Τραπεζική απληστία και κρίση

Γράφει ο Cogito ergo sum // Στο Ατέχνως

Θα αρχίσω το σημερινό σημείωμα με ορισμένα στοιχεία τα οποία ίσως είναι γνωστά σε κάποιους, όπως π.χ. ο Νόμος Glass-Steagall, ο οποίος εφαρμόστηκε στις ΗΠΑ το 1933 και διαχώριζε σαφώς τις εμπορικές τράπεζες (δηλαδή, αυτές που χορηγούσαν δάνεια) από τις επενδυτικές. Σκοπός του εν λόγω νόμου ήταν να αποφευχθεί η ανάληψη επενδυτικών κινδύνων εκ μέρους των εμπορικών τραπεζών, στις οποίες εμπιστεύονταν οι καταθέτες τις αποταμιεύσεις τους. Δυστυχώς, υπό την πίεση των τραπεζιτών, η κυβέρνηση Κλίντον κατάργησε τον συγκεκριμένο νόμο το 1999. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για την περίφημη τραπεζική απληστία (όρος τού Τζόζεφ Στίγκλιτς), η οποία με την σειρά της άνοιξε τον δρόμο για την καπιταλιστική κρίση του 2008.
Τον Σεπτέμβριο του 2008, τα υπέρμετρα διογκωμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των ΗΠΑ άρχισαν να καταρρέουν το ένα μετά το άλλο. Για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο καπιταλισμός δεχόταν ισχυρό χτύπημα στην κεντρική του κολώνα: τις τράπεζες. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έσπευσε να διαθέσει πακτωλό δισεκατομμυρίων για να σώσει το οικοδόμημα από την κατάρρευση, επιχορηγώντας την μια τράπεζα μετά την άλλη: Freddie Mac, Fannie Mae, Goldman Sachs, AIG… 

Οι πρώτοι υπολογισμοί τού υπουργού οικονομικών Χανκ Πώλσον έκαναν λόγο για 200 δισ. δολλάρια. Σύντομα, όμως, οι ανάγκες των κλυδωνιζόμενων τραπεζών επανυπολογίστηκαν στο ένα τρισ. Μέσα σε λίγες μέρες έγινε φανερό πως ούτε δυο τρισεκατομμύρια δεν θα έφταναν για να στηριχτούν όλες οι τράπεζες. Έτσι, όταν την Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2008 η Lehman Brothers ζήτησε βοήθεια, ο Πώλσον σήκωσε τα χέρια ψηλά και η Lehman Brothers σωριάστηκε. Εκείνη η «Μαύρη Δευτέρα» ορίστηκε ως η απαρχή τής κρίσης που βιώνουμε μέχρι σήμερα (σημ.: περισσότερα στο: “Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού – 76. Το ξέσπασμα της κρίσης“).

Οι «καλοί», ο «κακός» και ο «ηλίθιος»

Νικος Καραβελος    Ημεροδρόμος

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, είναι οργανισμός με έδρα την Ελβετία. Περιγράφει τον εαυτό του ως παγκόσμια κοινότητα, αποτελούμενη από επιχειρηματίες, πολιτικούς, ηγέτες της κοινωνίας, τραπεζίτες και τους γνωστούς «μαϊντανούς», «καλλιτέχνες», «συγγραφείς» και λοιπά σαπρόφυτα.

Στο Συμβούλιό του έχουν κατά καιρούς σουλατσάρει υποκείμενα του κοινού ποινικού δικαίου, όπως ο Πρόεδρος της Τράπεζας Γκόλντμαν Σακς, η βασίλισσα της Ιορδανίας, ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι, ο Μπιλ Γκέιτς, ο Κλίντον, ο Μπλερ και ο, ακόμα διωκόμενος με ανεκτέλεστο (λόγω ασυλίας του) ένταλμα σύλληψης, κ. Μπαρόζο. Επίσης, τις συνελεύσεις του «λάμπρυναν» κι άλλοι μεγάλοι βασιλείς του πλανήτη, μη εξαιρουμένων του ρήγα και του βαλέ της τράπουλας.

Να σημειωθεί ότι στο Φόρουμ αυτό σκυλοτρίβονται, ως συνήθως, κι ορισμένα αποφάγια, γνωστοί σαλτιμπάγκοι της «τέχνης», όπως ο Bono των U2, η Σάρον Στόουν, ο Μάικλ Ντάγκλας και φυσικά ο Πελέ.

