Πυλώνες και πύλες της κόλασης

Πυλώνες και πύλες της κόλασης – της Δήμητρας Μυρίλλα

 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ 

 

   Χρειάστηκαν εκατοντάδες χρόνια και πολύ αίμα μέχρι οι άνθρωποι να σπάσουν τις αλυσίδες της δουλείας, εκείνης δηλαδή της κατάστασης όπου το άτομο ήταν αντικείμενο, κτήμα, χωρίς κανένα δικαίωμα πάνω στη ζωή του, στο εαυτό του, στη ζωή. Και οι αλυσίδες έσπασαν όχι για να κατακτηθεί μία πλήρης, αληθινή ελευθερία, αλλά για να αντικατασταθεί η δουλεία από μία κατάσταση λιγότερης δουλείας, μέχρι να ‘ρθει η στιγμή που η «λιγότερο δουλεία» χρειαζόταν να δώσει τη θέση της σε μία κατ’ ευφημισμόν ελευθερία, δηλαδή την ελευθερία του ανθρώπου να πουλάει την εργασία του. Αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν άλλαξε τον βασικό πυρήνα… ο άνθρωπος  ως αντικείμενο εκμετάλλευσης και πηγή αμύθητων κερδών. Πάντως ήρθαν κάποτε  μέρες και χρόνια όπου το αίμα «κάρπιζε» και έδινε δικαιώματα, ένα εργασιακό βίο, μια κάποια αξιοπρέπεια, μια κάποια ζωή. Κάπου σε ετούτο τον πλανήτη ήρθαν χρόνια, υπήρξαν τόποι όπου η ζωή δεν είχε προσφορά και ζήτηση, κέρδη και απώλειας, φυσικά ποσοστά ανεργίας, αυτορρυθμιζόμενη αγορά ως την ίδια όψη της ζούγκλας με ωραία λόγια…

Αλλάξτε πλανήτη, φασίστες του ΑΠΟΕΛ. Εδώ είναι πλανήτης ανθρωπισμού και αλληλεγγύης

Popova
 

Λέει το σωματείο του ΑΠΟΕΛ στην Λευκωσία:

Δεν υπήρχαν νεκροί στο πολυτεχνείο όπως δεν έχει γίνει και κανένα πραξικόπημα στην Κύπρο.

Έχει ιστορία η μπόχα του φασισμού του πιο σιχαμερού κυπριακού σωματείου, άρρηκτα συνδεδεμένου με την πολιτική της αστικής τάξης του νησιού.

Αποκρουστικές όψεις του ίδιου βάρβαρου συστήματος

 

Το νέο έγκλημα σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, με τους 16 νεκρούς και τους 6 αγνοούμενους από τις πλημμύρες στις εργατογειτονιές της Δυτικής Αττικής, ήρθε να αποκαλύψει για μια ακόμα φορά το αποκρουστικό πρόσωπο που έχει η ανάπτυξη για λογαριασμό του κεφαλαίου, για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

 Με τις ξεδιάντροπες δηλώσεις που προσπαθούν να παρουσιάσουν τα θύματα ως υπεύθυνους, με την «κολοκυθιά» και τους ψευτοκαβγάδες για το ποιος διαχειρίζεται καλύτερα το σάπιο σύστημα, με τις «παραινέσεις» ότι τώρα τάχα δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών, με τις εξοργιστικές αναλύσεις περί «κλιματικής αλλαγής», «ακραίων καιρικών φαινομένων» και «ανθρώπινης ύβρεως», κυβέρνηση και αστικά επιτελεία προσπαθούν αλλά δεν μπορούν να κρύψουν τις τεράστιες, εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και διαχρονικά όλων των αστικών κυβερνήσεων. Προσπαθούν αλλά δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματική αιτία που γεννάει τη μία πίσω από την άλλη τις τραγωδίες για την εργατική τάξη: Το κυνήγι του κέρδους, για το οποίο το κεφάλαιο δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα.

ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΚΑΝΟΥΝ ΚΟΥΡΕΛΟΧΑΡΤΟ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΩΤΕΡΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

 

Ετοιμάζονται για εκμετάλλευση ανθρώπων και φυσικών πόρων και στο Διάστημα

 

 

Καλλιτεχνική απεικόνιση της εξόρυξης μεταλλευμάτων από αστεροειδή

Η Συνθήκηγια το Απώτερο Διάστημα, που συντάχθηκε πριν από 50 χρόνια, στις 27 Γενάρη του 1967, είναι ο διεθνής νόμος που τυπικά διέπει και σήμερα τις ανθρώπινες δραστηριότητες στο διαστημικό χώρο. Συντάχθηκε και υπογράφτηκε αρχικά από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και την ΕΣΣΔ και στη συνέχεια επικυρώθηκε από 107 χώρες, ενώ άλλες 23 την έχουν υπογράψει, αλλά δεν έχουν ολοκληρώσει την επικύρωση. Η Συνθήκη έγινε εφικτή την εποχή που υπήρχαν η ΕΣΣΔ και οι άλλες σοσιαλιστικές χώρες, όταν η Σοβιετική Ενωση πρωτοπορούσε στην εξερεύνηση του Διαστήματος, προκαλώντας φόβο στους ιμπεριαλιστές για ενδεχόμενη αξιοποίηση αυτής της πρωτοπορίας και για στρατιωτικούς σκοπούς, την περίοδο που δεν είχε καταλήξει ακόμη η κούρσα για το ποιος θα πατήσει πρώτος στην επιφάνεια της Σελήνης. Και βέβαια, σε μια περίοδο που οι διαστημικές δυνάμεις ήταν μόνο δύο και η όποια δραστηριότητα στο Διάστημα μπορούσε να προέρχεται μόνο από κράτη και όχι από ιδιωτικά κεφάλαια. Τα πράγματα σήμερα είναι διαφορετικά και τα μονοπώλια και οι κυβερνήσεις τους δεν θα μπορούσαν να αφήσουν το πεδίο του Διαστήματος ανεκμετάλλευτο.

Κοινωνικό μέρισμα είναι....

ΕΡΓΑ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΩΝ

Κι ενώ οι νεκροί από χθες αυξάνονται σε 15, με πέντε αγνοούμενους, στη Μάνδρα και Ν. Πέραμα Αττικής από τις  φονικές συνέπειες των καιρικών φαινομένων τα λόγια παρηγοριάς, η κήρυξη εθνικού  πένθους και οι πολιτικές υποσχέσεις προσπαθούν να αμβλύνουν την οργή, να διαχειριστούν αντιδράσεις.

Σε ανακοίνωσή του το ΚΚΕ χαρακτηρίζει έγκλημα τις καταστροφές από τις πλημμύρες που κόστισαν ανθρώπινες ζωές δείχνοντας ως υπευθύνους «την πολιτική, που εφαρμόζουν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις, σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μαζί με την περιφερειακή και τοπική διοίκηση», κατηγορώντας τους πως «υλοποιούν έργα και υποδομές, που αποφασίζονται με βάση την κερδοφορία του κεφαλαίου και όχι την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών».

Εξηγούνται

Δεν κρύβει τη χαρά του για το υψηλό επίπεδο των σχέσεων Ελλάδας - ΗΠΑ ο πρέσβης τους στην Αθήνα και με κάθε αφορμή αισθάνεται την ανάγκη να την επιδεικνύει. Ετσι, μιλώντας τις προάλλες σε εκδήλωση που διοργάνωσε το Ινστιτούτο για τη Μεσόγειο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου (EPLO), είπε ανάμεσα σε άλλα: «Βρισκόμαστε σε μια στιγμή σήμερα, για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια, που μπορούμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πώς να πάμε τη σημερινή στενή σχέση σε ένα εντελώς νέο επίπεδο. Θεωρώ αυτό ότι είναι το καθήκον της ομάδας μου στην πρεσβεία, και ενθαρρύνομαι ότι αυτό είναι πολύ συνεπές με τα μηνύματα που ακούμε σήμερα από την κυβέρνηση». Δηλώσεις όπως αυτή (όπως και η αντίστοιχη του Τσίπρα περί ...«διαβολικά καλού» Τραμπ) ξεπερνούν τα στενά όρια της διπλωματίας και δείχνουν το βάθος των σχέσεων που αναπτύσσουν οι κυβερνήσεις των δυο κρατών, σε μια περίοδο κρίσιμη και επικίνδυνη από κάθε άποψη για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς της περιοχής. Σε κάθε περίπτωση, τέτοιες δηλώσεις μάς λύνουν και ορισμένες απορίες σε σχέση με γεγονότα που προέκυψαν τις τελευταίες μέρες. Οπως, για παράδειγμα, ποιους εξυπηρετούσαν οι αυτοαποκαλούμενοι «αντιεξουσιαστές» που προσπάθησαν προβοκατόρικα να εμποδίσουν τον αγωνιστικό γιορτασμό του Πολυτεχνείου και εγκατέλειψαν άρον - άρον το σχεδιασμό τους, όταν πια εκτέθηκαν και αφού προηγήθηκε ...εσωτερική συνεννόηση του χώρου. `Η εξηγούν καλύτερα γιατί στην τελευταία ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για την επέτειο του Πολυτεχνείου δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στο ΝΑΤΟ...

