Λούης Τίκας, ο Έλληνας άξιος γιος της εργατικής τάξης των ΗΠΑ

                                               Ο Λούης Τίκας δεύτερος από δεξιά.

101 χρόνια από τη «Σφαγή του Λάντλοου» (20 Απρίλη 1914)

Γράφει ο Οικοδόμος 

 

Όταν το 1906 ο νεαρός Ηλίας Σπαντιδάκης αποβιβαζόταν στο «Έλις Άιλαντ» της Νέας Υόρκης δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μια από τις ηρωικότερες σελίδες του αμερικανικού και παγκόσμιου εργατικού κινήματος θα γραφόταν και με το δικό του αίμα. Όπως χιλιάδες άλλοι συνομήλικοί του απ’ όλη την Ελλάδα, εγκατέλειψε το Ρέθυμνο με προορισμό την αμερικανική «γη της επαγγελίας», για να βρει την «τύχη» του στα ανθρακωρυχεία ή στις φάμπρικες. Εκεί όπου, ως Λούης Τίκας, θα γινόταν ο ήρωας της εργατικής τάξης της πολιτείας του Κολοράντο και σύμβολο των εργατικών αγώνων στις ΗΠΑ.

Ηλίας Σπαντιδάκης (Λούης Τίκας), 1884-1914

Το όνομα του Λούη Τίκα συνδέθηκε με τον ηρωισμό και την τραγική κατάληξη της μεγάλης απεργίας των ανθρακωρύχων στα ορυχεία της εταιρείας CFI (ιδιοκτησίας Ροκφέλερ) στο Λάντλοου του νότιου Κολοράντο, που έμεινε στην ιστορία ως η «Σφαγή του Λάντλοου». Εκεί, μέσα σε άθλιες συνθήκες που γεννούσε η απάνθρωπη καταπίεση, τον Σεπτέμβρη του 1913 ξεσηκώθηκαν δώδεκα χιλιάδες ανθρακωρύχοι (ανάμεσά τους και περίπου οχτακόσιοι Έλληνες) διεκδικώντας μια σειρά από αιτήματα όπως η καθιέρωση του οκτάωρου, αύξηση στο μεροκάματο, αναγνώριση των συνδικαλιστικών τους δικαιωμάτων και άλλων ελευθεριών που η εργοδοσία καταπατούσε κάνοντας τη ζωή των εργατών και των οικογενειών τους κανονική κόλαση.
Μερικά μόνο στοιχεία ενδεικτικά των συνθηκών που βίωναν οι εργάτες των ορυχείων του Κολοράντο και οι οικογένειές τους: Ζούσαν περιορισμένοι σε άθλιους καταυλισμούς γύρω από τα ορυχεία, που φρουρούσαν οπλισμένοι μπράβοι της εργοδοσίας, χωρίς να έχουν δικαίωμα μετακίνησης αλλού εκτός από τις στοές των ορυχείων τις ώρες δουλειάς. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες δούλευαν χαρακτηρίζονταν από την πλήρη απουσία μέτρων ασφάλειας. Ακόμα και τα εργαλεία της δουλειάς δεν τα χορηγούσε η εργοδοσία, αντίθετα οι εργάτες ήταν αναγκασμένοι να τα αγοράζουν με δικά τους έξοδα, από συγκεκριμένα μαγαζιά της περιοχής, ιδιοκτησίας ―και αυτά― της εργοδοσίας! Όσο για την υγιεινή, τα ποσοστά θνησιμότητας των εργατών στην περιοχή έφταναν μέχρι και στο διπλάσιο του μέσου όρου στις ΗΠΑ…

Μισθοφόροι της ήττας τους

γράφει ο Χρήστος Μιάμης

Ανάπτυξη με κάθε κόστος. Εργασία με κάθε κόστος. Αρκεί να βγαίνει το μεροκάματο και να διαιωνίζεται εις το διηνεκές ο φαύλος κύκλος της εργασιακής ανασφάλειας, της οικονομικής εκμετάλλευσης, της καταρράκωσης της αξιοπρέπειας των εργαζόμενων, που ως επαίτες εκλιπαρούν ένα κομμάτι ψωμί. Ακόμη και αν αυτό είναι ποτισμένο, με τα συστατικά που συνιστούν τους όρους εξαθλίωσης του κόσμου της εργασίας ως ιστορικού υποκειμένου, με ιδιαίτερα συμφέροντα , ανάγκες και επιδιώξεις.