Η εν λόγω «κοινότητα», ενίοτε, διοργανώνει συναντήσεις σαραντάρηδων μελλοντικών ηγετών που «μοιράζονται την αγωνία και τη δέσμευση σχηματισμού του παγκόσμιου μέλλοντος, προορισμένοι για μελλοντικά μεγαλεία». Εντελώς συμπτωματικά, βέβαια, οι νεανίες αυτοί περισυλλέγονται από τις ΗΠΑ και την αγγλοσαξονική Ευρώπη. Για τους υπόλοιπους, κυρίως για αυτούς που, ψοφοδεείς, είναι της προσκολλήσεως, επιφυλάσσεται το σύνηθες κλωτσίδι, μόλις περατώσουν το «έργο» που τους αναθέτουν οι ισχυροί.

Συνάχτηκαν, το λοιπόν, στο Νταβός τίγρεις, λεοπαρδάλεις και λοιπά αρπακτικά. 

365 μέρες κυβέρνησης της «αριστεράς» – Τι μάθαμε

Γράφει ο Νίκος Μόττας* //  Ατέχνως

Στις 25 Γενάρη συμπληρώνεται ένας χρόνος από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και το θριαμβευτικό ερχομό της «αριστεράς» στη διακυβέρνηση του τόπου. ‘Ενας χρόνος από την περίφημη «Πρώτη φορά Αριστερά», τότε που η «ελπίδα έρχονταν» και η «Ελλάδα προχωρούσε» όπως έγραφαν τα σλόγκαν του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, θα ήταν κανείς το λιγότερο αχάριστος αν δεν αναγνώριζε ότι αυτός ο ένας χρόνος της αριστερής διακυβέρνησης αποτελεί πηγή πλούσιων συμπερασμάτων από τα οποία οφείλουμε να διδαχθούμε.
Τι μάθαμε, λοιπόν, μεταξύ άλλων, μέσα σε αυτό το διάστημα;

• Μάθαμε ότι το διαβόητο «σκίσιμο των μνημονίων» του κ. Τσίπρα δεν σήμαινε τελικά απεμπλοκή απ’ τα μνημόνια, αλλά- αντιθέτως– σήμαινε επαναδιαπραγμάτευση και τελικά επιβολή νέου, επαχθέστερου μνημονίου.

• Μάθαμε ότι η- κατά τον κ.Τσίπρα– κατάργηση «με ένα νόμο και σε ένα άρθρο» όλων των μέτρων λιτότητας των προηγούμενων κυβερνήσεων ήταν τελικά «σχήμα λόγου». Έτσι, στα φούμαρα και τις μεταξωτές κορδέλες που ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ πουλούσε στο λαό προεκλογικά ήρθαν, μετεκλογικά, να προστεθούν νέα μέτρα λιτότητας. Το δε «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», με τα λιγοστά ψίχουλα που έδινε για την ακραία φτώχεια, πήγε κι’ αυτό περίπατο…

• Μάθαμε πως μπορεί η δημιουργική ασάφεια της «πρώτης φοράς αριστερά» να επινοήσει μια σειρά λέξεις και φράσεις όπως πρόγραμμα-γέφυρα, πρόγραμμα-πακέτο, συμφωνία, έντιμος συμβιβασμός, αμοιβαία επωφελής συμφωνία κλπ με έναν και μόνο στόχο: Να ρίξει στάχτη στα μάτια του λαού, κρύβοντας πίσω από την ασάφεια και τους λεκτικούς ακροβατισμούς το απεχθές, αντιλαϊκό πρόσωπο του αναπόφευκτου συμβιβασμού της.

Ένας χρόνος ΣΥΡΙΖΑ: Να μη βλέπουμε μόνο τα αρνητικά

δημοσιεύθηκε στο atexnos.gr

Αυτές τις μέρες με αφορμή την συμπλήρωση ενός έτους από την πρώτη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ και τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ γράφτηκαν και θα γραφτούν πολλά κείμενα. Κείμενα που θα σατιρίζουν τα έργα και ημέρες των «Αριστερών» που μας κυβερνούν, κείμενα που θα στηρίζουν την κυβέρνηση, άλλα που θα μιλάνε για προδοσίες των οραμάτων και των αξιών της Αριστεράς, άλλα κείμενα που θα προσπαθούν να προσεγγίσουν τα γενέθλια της κυβέρνησης. Τέτοιες μέρες έχω το ίδιο δίλημμα: να γράψω σοβαρό κείμενο ή τρολιά; Και αφού βασανίστηκα πολλές ώρες σκέφτηκα να γράψω ένα κείμενο για τα καλά που μας έφερε αυτή η κυβέρνηση. Έτσι για να μην βλέπουμε μόνο τα αρνητικά.

