
Πηγή:
Eurokinissi/Actionimages
Του Μιχάλη Λεάνη, δημοσιογράφου
Κάθε φορά που το φίλαθλο κοινό δοκιμάζεται από ένα ακόμα επεισόδιο στα γήπεδα, θεσμικοί παράγοντες του κράτους, αλλά και του ποδοσφαίρου σπεύδουν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, κοπανάνε το παραμύθι της εξυγίανσης, πασπαλισμένο με κορόνες παντεσπάνι περί πάταξης της βίας, περί σύγκρουσης με τις παράγκες και τα αφεντικά τους και άλλα τέτοια νόστιμα, για να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να πάει αφάγωτο το γλυκό. Στόχος να δημιουργήσουν προσμονή και ελπίδα να δοθεί παράταση και να αποκαταστήσουν τη χαμένη αξιοπιστία του ποδοσφαίρου που υπηρετούν. Μάταια όμως. Μετά από μια σύντομη περίοδο ύφεσης, τα φαινόμενα σήψης εμφανίζονται και πάλι στο προσκήνιο. Και μάλιστα με τρόπο πιο δυναμικό. Το νούμερο των εμπλεκόμενων και διαπλεκόμενων μερών μεγαλώνει, προσθέτοντας στην εξίσωση της διαφθοράς θεσμικούς και εξωθεσμικούς παράγοντες του Αθλητισμού, μέχρι και σκοτεινούς τύπους της νύχτας και του υποκόσμου. Χίλιοι καλοί χωράνε, όταν πλέον ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Σ' ένα τέτοιο περιβάλλον και κάτω από τέτοιες συνθήκες, είναι αδύνατον ένα άθλημα να αναπτυχθεί και να ανθίσει. Το ζήτημα είναι φυσικά σε ποιο πλαίσιο αξιών αναπτύσσεται το άθλημα στη χώρα μας και το πλαίσιο αυτό είναι απόλυτα συνυφασμένο με ένα συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Δεν το λέμε. Κάνει τζιζ! Πάμε παρακάτω...





Φωτό αρχείου 