Πριν από λίγες ημέρες εργαζόμενοι και οπαδοί,της Eldorado Gold, διαδήλωσαν στο κέντρο της Αθήνας υπέρ του δικαιώματος της συγκεκριμένης εταιρείας να συνεχίζει απρόσκοπτα να απομυζά τους φυσικούς πόρους της περιοχής των Σκουριών , στην Χαλκιδική, ώστε να βγαίνει και ένα μεροκάματο για τους εργαζόμενους, για να είναι σε θέση να χρηματοδοτούν με μια σχετική κανονικότητα τους όρους της εξαθλίωσης τους. Στον σύγχρονο καπιταλισμό ο εργάτης όχι μόνο αποξενώνεται από το προϊόν της εργασίας του, αλλά επιπλέον μετατρέπεται σε πειθήνιο μισθοφόρο των συμφερόντων του εργοδότη του, ενώ συμφιλιώνεται με ένα καθεστώς κοινωνικής και οικονομικής ζωής, όπου η αμοιβή του, φτάνει οριακά για τα έξοδα της κηδείας του.

Coca Cola vs Eldorado Gold

Οι μεν απολυμένοι σχεδόν δύο χρόνια τώρα και οι δε να ανησυχούν για τις θέσεις εργασίας τους. Οι μεν εργάζονταν σε μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας, ενώ οι δε εργάζονται σε μια ισχυρή βιομηχανία. Ένα εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη κλειστό και ένα εργοτάξιο στη Χαλκιδική με τη λειτουργία του υπό αμφισβήτηση. Οι απολυμένοι της 3Ε διεξάγουν εδώ και μήνες έναν δύσκολο αγώνα κόντρα σε έναν πανίσχυρο αντίπαλο, καλώντας το καταναλωτικό κοινό να μποϊκοτάρει τα >>>

 

προϊόντα της εταιρείας. 

Οι εργαζόμενοι της Ελληνικός Χρυσός αποφασίζουν να στραφούν κατά της κυβέρνησης, την οποία κατηγορούν ότι θέλει να τους αφήσει χωρίς δουλειά. 

Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη 

Γράφει ο Σφυροδρέπανος

Ich bin ein Berliner, έλεγε κάποτε πονόψυχα ο Κένεντι μπροστά στο τείχος του Βερολίνου, κρατώντας με κόπο τα κροκοδείλια δάκρυά του γι’ «αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σχιστεί».

Αν και η δική του υποκρισία δεν έπιανε μία μπρος στους σύγχρονους αστούς πολιτικούς και την άφατη στενοχώρια τους για τη διαίρεση «αυτής της κοινωνίας που σε τάξεις έχει σχιστεί». Πολιτικούς εθνικής εμβέλειας, που υπερβαίνουν τα στενά, ταξικά τείχη και γίνονται, ανάλογα με τις ανάγκες της περίστασης, ένας από εμάς, απλοί καθημερινοί άνθρωποι ή «Charlie» -για να μην ξεχνιόμαστε- και στο τσακίρ κέφι εργάτες και μεταλλωρύχοι από τις Σκουριές.  Καλή ώρα σαν τον μπαρουτοκαπνισμένο προλετάριο της φωτογραφίας, που δούλευε, λέει, από τα 18 του. Κάθε βουλευτής που σέβεται την παράδοση του τόπου του, έχει να διηγηθεί για τον εαυτό του ένα παρόμοιο σαξές στόρι αυτοδημιούργητου, για να τονίζει πόσο λαϊκός και καπάτσος ταυτόχρονα είναι.

Κάτι μου θυμίζει! Το βρήκα! Είναι ο πραγματικός δημόσιος υπάλληλος, σαν αυτούς που έχουμε και εδώ. Δουλεύουν στης κυβερνήσεις σαν υπουργοί για τα συμφέροντα των ιμπεριαΛΗΤΩΝ μόνο που τον μισθό τους γι΄ αυτές της εισπράττουν από το δημόσιο. Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΜΜΕ ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ . ΑΥΤΟΥΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ !

Ισπανία: Η άνοδος και η πτώση του πρώην διευθυντή του ΔΝΤ

Έρευνα για απάτη και ξέπλυμα χρήματος από τον Ρ.Ράτο

 