1. Μας απάλλαξε από τον Σαμαρά

Είναι αλήθεια πως ο Σαμαράς ως πρόεδρος της ΝΔ και όχι μόνο, εκφράζει ότι πιο πολιτικά αηδιαστικό. Με τις απανωτές ήττες αναγκάστηκε να παραιτηθεί και επιτέλους να αλλάξει ηγεσία η ΝΔ και να γίνει αντιπρόεδρός της ο Άδωνις.

2. Επανέφερε τη λέξη διορισμός στην ελληνική πολιτική σκηνή

Προ ΣΥΡΙΖΑ δεν τολμούσε κανείς να σκεφτεί την ιδέα του διορισμού. Μόνο απολύσεις, αξιολογήσεις, αποσπάσεις και κινητικότητα. Τώρα, ας είναι καλά ο ΣΥΡΙΖΑ αρχίσαμε να μιλάμε για διορισμούς με ISO από τα χρόνια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

3. Έφερε τον κομμουνισμό

Με λίγα μόλις εκατομμύρια ευρώ ξεκίνησε η κομμουνιστικοποίηση της χώρας. Ό,τι δεν κατάφεραν οι Έλληνες κομμουνιστές για έναν αιώνα το κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ σε ένα χρόνο διακυβέρνησης. Η COSCO είναι η αρχή. Αγοράζει το λιμάνι και από εκεί ελέγχει στρατηγικά όλη τη χώρα. Αν το μισό μου λιμάνι είναι εδώ, το άλλο μισό στην Κίνα βρίσκεται. Τι εννοείς η Κίνα δεν είναι κομμουνιστική χώρα;

4. Επανέφερε την ανθρωπιά και τη δημοκρατία στα σώματα ασφαλείας και τις δυνάμεις καταστολής

Παλιά σε δέρνανε και σου πετούσαν δακρυγόνα και προσπαθούσαν τουλάχιστον να δικαιολογηθούν με κάποιο τρόπο. Τώρα σου λένε ότι το κάνουν για το καλό σου. Ξήλωσε τους φράχτες, άνοιξε τα σύνορα, όχι λάθος συγγνώμη. Έβγαλε τα κάγκελα από τη Βουλή. Ε, μπορεί ξαφνικά να εξαφάνισε τους δημοσιογράφους από την Ειδομένη για να απομακρύνουν τα ΜΑΤ τους πρόσφυγες, αλλά η Αυγή είπε ότι δεν άνοιξε ρουθούνι. Έτσι θα είναι.

5. Επανέφερε την πίστη στην κοινοβουλευτική δημοκρατία

Μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι άλλα υπόσχονται και άλλα κάνουν οι πολιτικοί και ιδιαίτερα τα κυβερνητικά κόμματα. Συνηθίσαμε στην πολιτική εξαπάτηση, στις προεκλογικές υποσχέσεις που χάνονταν μετά τις εκλογές. Κάπου εκεί ήρθε η κρίση, τα μνημόνια και τελείωσαν οι υποσχέσεις οπότε δεν είχαν μείνει και πολλά για να ξεχαστούν μετά τις εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε να μας υπενθυμίσει πως είναι να υπόσχεσαι, να κλέβεις την ψήφο του λαού και μετά να ξεχνάς ό,τι υποσχέθηκες και μάλιστα να κάνεις ακριβώς τα αντίθετα. Με άλλα λόγια μας επανέφερε σε μια κανονικότητα και μας θύμισε τα παιδικά και νεανικά μας χρόνια, εκείνα με την αθλητική Κυριακή, τα λουκάνικα της ΔΕΘ, τα λεωφορεία με εισπράκτορα κτλ.

Δέκα παιχνίδια που έγιναν τραγούδια!!!

Ένας τρυφερός , νοσταλγικός και αγαπησιάρικος δίσκος του Παντελή Θαλασσινού και του Κώστα Φασουλά. Για όλους εμάς που μεγαλώσαμε παίζοντας σε γειτονιές και αλάνες.

Αιχμάλωτοι και Σκλάβοι(Σκλαβιά) 
Κισκιντάκια(Πεντόβολα) 
Να ‘ταν ο πόλεμος χορός(Πετροπόλεμος) 
Μεγάλωσα με όνειρα (Τυφλόμυγα) τραγουδάει η Νάνα Μπινοπούλου 
Μάνα μου, κάνε το σταυρό σου (Πατίνι) 
Σάλταρε και μη φοβάσαι (Ξυλογαϊδάρα) 
Ο μονόλογος της κούκλας τραγουδάει η Φαίδρα Θαλασσινού 
Ξέρω έναν άγριο ποταμό (Μακριά Γαϊδούρα) 
Η μοναξιά με το ένα πόδι (Κουτσό) 
Έλα ψυχή μου φανερώσου (Κρυφτό) 

Αναρτήθηκε από sofia 

Από το δεξιό “success story” στο… αριστερό “surprise”!