«Ευελιξία» παντού

Η αφιέρωση και του προχτεσινού εβδομαδιαίου δελτίου του ΣΕΒ στις «ευέλικτες μορφές απασχόλησης» μόνο τυχαία δεν είναι. Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου προπαγανδίζουν - και δεν το κρύβουν - ότι η εμπέδωση και η επέκταση της «ευελιξίας» σε όλο το μήκος και πλάτος της αγοράς εργασίας αποτελούν στρατηγική αναγκαιότητα, προκειμένου να υπηρετηθεί ο στόχος της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεών τους.

Οι διακηρύξεις τους ότι ενδεχόμενη επιστροφή στην «προ μνημονίων εποχή» αποτελεί κίνδυνο για την ανάκαμψη της οικονομίας και οι προκλητικοί τους ισχυρισμοί πως «η ευελιξία προστατεύει την απασχόληση» υπηρετούν αυτόν ακριβώς το στρατηγικό στόχο.

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΕ «Νομιμοποίησε» τις 12 μέρες συνεχούς δουλειάς χωρίς ανάπαυση!

Καταργείται το δικαίωμα του εργαζόμενου να ξεκουράζεται για τουλάχιστον μία μέρα μετά από έξι μέρες εργασίας...

Το δρόμο για συνεχόμενη εργασία ακόμα και για 12 μέρες χωρίς ανάπαυση για τους εργαζόμενους που δουλεύουν 6 μέρες τη βδομάδα (ή αντίστοιχα για συνεχόμενη εργασία 10 ημερών χωρίς ανάπαυση για τους εργαζόμενους που δουλεύουν 5 μέρες τη βδομάδα) ανοίγει με σχετική του απόφαση το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, επιφέροντας ένα ακόμα καίριο πλήγμα στα δικαιώματα των εργαζομένων και λύνοντας παραπέρα τα χέρια του κεφαλαίου για την ένταση της εκμετάλλευσής του ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες του.

 Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο τίτλος του σχετικού δελτίου Τύπου του Δικαστηρίου της ΕΕ για την απόφαση που εκδόθηκε στις 9 Νοέμβρη, «η εβδομαδιαία ανάπαυση εργαζομένων δεν πρέπει να χορηγείται υποχρεωτικά την ημέρα που έπεται έξι συνεχόμενων ημερών εργασίας»! Η απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ αφορά την απάντηση σε ερωτήματα που έθεσε το πορτογαλικό εφετείο του Πόρτο - μετά από προσφυγή εργαζόμενου - σχετικά με την ερμηνεία της αντεργατικής Οδηγίας 2003/88 της ΕΕ για «την οργάνωση του χρόνου εργασίας».

«Να πάτε να ζήσετε στην Κούβα»

Από atexnos3 στο Νοέ 16, 2017 Απόψεις

Γράφει ο Νίκος Μόττας //

«Να πάτε ναζήσετε στην Κούβα»

 

«Να πάτε να ζήσετε στην Κούβα»

Από  atexnos

Γράφει ο

Γράφει ο  Νίκος Μόττας

Η πρόσφατη τραγωδία στη Δυτική Αττική, με τους 15 νεκρούς συνανθρώπους μας, τους δεκάδες τραυματίες και τις ανυπολόγιστες καταστροφές φέρνει στο προσκήνιο άλλη μια πτυχή της βαρβαρότητας του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτή της έλλειψης απαραίτητων αντιπλημμυρικών έργων και υποδομών που δε χρηματοδοτούνται και δεν υλοποιούνται επειδή δεν είναι «κερδοφόρα». 

Στο βωμό της κερδοφορίας, που αποτελεί προτεραιότητα της πολιτικής της Ε.Ε. και των αστικών κυβερνήσεων, χάνουν τις ζωές τους άνθρωποι. Μια ισχυρή νεροποντή ήταν αρκετή για να φέρει το χάος, την καταστροφή και το θάνατο στην Αθήνα του 2017. «Όπου φτωχός και η μοίρα του», θα πει κάποιος. 