Ο Ροντρίγκο Ράτο αφέθηκε ελεύθερος μετά τη σύλληψή του με την κατηγορία απάτης και ξεπλύματος χρήματος, σε μία υπόθεση που έχει γίνει σεισμός στην Ισπανία και φωτίζει τις σκοτεινές γωνίες στους διαδρόμους της Μαδρίτης. Ο άνθρωπος που είχε βάλει την σφραγίδα του στο «οικονομικό θαύμα» της δεκαετίας του '90 και κατέληξε στην ηγεσία του ΔΝΤ είχε διαδρομή παράλληλη με εκείνη της ισπανικής οικονομίας -η κάθοδός του μοιάζει, εκ των υστέρων, συνώνυμη με την πορεία προς την κρίση.
Η δικαστική έρευνα στη Μαδρίτη που έχει βάλει στο στόχαστρο τον Ράτο είχε ξεκινήσει εδώ και καιρό και κορυφώθηκε με την σύλληψη του Ράτο το βράδυ της Πέμπτης. Στο στόχαστρό της βρίσκονται και άλλα πρόσωπα του περιβάλλοντός του, χωρίς να έχουν δοθεί περισσότερες λεπτομέρειες, και φαίνεται σύμφωνα με τα όσα αναφέρουν τα ισπανικά ΜΜΕ πως αφορά μεταξύ άλλων και την προέλευση τεράστιων ποσών που είχε πρόσφατα «επαναπατρίσει» από λογαριασμούς στην Ελβετία.

Περί «μη μισθολογικού κόστους» 

Γράφει ο Cogito ergo sum  Απο Ατέχνως

Έλεγα να μη γκρινιάξω τέτοιες μέρες αλλά… θέλει ο παπάς ν” αγιάσει, δεν αφήνουν οι διαόλοι. Κι όπου διαόλοι, διάβαζε δημοσιογράφοι, δηλαδή τα γνωστά παπαγαλάκια τού συστήματος, τα οποία δεν καταλαβαίνουν ούτε από γιορτές ούτε από αργίες. Ενώ εσύ, λοιπόν, έχεις όλη την καλή διάθεση να ραχατέψεις, έρχονται τα παπαγαλάκια με τα κρωξίματά τους και σου ανεβάζουν τα γράδα. Να ήσαν αηδόνια, να πεις πάει καλά. Αλλά έχετε ακούσει πώς σκούζουν οι παπαγάλοι; Δεν υποφέρονται, π” ανάθεμά τους…

Εκείνο το κρώξιμο, λοιπόν, που με αλάλιασε περισσότερο τις τελευταίες μέρες, λέγεται «μη μισθολογικό κόστος». Φάγανε τα λυσσακά τους όλοι με το «μη μισθολογικό κόστος», που ανεβάζει -λένε- το κόστος των επιχειρήσεων και δημιουργεί πρόβλημα στην ανταγωνιστικότητά τους. Φυσικά, οι καλοί μας μουμουέδες δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να αναπαράγουν τις θέσεις των επιχειρηματιών, όπως έχουν διατυπωθεί από τον ΣΕΒ, την ΕΣΕΕ ή, πιο πρόσφατα, τη διοίκηση του επιχειρηματικού πάρκου Σχιστού: «Τα υπό κατάρρευση ναυπηγεία, η απουσία, τόσον πολιτικής προσέλκυσης πλοίων, όσον και Eνιαίου Φορέα Ναυπηγικής Βιομηχανίας και Nαυπηγοεπισκευής μαζί με την γραφειοκρατία, το υψηλό μη μισθολογικό κόστος και τον άνισο ανταγωνισμό (sic) από τις όμορες χώρες, αποτελούν τα κύρια εμπόδια επανεκκίνησης της οικονομίας στο ναυπηγοεπισκευαστικό χώρο» (η υπογράμμιση δική μου).
Για να βάζουμε τα πράγματα στην σωστή τους διάσταση, πρέπει να πούμε ότι περί «μη μισθολογικού κόστους» άρχισε να μιλάει και η αριστερή μας κυβέρνηση, όπως π.χ. ο Γιάνης Βαρουφάκης, κατά την επίσκεψη του στον ΣΕΒ στις 23 Μαρτίου ή ο Γιώργος Ρωμανιάς, στις προτάσεις του για την χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων.

«Η απεργία αυτή μάλλον είναι σημαντική γιατί ήρθαν πολλά κανάλια να την καλύψουν!!!»

Άλλο εργαζόμενοι άλλο μισθοφόροι...

Άλλο διαδηλωτές και άλλο κλακαδόροι...

Άλλο να ναυλώνεις τα πούλμαν από το υστέρημα σου και άλλο να στα ναυλώνει η εταιρεία που δουλεύεις...

Άλλο να έχεις τους πολίτες δίπλα σου και άλλο τον Άδωνη Γεωργιάδη επικεφαλής στην πορεία σου...

Εν κατακλείδι... του Πάχτα τα καμώματα τα βλέπει ο λαός και γελά... :ΡΡΡ

Νανσυ Πανταζη

Το «παρών» στη διαδήλωση υπέρ της συνέχισης της λειτουργίας των μεταλλείων προανήγγειλε ότι θα δώσει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, μέσω Twitter: «Σήμερα θα παρευρεθώ και εγώ στην πορεία τους… Οφείλουμε να τους στηρίξουμε στον αγώνα για τις δουλειές τους».