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Μετά τον Ιππόδρομο, μετά τα 14 αεροδρόμια, τώρα ξεπουλάνε με τρόπο ολοκληρωτικό και το λιμάνι του Πειραιά. Η διαφορά με το παρελθόν είναι ότι σήμερα, στα θεωρεία του ξεπουλήματος το σφυρί της εκποίησης το κρατάει η «πρώτη φορά Αριστερά»…
  
  Όπως οι προηγούμενοι έτσι και η ψευτοαριστερά αναμασά το παραμύθι πως άμα ξεπουληθούν τα πάντα θα έρθει «ανάπτυξη» και θα μειωθεί η ένταση της λιτότητας. Ισχυρίζονται ότι ξεπουλώντας στρατηγικούς τομείς θα μειώσουν το χρέος.
   
 Πρόκειται για απάτη που αποδεικνύεται πολλαπλώς:

   α) Εφόσον το ξεπούλημα είναι «αναπτυξιακό» και «φιλολαϊκό», γιατί η Ελλάδα δε γνώρισε καμία φιλολαϊκή ανάπτυξη, παρά τις Ούλεν, τις Πάουερ, τις Πεσινέ, τους Τομ Πάπας, τους Ωνάσηδες, τους εθνικούς εργολάβους, τους εθνικούς προμηθευτές και τους εθνικούς «νταβατζήδες», που της πίνουν το αίμα από συστάσεώς της;

   β) Λένε ότι το ξεπούλημα και η εκποίηση του δημόσιου πλούτου,  που περιγράφονται με όλους τους δυνατούς ευφημισμούς (ιδιωτικοποίηση, αποκρατικοποίηση, μετοχοποίηση, μισθώσεις παραχώρησης κ.λπ.), ενισχύουν, τάχα, τα δημόσια ταμεία και απαλλάσσουν τη χώρα από χρέη.   

   Αλλά, την τελευταία 30ετία, έχουν ξεπουλήσει: Τον Σκαραμαγκάκαι όλη σχεδόν την ναυπηγική βιομηχανία, την ΑΓΕΤ, τον ΟΤΕ, πάνω από το 90% του τραπεζικού τομέα, την Ολυμπιακή, το λιμάνι του Πειραιά, τους οδικούς άξονες της χώρας, τη διώρυγα της Κορίνθου.

    Μόνο μέχρι το 2004 - μια ολόκληρη πενταετία πριν από την εκδήλωση της κρίση και αρκετά χρόνια πριν αρχίσουν να επικαλούνται προσχηματικά το χρέος για να κόβουν μισθούς και συντάξεις – είχαν ξεπούλησε το 48,5% της ΔΕΗ,  το 38% της ΕΥΔΑΠ, το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια», το 49% του ΟΠΑΠ, το 92% της Εθνικής Τράπεζας, το αεροδρόμιο των Σπάτων, τη γέφυρα του Ρίου κ.ο.κ.

 Όμως, παρά αυτό το διαρκές ξεπούλημα:

• το 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ,
• το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ
• και σήμερα το χρέος είναι στα 320 δισ. ευρώ.

Ευτυχώς έχουμε ”Αριστερά”

                  Μιάμιση ώρα κράτησε στο Νταβός

Μιάμιση ώρα κράτησε η συνάντηση Τσίπρα-Λαγκάρντ στο Νταβός - Σημαντική ελάφρυνση του χρέους ζητά το ΔΝΤ

 «Οχι» στις καθυστερήσεις λένε Τσίπρας-Λαγκάρντ

Σε απευθείας επικοινωνία συμφώνησαν Τσίπρας-Λαγκάρντ 

Νέα βόμβα από τους θεσμούς: Ζητούν δραστικές μειώσεις στις κύριες συντάξεις

Μπαίνει στο «κουαρτέτο» η Ευρωβουλή με εποπτικό ρόλο

 

 

 

Από πριν το Κιλελέρ μέχρι την πρώτη φορά “αριστερά”!

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, αλλά η αγροτική πολιτική η ίδια μένη.

Σήμερα τα Αγροτικά του Μπακαλάκου τα θεωρούμαι προφητικά. Παραβλέποντας το ότι έδωσαν με τον σπόρο στους αγρότες κάποτε, τους τα παίρνουν πίσω εδώ και χρόνια με το δρεπάνι! 

           

Πυξίδα μέσα στον χρόνο!

