Το σκληρό παιχνίδι της αμείλικτης πραγματικότητας και της πολιτικής τακτικής και στρατηγικής της αντιμετώπισης, έχει εσχάτως μπουκώσει από την κατάχρηση του όρου ατομική ευθύνη.
Το σκληρό παιχνίδι της αμείλικτης πραγματικότητας και της πολιτικής τακτικής και στρατηγικής της αντιμετώπισης, έχει εσχάτως μπουκώσει από την κατάχρηση του όρου ατομική ευθύνη. Περασμένη από τα διαστρεβλωτικά κάτοπτρα της ταξικής ωφέλειας και την κακοήθεια της καθωσπρεπίστικης επικράτησης ενός άκρατου ατομικισμού – που φόρεσε τη λεοντή της ελευθερίας σκέψης και πράξεων, για να δίνει άλλοθι στο «ο θάνατός σου η ζωή μου» – η ατομική ευθύνη μετατράπηκε σε ιδεολογικό όπλο. Έτσι το καπιταλιστικό σύστημα, σε συνθήκες μάλιστα πανδημίας που το διευκόλυναν να περνάει ως φυσικά τα αφύσικα της ανθρώπινης ζωής και οντολογικής φύσης, πείθει εύκολα μάζες πως πρέπει να απαλλάσσονται της ατομικής ποινικής ευθύνης οι επίσημοι τζογαδόροι των θεόρατων κεφαλαίων που συσσωρεύονται με κρατήσεις και κάθε λογής εισφορές για τη συνταξιοδότηση των εργαζομένων, την ίδια στιγμή που αυτοί, απεργώντας και αντιστεκόμενοι στην εξόντωσή τους, πρέπει να έχουν πολλαπλή ατομική ευθύνη, αστική και ποινική, και όταν τους δέρνουν, τους προβοκάρουν ή ακόμη και τους …απαγορεύουν να αποφασίζουν τι θέλουν να κάνουν το κορμί και τη ζωή τους.