Left.gr

Έτσι κλείνουν τα μεταλλεία κ. Λαφαζάνη

Tης Νέλλης Ψαρρού μέσω  antigoldgr

 

Κε Λαφαζάνη,

Η κυβέρνηση, λέει, ψάχνει τρόπους να κλείσει τα μεταλλεία, και καθυστερεί επειδή υπάρχουν ρήτρες πολλών εκατομμυρίων που το ελληνικό δημόσιο δεν μπορεί να πληρώσει αν τα κλείσει μονομερώς. Παρακαλούμε πολύ, ας μας δειξουν τις σχετικές ρήτρες, αν υπάρχουν κάπου υπογεγραμμένες, διότι στις σχετικές συμβάσεις, εγκρίσεις κλπ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ρήτρα για χρηματικό ποσό που πρέπει να πληρώσει το δημόσιο αν κλείσει την επένδυση. Το μόνο που αναφέρεται είναι ότι, σε περίπτωση που κάποιο από τα δυο μέρη δεν τηρήσει τις υποχρεώσεις του, γίνεται αναστροφή της μεταβίβασης, οπότε η εταιρεία επιστρέφει τα μεταλεία Κασσάνδρας στο Ελληνικό Δημόσιο και εκείνο επιστρέφει τα 11 εκατ. ευρώ (άρθρο 4). Φυσικά, αυτό δεν αποκλείει τη διεκδίκηση εύλογης αποζημίωσης από το μέρος που δεν ευθύνεται για τη λύση της σύμβασης, αλλά όπως θα δείξουμε παρακάτω, η Ελληνικός Χρυσός βαρύνεται με ποινικές ευθύνες για τη σύμβαση αυτή.

Μας λένε επίσης ότι ψάχνετε νομικούς τρόπους να κλείσει βασιζόμενοι πάνω σε δικές της παρανομίες. Έτσι, χάνεται χρόνος ενώ η εταιρεία δημιουργεί τελεσίδικες καταστάσεις στο βουνό και κοινωνική διχόνια ψάχνοντας την επιμέρους παρανομία που μπορεί απλώς να καθυστερήσει την επένδυση για λίγο. Η τήρηση της νομιμότητας δεν μπορεί να βασίζεται σε εκ των υστέρων φωτογραφικές διατάξεις που νομιμοποιούν προηγούμενες παρανομίες, ούτε στο νομικό καθεστώς που έχτισαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, που ως ΣΥΡΙΖΑ καταγγείλατε ως αντισυνταγματικές. Η «σαλαμοποίηση» των έργων ήταν πάντα η τακτική των εταιρειών κατά των αντιδράσεων.

Καλή Ανάσταση

Δώρο Πάσχα. Μια πονεμένη υπόθεση

Ένα σύντομο χρονικό της ιστορίας των επιδομάτων καλοκαιρινής άδειας, δώρου Χριστουγέννων και δώρου Πάσχα, από την καθιέρωση στην κατάργηση 

 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ  απο Ημεροδρόμος

Μέχρι την Μ. Τετάρτη έπρεπε να καταβληθεί το Δώρο του Πάσχα στους εργαζόμενους του Δημοσίου και σε όλους τους συνταξιούχους. Η σφαγή όμως των μισθών και των εργασιακών δικαιωμάτων παίρνει πλέον μόνιμα χαρακτηριστικά. Για τρίτη συνεχή χρονιά, μετά τις περικοπές του 2011 και του 2012, δεν θα καταβληθεί το δώρο.
Ο 13ος μισθός (δώρο Χριστουγέννων) και ο 14ος μισθός (επιδόματα εορτών Πάσχα και αδείας μετ’ αποδοχών) είναι μέρος των ετήσιων αποδοχών των εργαζομένων, καθιερωμένα εδώ και δεκαετίες.
Το δώρο του Πάσχα έχει τις ρίζες του στην προ του 1821 εποχή, επί τουρκοκρατίας. Ο ιστοριοδίφης Θ. Βαγενάς, μελετώντας τα κρατικά αρχεία βρήκε ένα έγγραφο που μαρτυρεί πως οι τυπογράφοι στα 1822 ζητούσαν να πάρουν και το «δώρο» του Πάσχα. Το απόσπασμα καταγράφεται στην «Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος» του Γ. Κορδάτου στις σελίδες 29 – 30:

«Βρισκόμαστε ακόμα – γράφει ο Βαγενάς – στις αρχές του Μεγάλου Αγώνα του Εικοσιένα. Το Απρίλη του 1822 η Προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδος ήταν εγκατεστημένη στην Κόρινθο, όπου έμεινε μέχρις ότου ο κίνδυνος από την κάθοδο του Δράμαλη – πασά την ανάγκασε να κατέβη στο Αργος. Εκεί στην Κόρινθο είχε μεταφερθεί και το Τυπογραφείο της Διοικήσεως, όπου δούλευαν οι πρώτοι νεοέλληνες τυπογράφοι μ’ επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Τόμπραν και τον ανεψιό του τον Ιωάννη Τόμπρα. Λίγο πριν από τις γιορτές του Πάσχα, ο Κ. Τόμπρας, εκ μέρους του συνεργείου των τυπογράφων της Κορίνθου, έστειλε μια αίτησί του προς την Ελληνική διοίκηση, (που περισώθηκε στα Γενικά αρχεία του Κράτους), αυτήν εδώ: ‘‘Προς το Μινιστέριον της Οικονομίας. Επειδή και κατ’ αυτάς έφθασαν αι του Πάσχα εορτάσιμοι ημέραι και θέλομεν ν’ αγοράσωμεν άλλος παπούτσια, άλλος τζουράπια και άλλος άλλο τι, δια τούτο παρακαλούμεν το Μινιστέριον να μας δώση ολίγα γρόσια δια ν’ απεράσωμεν ταύτας τας εορτασίμους ημέρας, αναπληρούντες τας χρείας μας. 1822 Απριλίου α΄. Κωνσταντίνος Τόμπρας’’.» (Εφ. Αλλαγή, φ. 18 Φεβρ. 1952).

Στη συνέχεια του άρθρου του, προσθέτει ο Βαγενάς, πως το δώρο ήταν παλιά συνήθεια: «Κατά την γνώμην μας η παροχή δώρου για τις γιορτές στους εργάτες τυπογράφους αποτελούσε παράδοση και μέσα στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Και το δώρο αυτό λεγόταν χαρετλίκι (από την τουρκική λέξη χαϊρέτ = χάρισμα). Και στην περίληψη του εγγράφου εκείνου σημειώνονται τα’ ακόλουθα: ‘ ‘Κωνσταντίνος Τόμπρας, τυπογράφος, διά να του δώσωμεν χαρετλίκι. α΄ Απριλίου 1822. Κόρινθος’’».

Το όπιο του λαού 

Γράφει ο Σφυροδρέπανος απο Ατέχνως.

Αυτές τις γιορτάρες μέρες, η σκέψη σκοντάφτει σε πεισματάρικα γεγονότα και οδηγείται μηχανικά στα ίδια συμπεράσματα: η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, όπως σημείωνε κι ο Μαρξ. Για να προσθέσει μετά από μερικά χρόνια ο Λένιν πως «η θρησκεία είναι μια απ’ τις μορφές της πνευματικής καταπίεσης που καταδυναστεύει παντού τις λαϊκές μάζες, που τσακίζονται στη δουλειά προς όφελος τρίτων. Η αδυναμία των τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση στην πάλη τους ενάντια στους εκμεταλλευτές γεννάει την πίστη σε μια καλύτερη ζωή μετά θάνατο, το ίδιο αναπόφευκτα όπως η αδυναμία του άγριου, στην πάλη του με τη φύση, γεννάει την πίστη στους θεούς, τους σατανάδες, στα θαύματα, κλπ».
Δεν εξαντλείται όμως τόσο απλά το θέμα. Ο Μαρξ συμπλήρωνε αμέσως μετά τη γνωστή φράση για το όπιο (που αποκόπηκε και αυτονομήθηκε) πως «η θρησκεία αποτελεί την καρδιά ενός άκαρδου κόσμου». Το όπιο ως ναρκωτικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για ιατρικούς σκοπούς, ως παυσίπονο. Κι ως παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του αναζητώντας τη μετά θάνατον δικαίωση. Και μια ελπίδα για να πορεύεται και να αντέξει στην ατέλειωτη κοιλάδα των δακρύων που λέμε ζωή.