Πιο ζωντανός κι από εμάς τους ζωντανούς

Από Σφυροδρέπανος στο Ιαν 21, 2016 Πρόσωπα

Γράφει ο Σφυροδρέπανος // Ατέχνως

Ξέρουμε ότι η ιστορία διαλέγει κι αναδεικνύει εκείνα τα πρόσωπα που μπορούν να εκφράσουν την εποχή τους, το πνεύμα και τις αντικειμενικές τάσεις των καιρών τους. Ακόμα κι αν κάποια σπουδαία προσωπικότητα εξέλιπε από το ιστορικό προτσές, αυτό θα προχωρούσε στο επόμενο ηγετικό πρόσωπο, που θα αναπλήρωνε το κενό της. Αλλά αν η Οκτωβριανή επανάσταση ήταν μια “επανάσταση ενάντια στο Κεφάλαιο του Μαρξ”, όπως είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου ο Γκράμσι (γιατί ο αδύναμος κρίκος της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας έσπασε στην ημιφεουδαρχική Ρωσία και όχι σε μια ανεπτυγμένη χώρα της καπιταλιστικής Δύσης), τότε ο Λένιν θα μπορούσε να είναι ο επαναστάτης ενάντια στα όρια του ρόλου της προσωπικότητας στην ιστορία.
Γιατί κανείς δε θα μπορούσε να φανταστεί τον κόκκινο Οχτώβρη, χωρίς τον ιθύνοντα νου που το “σκηνοθέτησε” και πρωταγωνίστησε στην υλοποίησή του, χωρίς τις θέσεις του Απρίλη, τη θεωρία για τον Ιμπεριαλισμό και τον αδύναμο κρίκο, χωρίς το βασικό δίδαγμα για το τσάκισμα της αστικής κρατικής μηχανής στο Κράτος κι Επανάσταση. Κανείς δεν ξέρει πόσο διαφορετική θα ήταν η ροή των γεγονότων κι η επανάσταση, ή αν θα γινόταν αυτή η τελευταία χωρίς τη δική του καθοριστική συμβολή, τη διορατική ανάλυση των συνθηκών και της συγκεκριμένης κατάστασης. Ή από την ανάποδη, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο παγκόσμιος συσχετισμός και πόσα θα άλλαζαν αν υπήρχε ένας δεύτερος Λένιν, πχ στη Γερμανία της ίδιας περιόδου.
Ο Λένιν μπορεί να μην ήταν ο μεγαλύτερος θεωρητικός, κυρίως γιατί τον απορροφούσαν τα πρακτικά καθήκοντα κι επέλεγε να γράφει εκλαϊκευτικές μπροσούρες για το ρώσικο προλεταριάτο, καταληπτές και από τον τελευταίο ρώσο εργάτη. Δεν ήταν ο πιο μπαρουτοκαπνισμένος πολεμιστής, με φυσεκλίκια, στολή και μπερέ ή γούνινο σκούφο -οι σύντροφοί του άλλωστε τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά “γέρο”, ήδη πριν από τον καιρό της επανάστασης- ούτε ο πιο φλογερός ρήτορας, όπως διηγούνται κάποιοι σύγχρονοί του.
Ήταν όμως ο φόβος και τρόμος του σάπιου κόσμου της εκμετάλλευσης και των παράσιτων, που προσπαθούν ακόμα να ξορκίσουν το όνομά του, και συνεχίζουν να τον φοβούνται, ακόμα και μέσα στο μαυσωλείο του. Ο επαναστάτης που συνδύαζε με τον πιο ιδανικό τρόπο επαναστατική θεωρία και δράση, και το παράδειγμά του ακτινοβολεί ως τις μέρες μας, καθώς παραμένει ανυπέρβλητος, πιο ζωντανός και από εμάς τους ζωντανούς, όπως έλεγε και ένας στίχος του Μαγιακόφσκι για το θάνατό του, μια μέρα σαν σήμερα, πριν από 92 χρόνια.

Κι᾿ ὅταν ἕνα καλὸ βράδυ θὰ τελειώσει μου τὸ λάδι…

Θα σηκωθώ σαν κουφάρι ετοιμόρροπο απ’ την κατάντια, θα μαζέψω όλες μου τις δυνάμεις, θα σταθώ μπροστά στον καθρέφτη και θα φτύσω μέχρι που να μην βλέπω πια τον καθρέφτη!

Θα με φτύσω να ξεθυμάνω γιατί χαράμισα την ζωή μου, περνώντας σαν σκουπίδι πάνω από αυτή τη γη και γεμίζοντάς την με τις ηλιθιότητες και με τις κοπριές μου.

