα στα καθοριστικά χαρακτηριστικά, αναφέρεται: «Ενεργειακός κόμβος: Μέσω του αγωγού TAP, του διασυνδετήριου αγωγού IGB, του τερματικού σταθμού Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου-ΥΦΑ (LNG) της Ρεβυθούσας και του αντίστοιχου πλωτού (FSRU) της Αλεξανδρούπολης, καθώς και των ηλεκτρικών διασυνδέσεων, η Ελλάδα λειτουργεί ως ενεργειακή πύλη και διάδρομος για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Διαταραχές σε αυτές τις υποδομές έχουν άμεσες διασυνοριακές αλλά και διατομεακές επιπτώσεις». Με άλλα λόγια, το ίδιο το κρατικό κείμενο επιβεβαιώνει ότι η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ευρωατλαντικούς ενεργειακούς σχεδιασμούς συνεπάγεται και την αναβάθμιση της Ελλάδας σε πιθανό στόχο επιθέσεων, ιδίως στις υποδομές στρατηγικής σημασίας. Οπότε, άλλος ένας μύθος περί ασφάλειας και σταθερότητας καταρρέει, και μάλιστα με τα δικά τους λόγια...

 

Στρωμένο χαλί

Επίδοση ρεκόρ έπιασε το υπουργείο Ανάπτυξης με φοροαπαλλαγές άνω των 134 εκατ. για 90 επενδυτικά σχέδια. Οπως διαφημίζεται, οι διαδικασίες έτρεξαν στους τομείς της Μεταποίησης και του Τουρισμού και αφορούν τους αναπτυξιακούς νόμους του 2016 και του 2022, καλύπτοντας το 100% των σχετικών αιτημάτων. Στρωμένο το χαλί, λοιπόν, για τους επενδυτές και την κερδοφορία τους, ραμμένο από όλες τις κυβερνήσεις και τους νόμους, τώρα της ΝΔ, προηγουμένως του Τσίπρα κ.ο.κ. Φοροαπαλλαγές, fast trak διαδικασίες, κουτσουρεμένοι έλεγχοι και εκ των υστέρων αφού έχει ξεκινήσει να κόβει χρήμα η επένδυση, είναι μερικά από τα δώρα στο καλάθι. Οσο για την καπιταλιστική ανάπτυξη που κερδίζουν όλοι; Εδώ γελάνε και οι πέτρες ή μάλλον καλύτερα κλαίνε οι εργατικές - λαϊκές οικογένειες. Αυτές αντιμετωπίζουν τους μισθούς που δεν φτάνουν να βγει ο μήνας, τη φορολεηλασία, αφού απαλλαγές στα «δημοσιονομικά όρια» χωράνε μόνο για το κεφάλαιο, τους χώρους δουλειάς - κάτεργα που σακατεύονται και σκοτώνονται οι εργαζόμενοι, αρνητικό ρεκόρ σπάνε οι επαγγελματικές ασθένειες. Αυτή είναι η «ανάπτυξή» τους που όπως και να τη βαφτίσουν, «δίκαιη» ή «βιώσιμη», δεν συναντιέται πουθενά με τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες.

 

Ριζοσπάστης  

Διαμορφωμένη πραγματικότητα...

«Υπάρχει μια διαμορφωμένη πραγματικότητα, τα ιδιωτικά λειτουργούν, πρέπει να υπάρχει ασφάλεια δικαίου για όσους φοιτούν εκεί, αλλιώς θα γίνουν προσφυγές, θα μπουν πρόστιμα από την ΕΕ»: Με κάτι τέτοια δικαιολογείται από το κόμμα Τσίπρα η δέσμευσή του για εφαρμογή του νόμου Πιερρακάκη της ΝΔ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Το ίδιο πνεύμα διαπερνά όλες τις «δεσμεύσεις» των επίδοξων διαχειριστών: Από τα «κοστολογημένα προγράμματα», γιατί υπάρχει «διαμορφωμένο δημοσιονομικό πλαίσιο», μέχρι τα Εργασιακά, όπου π.χ. «η ευελιξία είναι ευρωπαϊκό κεκτημένο», ενώ για το μόνιμο πριόνισμα των μισθών υπάρχει η «κοινωνική συμφωνία» που την έχουν στηρίξει όλοι μαζί (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ) στη ΓΣΕΕ.

Αυτή η «συνέχεια» του κράτους αποτυπώνεται ακόμα πιο καθαρά στην πολεμική εμπλοκή και στους ΝΑΤΟικούς προϋπολογισμούς. Ο λαός συναντάει παντού αυτήν την αντιλαϊκή «συνέχεια» και τις «δεσμεύσεις», τους κανόνες της ΕΕ και τα μνημόνια διαρκείας, όλα όσα συνθέτουν τελικά το «κοινό πρόγραμμα» των κυβερνήσεων που έχει ήδη αποφασιστεί.