Κατά μία έννοια όμως κι η σοσιαλδημοκρατία είναι ένα σύγχρονο όπιο του λαού, με γλυκερές ρεφορμιστικές ουτοπίες για όσους εύπιστους θέλουν να παραμυθιαστούν: Δευτέρα Παρουσία, καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο, διαταξική συνεργασία, κτλ. Μια προσπάθεια-ματαιοπονία να καταπολεμηθεί με ασπιρίνες ένα σύστημα βαριά άρρωστο, σε προχωρημένη σήψη και στάδιο καρκίνου. Παστίλιες για τα κέρδη του άλλου, όπως θα έλεγε παραφρασμένη και μια διαφήμιση. Ή με άλλα λόγια, η σοσιαλδημοκρατία είναι ο «δίκαιος συμβιβασμός» ενός άδικου κόσμου, η καρδιά ενός άκαρδου συστήματος, που έχει στο DNA του τα κέρδη του και την εκμετάλλευση που τα αυγατίζει.
Σε κάθε περίπτωση βέβαια, το δικό μας πρόβλημα δεν είναι με τον χρήστη ναρκωτικών ουσιών, αλλά με τον έμπορο που τις καλλιεργεί και τις εμπορεύεται συστηματικά –είτε μιλάμε για το κανονικό όπιο, είτε για τη μεταφορική του σημασία (πολιτική, θρησκευτική, κτλ). Συνεπώς είναι ζητούμενο, δύσκολο προς κατάκτηση, να πολεμήσουμε σταθερά και επίμονα τη διάδοσή τους, χωρίς εκπτώσεις στο περιεχόμενο, αλλά και χωρίς να προσβάλουμε τους ίδιους τους πιστούς και τους ψηφοφόρους για τις αυταπάτες που τρέφουν. Και αυτό δε σημαίνει να πάμε με τα νερά τους και να τα ανοίξουμε στα δύο με το μαγικό μας ραβδί. Αλλά να καταπολεμήσουμε όλες τις αυταπάτες, σκληρές και μαλακές, ανεξάρτητα από το φιλολαϊκό, ριζοσπαστικό τους μανδύα (με το δηλητήριο του Νέσσου, που σκότωσε τον Ηρακλή).

Και το κυριότερο, να μην υποκαταστήσουμε αυτές τις ουσίες και ξεπέσουμε οι ίδιοι σε κάποια μορφή θρησκείας, θεϊκών εντολών-κανόνων και αφηρημένων εξαγγελιών για το απώτερο μέλλον, που θα έρθουν από τα πάνω, θεόσταλτες, ως μάννα εξ ουρανού, με το λαό στο περιθώριο, δειλό, μοιραίο και άβουλο αντάμα, προσμένοντας ίσως κάποιο θάμα και την άνωθεν σωτηρία του. Μόνο αν σπάσει αυτό το απόστημα της ανάθεσης και κουνήσει την χείρα του (συν Αθηνά), χωρίς να περιμένει την ευτυχία να έρθει από το αόρατο χέρι της (καπιταλιστικής) αγοράς του Άνταμ Σμιθ, θα μπορέσει ο περιούσιος λαός να κάνει κοινωνική περιουσία τον πλούτο που παράγει. Μόνο τότε θα συμμετέχει στο θείο μυστήριο της επ-ανάστασης και το δικό του πέρασμα (Πεσάχ, δηλ Πάσχα) στην κοινωνία του μέλλοντος και τη γη της επαγγελίας.

Μάχες στη Χαλκιδική- Κουκουλοφόροι και "εργαζόμενοι" της εταιρείας με πέτρες εναντίον διαδηλωτών

Ο Δήμος  απλά υπέρ της ειρήνης στην περιοχή...

Φαινόμενα που μας πάνε στα χρόνια του παρακράτους των "αγανακτισμένων πολιτών", κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '60 είχαμε την Κυριακή  στη Χαλκιδική.

Η ιστορία έχει ως εξής.
Οι κάτοικοι που αντιδρούν στην επένδυση χρυσού(και όχι μόνο) στη Χαλκιδική είχαν οργανώσει συγκέντρωση διαμαρτυρίας.
Η εταιρεία, βάζοντας μπροστά εργαζόμενους(και άλλους όπως δείχνουν τα βίντεο...) οργάνωσε αντισυγκέντρωση για να εμποδίσει τη διαμαρτυρία εναντίον της.
Η αστυνομία και τα ΜΑΤ δεν απαγόρευσαν και δεν εμπόδισαν την αντισυγκέντρωση να φτάσει στα σημεία απ΄όπου θα πέρναγαν οι κάτοικοι που συμμετείχαν στη διαμαρτυρία εναντίον της εταιρείας.

Το αποτέλεσμα ήταν, οι "εργαζόμενοι" με κίτρινα πλαστικά αδιάβροχα της εταιρείας μαζί με περίεργους κουκουλοφόρους να επιτεθούν και να αρχίσουν να πετούν πέτρες εναντίον των διαδηλωτών!