Θα με φτύσω γιατί νόμιζα πως θα ζήσω εκατό ζωές κι αυτή η ριμάδα χαρίζεται μόνο μία φορά!

Θα με φτύσω γιατί άφησα τη ζωή μου και πέρασε, πιστεύοντας πως αν μη τι άλλο θα ζήσω μιαν άλλη ζωή, είτε εδώ, είτε στον ουρανό! Στην συγκεκριμένη περίπτωση θα με φτύσω λίγο παραπάνω γιατί με βόλεψε μια θεωρία που έλεγε ότι ερχόμαστε και ξαναρχόμαστε σ’ αυτήν τη γη σαν διαφορετικά ζώα, απλά δεν θυμόμαστε τις προηγούμενες ζωές μας! Αν υπάρχει βέβαια κάποια περίπτωση να ισχύουν τα παραπάνω, θα παρακαλούσα τον Θεό στην επόμενη ζωή να έρθω στη γη σαν άνθρωπος, γιατί σ’ αυτήν ήρθα σαν σκουλήκι!

Θα με φτύσω γιατί δίπλα μου περνούσε η ζωή κι εγώ κορόιδευα αυτούς που την άρπαζαν δυνατά και προσπαθούσαν να την μορφοποιήσουν σαν τον πυλό και να την κάνουν πιο δίκαιη και να την κάνουν πιο όμορφη και να την κάνουν πιο ανθρωπινή για όλους τους ανθρώπους και τους έλεγα βλάκες και τους έλεγα παλαιολιθικούς και τους έλεγα ξυλόγλωσσους και τους έλεγα γελοίους!

Θα με φτύσω γιατί κάποτε θαύμαζα, μετά έδινα δίκιο και τελικά ανεχόμουνα αυτούς που άρπαζαν τη ζωή απ’ τα μαλλιά, την χτυπούσαν κάτω σαν χταπόδι, την μάτωναν και τελικά της έβγαζαν την ψυχή! Αλλά ήταν η ζωή των άλλων αυτή που κοπανούσαν κάτω και από το κοπάνημα των δισεκατομμυρίων ζωών εκείνοι έχτιζαν βουνά τα πλούτη!

Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται …

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – Γενάρης 2015 …

«Τούτος ο λαός, αφέντη μου, δεν ξέρει πολλά λόγια, | σωπαίνει, ακούει, κι όσα του λες τα δένει κομπολόγια.

Και κάποιο βράδυ – πες σαν χτες – υψώνει το κεφάλι | κι αστράφτουνε τα μάτια του κι αστράφτει ο νους του πάλι.

Κι όπως περνάν κι όπως βροντάν, μαδάει ο αγέρας ρόδα | κι από τη λάσπη ξεκολλά της Ιστορίας η ρόδα.

Και τούτο το περήφανο, τ’ άμετρο ψυχομέτρι, | μόνη σημαία το φως κρατεί, μόνο σπαθί το αλέτρι.

Κι από τους τάφους ξεκινάν όλοι οι νεκροί του Αγώνα | και μπαίνουν πάλι στη σειρά με σιδερένιο γόνα.

Και φέγγουνε τα μάτια τους σ’ όλο το μέγα βάθος | σάμπως Ανάστασης κεριά μετά από τ’ Άγιο Πάθος.

Νάτος, περνάει ο αδούλωτος στρατός της δικαιοσύνης | και πάει να σπείρει όλη τη γης με στάρι κι άστρα ειρήνης.

Κι ως πάνω τους η Λευτεριά πάλλοντας ανατέλλει | φουσκώνει η άκρατη καρδιά του ανθρώπου σαν καρβέλι.»

Γιάννης Ρίτσος, «Ο Λαός»

           Μη μισθολογικό κόστος

Από Οικοδόμος στο Ιαν 19

Γράφει ο Cogito ergo sum // Ατέχνως

Καιρό είχαμε να τον ακούσουμε και τον είχαμε πεθυμήσει. Για τον Ευάγγελο Βενιζέλο λέω, ο οποίος ξαναχτύπησε με περισπούδαστο άρθρο περί το ασφαλιστικό. Στο εν λόγω άρθρο, που έχει τον -μάλλον υπερφίαλο και, ως εκ τούτου, βλακίζοντα- τίτλο «Το ασφαλιστικό ζήτημα ως επιτομή του ελληνικού ζητήματος» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), ο πρώην αρχηγός του ΠαΣοΚ και πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και πρώην υπουργός εξωτερικών και πρώην… γενικώς, παρουσιάζει και μια «ολοκληρωμένη και σοβαρή παρέμβαση στο ασφαλιστικό σύστημα». Συστατικό στοιχείο αυτής της παρέμβασης αποτελεί η μέριμνα να μη αυξηθεί το μη μισθολογικό κόστος εργασίας σε βάρος της προοπτικής δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Σ’ αυτήν ακριβώς την φρασούλα θέλω να επιμείνω λίγο σήμερα.

Καθώς ο Βενιζέλος μιλάει για «μη μισθολογικό κόστος», δεν κάνει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγώτερο απ΄ όσα έκαναν και κάνουν όλοι οι άλλοι (δεξιοί, σοσιαλιστές ή αριστεροί) και απ’ όσα κάνει και η Ευρωπαϊκή Ένωση (όπως φαίνεται από το σχετικό διάγραμμα). Στην αρχή, σου έκαναν πλύση εγκεφάλου. Με το πες-πες, δηλαδή, σου φυτέψανε στο μυαλό τον όρο «μη μισθολογικό κόστος»… σε πήρανε και τα παπαγαλάκια με το μωρέ-μωρέ από δίπλα, σε στυλ «για σκέψου, ενώ έχεις μισθό ένα χιλιάρικο, εσύ βάζεις στην τσέπη οχτώ κατοστάρικα και στην επιχείρηση κοστίζεις κοντά στα χίλια τριακόσια»… μέχρι που σε ψήσανε να συμπονέσεις και τ’ αφεντικό σου, «πώς να βγει έτσι ο άνθρωπος;»… Μπράβο σου, ρε! Σε καταφέρανε να συμφωνήσεις να σου περάσουν την θηλιά στο λαιμό.

 

Επόμενη είδηση, παρακαλώ…

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

 

   Δεν είναι ότι η είδηση δεν παίχτηκε. Κάθε άλλο. Για μια ακόμα φορά η σούπα του πλουραλισμού και της ολόπλευρης ενημέρωσης σερβιρίστηκε όπως ακριβώς συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

   Ουδείς, λοιπόν, δικαιούται να διαμαρτύρεται ότι του αποκρύβουν την αλήθεια. Και ποια είναι η αλήθεια;
  
  Ότι στον μάταιο τούτο κόσμο:

    α) Υπάρχουν 62 άνθρωποι που κατέχουν τόσο πλούτο όσος ο πλούτος που κατέχει ο μισός πληθυσμός της Γης - περίπου 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι.

    β) Σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης οι «Κροίσοι» έχουν γίνει ακόμα πιο πλούσιοι και οι φτωχοί έχουν γίνει ακόμα πιο φτωχοί.

    γ) Οι 62 αυτοί αναξιοπαθούντες έχουν δει τα πλούτη τους από το 2010 και μετά να αυξάνονται κατά 44% όταν ο πλούτος των φτωχότερων 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων μειώθηκε κατά 41%.

    δ) Περίπου7,6 τρισεκατομμύρια δολάρια του πλούτου που έχει σωρευτεί στα θησαυροφυλάκια των «Κροίσων» είναι τοποθετημένος σε εξωχώριους φορολογικούς παραδείσους.

    ε) Η μη φορολόγηση αυτού του πλούτου που είναι παρκαρισμένος σε «φοροπαραδείσους» σημαίνει ετήσια απώλεια εσόδων της τάξης των 190 δισ. δολαρίων.

   

 στ) Το 30% όλου του χρηματικού πλούτου της Αφρικής είναι κατατεθειμένο σε φορολογικούς παραδείσους, γεγονός που σημαίνει απώλειες φορολογικών εσόδων ύψους 14 δις. δολαρίων κάθε χρόνο, ένα ποσό με το οποίο θα μπορούσαν να εξασφαλιστούν οι υπηρεσίες υγείας και  περίθαλψης για 4 εκατομμύρια παιδιά το χρόνο και θα μπορούσε να εξασφαλιστεί ότι κάθε παιδί της Αφρικής θα μπορούσε να πηγαίνει σχολείο.

   Δίπλα στα υπόλοιπα προσθέστε κι αυτό:
    Οι 188 από τις 201 κορυφαίες πολυεθνικές επιχειρήσεις στον κόσμο έχουν παρουσία σε τουλάχιστον έναν φορολογικό παράδεισο…

Κλειστά τα σχολεία λόγω παγετού στο Δήμο Ωραιόκαστρου!

 
Κλειστά θα παραμείνουν σήμερα Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2016 όλα τα σχολεία στο Ωραιόκαστρο και στις υπόλοιπες δημοτικές ενότητες, λόγω της χιονόπτωσης και του παγετού, ύστερα απο απόφαση του Δήμου Ωραιοκάστρου.