Το όλο θέμα παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ με δήθεν ουδέτερο τρόπο, ως σύγκρουση ανάμεσα σε δύο πλευρές, που θα πρέπει να σταματήσει... Ο τρόπος βέβαια είναι ένας κατά τα συστημικά ΜΜΕ. Να σταματήσουν οι διαμαρτυρίες των κατοίκων εκεί εναντίον της "επένδυσης" Χρυσού.
Μάλιστα αν κάποιος δεν το πολυέψαχνε μπορεί να έβγαζε το συμπέρασμα ότι διαδηλωτές που είναι εναντίον της εταιρείας χρυσού επιτέθηκαν σε εργαζόμενους στα μεταλλεία!

Τα βίντεο που  βρήκαμε στο antigold  βέβαια δείχνουν καθαρά τι έγινε εκεί.
Μπαίνουμε λοιπόν σε μια εποχή όπου το σύστημα εκπαιδεύει τους δούλους του να "παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους" και να καθαρίζουν για λογαριασμό του.

Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι θα συναντήσουμε σύντομα ανάλογα φαινόμενα και αλλού.

Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων

( Έργα και Ημέραι της πρώτης φοράς Αριστερά )

 

 

ΣΠΥΡΟΣ ΜΠΡΙΚΟΣ* • 6 Απριλιου 2015 Ημεροδρόμος

 Σύμφωνα με το βιβλίο «Έργα και Ημέραι της πρώτης φοράς Αριστερά» το πρόγραμμα για την ανασυγκρότηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας περιλάμβανε μόλις μια παράγραφο, για την ακρίβεια λίγες μόνο γραμμές, κάτι που ο αναγνώστης – πολίτης αυτής της χώρας θα μπορούσε να το εκλάβει σαν μια υποσημείωση.

Ο λόγος ήταν προφανής. Η πρώτη φορά Αριστερά δεν πίστευε στα λόγια και στα προγράμματα – εξαγγελίες, που δεν θα έβρισκαν ανταπόκριση στην πράξη. Είχε από καρό απαρνηθεί τις μεγάλες ιδέες, τον ατελέσφορο ρομαντισμό, μιας και στους κόλπους της είχαν προσέλθει πολλοί φιλοευρωπαϊστές που από το 80′ και μετά ήταν πεπεισμένοι για το τέλος των ιδεολογιών.

Το ζήτημα της Υγείας λύθηκε, εφόσον βούληση υπήρξε περισσή, μέσα σε μια ατμόσφαιρα ομοβροντίας και ομοψυχίας. Κατά την εαρινή σύναξη, μια χούφτα εμπειρογνωμόνων, που στρατολόγησε γι “ αυτό το σκοπό η πρώτη φορά Αριστερά, κατέληξε σε ένα βραχύ πρόγραμμα διάσωσης – ανασυγκρότησης της Υγείας, που μπήκε, από την επόμενη κιόλας μέρα, σε πλήρη εφαρμογή.

Όλα τα νοσοκομεία της χώρας άρχισαν να λειτουργούν χωρίς ελλείψεις προσωπικού. Χιλιάδες γιατροί, με σχέση πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης, ανέλαβαν υπηρεσία καλύπτοντας όλα τα οργανικά κενά. Το ίδιο συνέβη και με το νοσηλευτικό προσωπικό. Ράντζα στους διαδρόμους έπαψαν να υπάρχουν, οι γενικές εφημερίες έβγαιναν με μεγάλη άνεση, οι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας σήκωναν όλα τα βαριά περιστατικά με επάρκεια εξειδικευμένου προσωπικού, που αμείβονταν όπως θα έπρεπε, για να έχει και αυτό, αλλά και οι οικογένειές του μια αξιοπρεπή ζωή.

Ο προϋπολογισμός για την Υγεία αυξήθηκε κατακόρυφα. Μιας και οι εμπειρογνώμονες Υγείας της πρώτης φοράς Αριστεράς, κατά την εαρινή σύναξη, αποφάσισαν πως δεν θα χαϊδεύουν πια τα αυτιά του Σ.Ε.Β και πως θα κόψουν τα ΤΡΙΣ. των εξοπλιστικών δαπανών που μέχρι πρότινος δινόταν σε Γαλλία και Γερμανία για αεροπλάνα και βαπόρια. Τα λεφτά αυτά θα έμπαιναν τώρα στον προϋπολογισμό των Δημόσιων Νοσοκομείων για να έχει ο κόσμος υψηλού επιπέδου και δωρεάν νοσηλεία, καθώς και δωρεάν φαρμακευτική περίθαλψη.