Βία, η μοιραία κατάληξη

1. Η περιφρόνησή μου για το καθεστώς δεν προλαβαίνει να συγκεντρώνει λόγους για να κάνει την επανεμφάνισή της. Η χρήση χημικών και οι βιαιότητες κατά των συνταξιούχων από τους νεάντερταλ των ΜΑΤ ήταν προορισμένες να σπείρουν το φόβο σε όλους όσους από δω και στο εξής θα τολμούν να διαδηλώνουν μπροστά στου Μαξίμου. Κοινή λογική: αν επιτίθενται στους γέροντες, μπορεί κανείς να φανταστεί και τα υπόλοιπα που είναι διατεθειμένοι να πράξουν. Η πεισματική επικύρωση της βίας εκ μέρους των Συριζαίων σε κάθε διεκδίκηση των εργαζομένων δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο στον οποίο εγκλωβίζεται ο πρωθυπουργός, ώστε να αισθάνεται ήσυχος για να εκπροσωπεί το ιδεώδες της Ευρώπης.

 

2. Συχνά μια εικόνα ή μια φράση αποδυναμώνουν, εκμηδενίζουν κάθε συζήτηση, κάθε ατέρμονη ανάλυση. Ακούσαμε από τον γέροντα συνταξιούχο, που χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ: «Δεν με νοιάζει καθόλου που με χτύπησαν, περισσότερο φοβήθηκα για τα γυαλιά μου, μην πέσουν και σπάσουν, γιατί δεν έχω χρήματα να αγοράσω άλλα».

 

3. Δεν υπάρχει αμφίεση που να μη δοκίμασε ο Τσίπρας, κι όμως δεν κατάφερε να ανακτήσει την αξιοπιστία του. Ενώ παίζει μόνος του θέατρο, κεκλεισμένων των θυρών, έξω ο κόσμος καίγεται προσπαθώντας να μεταβάλει τη μοίρα του.

 

4. Αντί να χαιρόμαστε τους γέροντές μας, ευθυτενείς και όρθιους, αντί η Πολιτεία να τους εξασφαλίζει μια ασφαλή και ήρεμη ζωή, τους κυνηγά στο πεζοδρόμιο. Ενδεια πολιτισμού, την οποία οι Συριζαίοι προφανώς συντηρούν. Κάθε πράξη βίας ενάντια σ' έναν απόμαχο της ζωής είναι πράξη βίας ενάντια στον κάθε πατέρα, ενάντια στη μόνιμη πηγή σοφίας, είναι ξεριζωμός από την ιστορία μας, από την ουσία από την οποία είμαστε φτιαγμένοι. Η ζωή δεν είναι παρά ένα ίχνος στην άμμο που προλαβαίνουμε να αφήσουμε πριν χαθεί από το κύμα της θάλασσας. Ας την προστατέψουμε περισσότερο, όπως προσπάθησε ο ήρωας του βιβλίου «Μια εποχή με γλυκό καιρό» του Μπράντμπερυ: «Μια μέρα, ενώ ο ήλιος κοντεύει να δύσει, ο ήρωας καθώς περπατάει ρεμβάζοντας στην έρημη ακτή διακρίνει από μακριά έναν μικρόσωμο γέρο που τριγυρίζει στην αμμουδιά μ' ένα μπαστούνι και σχεδιάζει παράξενες μορφές. Είναι ο Πικάσο. Ο ήρωας τον καταλαβαίνει όταν πηγαίνει πίσω του και βλέπει τα σχέδια στην άμμο. Παρακολουθεί κρατώντας την αναπνοή του, με το φόβο μήπως σπάσει η μαγεία. Ο Πικάσο απομακρύνεται και χάνεται. Ο άνθρωπός μας θα ήθελε να σώσει το έργο, όμως η θάλασσα ανεβαίνει και καλύπτει την αμμουδιά» (από το βιβλίο του Ουμπέρτο Εκο «Κήνσορες και θεράποντες», μετ. Εφης Καλλιφατίδη, εκδ. «Γνώση»).

 

5. Η νευρικότητα με την οποία η κυβέρνηση αποφάσισε να αποτυπώσει την κυριαρχία της πάνω στους συνταξιούχους, φανερώνει ότι έχει απομονωθεί από τον κόσμο. Εχει ωστόσο λάβει το μήνυμα πως έχουν τελειώσει τα λόγια και άλλα λόγια και πως η μόνη σφαίρα δράσης που της απομένει είναι η βία. Ο Τσίπρας εξαπάτησε τον ίδιο του τον εαυτό, γιατί πίστεψε ότι όλοι είμαστε ίδιοι και όμοιοι, και ως εκ τούτου μπορεί ανά πάσα στιγμή να μας παίζει.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