Όμως το βιβλίο » Έργα και Ημέραι της πρώτης φοράς Αριστερά » στις τελευταίες του σελίδες επιφύλασσε μια ανέλπιστη ανατροπή. Γράφεται αντί επιλόγου πως οι Θεσμοί και το Eurogroup, γέλασαν και αποδοκίμασαν τα Έργα και Ημέραι της πρώτης φοράς Αριστερά, θεωρώντας τα αστεία, ανεκδοτολογικά, στην καλύτερη περίπτωση Ουτοπικά.

Έτσι στον Επίλογο του βιβλίου » Έργα και Ημέραι της πρώτης φοράς Αριστερά «, η πρώτη φορά Αριστερά, με παντοτινό όραμα την Ενωμένη Ευρώπη των λαών, αποφάσισε τελικά να μην δυσαρεστήσει τους Θεσμούς. Γι “ αυτό η εαρινή σύναξη των εμπειρογνωμόνων για την Υγεία επανεξέτασε το θέμα της Υγείας, ματαιώνοντας τα σχέδιά της.

Τα » Έργα και Ημέραι … » συνεχίζονται … ,

μέχρις ότου ο λαός καταλάβει πως με αντιπροσώπους και κηδεμόνες δεν λύνονται τα προβλήματά του.

Επιχείρηση κατευνασμού: «Θα πληρώσουμε τη δόση στο ΔΝΤ και τις υποχρεώσεις μας στο... διηνεκές»

Να καθησυχάσει τους πιστωτές σε ότι αφορά τις οικονομικές υποχρεώσεις της Ελλάδας το επόμενο διάστημα, έσπευσε ο Γ. Βαρουφάκης, μετά την πολύωρη συνάντηση που είχε στην Ουάσιγκτον με την Κρ. Λαγκάρντ. Ο Ελληνας υπουργός Οικονομικών είχε μια επικοδομητική συνάντηση σε καλό κλίμα και μετά την έξοδό του από το κτίριο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έκανε δηλώσεις για πληρωμή όλων των δανείων της Ελλάδας.
Ουσιαστικά ο Γ. Βαρουφάκης επισφράγισε τη γραμμή της ελληνικής κυβέρνησης για καταβολή των δόσεων προς τους δανειστές ώστε να αποφευχθεί οποιοδήποτε πιστωτικό γεγονός που θα έβαζε την Ελλάδα σε περιπέτειες. Από την άλλη με τη φράση - κλειδί για «εκπλήρωση των υποχρεώσεων στο διηνεκές» ο κ. Βαρουφάκης «αδειάζει» στελέχη της κυβέρνησης και βουλευτές που απειλούν με στάση πληρωμών στις 9 Απριλίου ή στις ημερομηνίες που λήγουν δόσεις προς τους πιστωτές.
Με την ανάληψη της υποχρέωσης αυτής προς το ΔΝΤ η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να «ξεκλειδώσει» τη συμφωνία με τους δανειστές και στα EuroWorking Group της Τετάρτης και της Πέμπτης να τεθούν οι βάσεις για ένα συμβιβασμό που θα αποκλείει πιστωτικά γεγονότα και θα δίνει τη δυνατότητα να εκταμιευτούν δόσεις προς την Ελλάδα για να ξεφύγει από την πιστωτική ασφυξία από την οποία απειλείται.

Η Κρ. Λαγκάρντ μπαίνει στο κτίριο για τη συνάντηση

ΚΑΥΣΗ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ – ΜΑΣ ΚΑΙΕΙ ΟΛΟΥΣ!

April 1, 2015 proraio

 

Το ΤΙΤΑΝ Θεσσαλονίκης πήρε στις 30/1/2014 άδεια από το Υπουργείο Περιβάλλοντος (ΥΠΕΚΑ) για να καίει σκουπίδια και απόβλητα ως καύσιμο για την παραγωγή τσιμέντου.
Ο εφιάλτης ξαναγύρισε. Το καλοκαίρι του 2010 προσπάθησαν μέσω της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης. Τότε απέτυχαν λόγω της αντίστασης των κατοίκων. Τώρα αναλαμβάνει απευθείας η κυβέρνηση να 
ανοίξει το δρόμο.



Η αδειοδότηση της καύσης δικαίωσε της εκτιμήσεις των κατοίκων ότι η εγκατάσταση του ΣΜΑ (Σταθμού Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων) Ευκαρπίας ακριβώς δίπλα στο ΤΙΤΑΝ δεν ήταν τυχαία. Φαίνεται πλέον καθαρά ότι ο ΣΜΑ και η καύση σκουπιδιών είναι μέρος του ίδιου σχεδίου. Άρα, ο αγώνας ενάντια σ’ αυτές τις επιλογές είναι ενιαίος. Απέναντί μας πλέον δεν έχουμε μόνο τις συνέπειες από το ΣΜΑ, αλλά και της καύσης των σκουπιδιών.