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Χιλιάδες τίμησαν τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου με πορεία στο αμερικάνικο προξενείο (VIDEO - ΦΩΤΟ)

Στη Θεσσαλονίκη, παρά την καταρρακτώδη βροχή, χιλιάδες εργαζόμενοι, μικροί και αυτοαπασχολούμενοι ΕΒΕ, νέοι και γυναίκες τίμησαν αγωνιστικά τον ηρωικό ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, διαδηλώνοντας το επίκαιρο μήνυμά του «Το Πολυτεχνείο μένει ζωντανό - Με τα μονοπώλια ή με το λαό».

Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από την Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ και πραγματοποίησαν μαχητική πορεία στους δρόμους της πόλης, διαδηλώνοντας «Ένας είναι ο εχθρός ο ιμπεριαλισμός».

Αναμασήματα...

Με μια άθλια προπαγάνδα πάνω στα ρημάδια που αφήνει πίσω της η αντιλαϊκή πολιτική, επανήλθαν χτες τα κυβερνητικά στελέχη, αστικά επιτελεία και ΜΜΕ, μιλώντας για το νέο έγκλημα σε βάρος των εργαζομένων και του λαού της Δυτικής Αττικής. Τι έλεγαν όλη μέρα; Πάνω - κάτω ότι φταίει ο εργατόκοσμος που πνίγεται με την πρώτη δυνατή μπόρα! Γιατί λέει έχτιζε όπου έβρισκε, «ανέχτηκε» το μπάζωμα των ρεμάτων -μέχρι κι ότι δεν «κάρφωνε» ο ένας τον άλλο όταν έπρεπε (!) ακούστηκε - και πάει λέγοντας. Η γνωστή, χυδαία «επιχειρηματολογία», ότι η εργατική τάξη και ο λαός φταίνε για τα δεινά τους, αυτά που φορτώνει στην πλάτη τους το καπιταλιστικό σύστημα, το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους...

... συγκάλυψης

 

Λες και είναι ο εργατόκοσμος (και όχι οι κυβερνήσεις και η ΕΕ) που δεν επιλέγει τα αντιπλημμυρικά και άλλα έργα, επειδή δεν είναι «ανταποδοτικά», δεν φέρνουν δηλαδή κέρδη στο κεφάλαιο. Λες και είναι οι εργαζόμενοι (και όχι το αστικό κράτος και η τοπική διοίκηση) που κάνουν το σχεδιασμό με κριτήριο τις ανάγκες του κεφαλαίου. Λες κι ο αντιπλημμυρικός σχεδιασμός «σκοντάφτει» στην αυθαίρετη οικιστική δόμηση και όχι στην εμπορευματοποίηση της γης και στο χωροταξικό σχεδιασμό, που έχει σε απόλυτη προτεραιότητα τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Η «κολοκυθιά» που παίζεται πάνω στις πλάτες του λαού έχει στόχο να κρύψει την πραγματική αιτία αυτής και των προηγούμενων καταστροφών, που δεν είναι άλλη από το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους, στο βωμό του οποίου θυσιάζονται οι λαϊκές ανάγκες. Αυτό, την καρδιά του προβλήματος, πρέπει να στοχεύσουν οι εργαζόμενοι.

Ξερνάει αντικομμουνισμό το Ευρωκοινοβούλιο

Σε φορέα χυδαίου, ωμού αντικομμουνισμού αναδεικνύεται το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, παίρνοντας επ' ώμου την αντικομμουνιστική εκστρατεία συνολικά της ΕΕ και καταρρίπτοντας κάθε ισχυρισμό των απολογητών της υπέρ της υποτιθέμενης δημοκρατικότητάς του. Προχτές φιλοξένησε μια ακόμα αισχρή και ανιστόρητη συζήτηση, με πρωτοβουλία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, με θέμα «Η κληρονομιά του ολοκληρωτισμού της επανάστασης των Μπολσεβίκων του 1917», και στόχο την εξίσωση του φασισμού/ναζισμού - γνήσιου παιδιού της καπιταλιστικής βαρβαρότητας - με τον κομμουνισμό, την παραχάραξη και κατάφωρη διαστρέβλωση της Ιστορίας.

Λίγες μέρες πριν, το ίδιο είχε φιλοξενήσει δύο εκθέσεις της πολιτικής Ομάδας των Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών με τίτλο «Γιατί δεν έγιναν δίκες της Νυρεμβέργης για τους κομμουνιστές;» και «Εγκλημα χωρίς τιμωρία», στο πλαίσιο των οποίων διατυπώθηκαν αξιώσεις για δίκες και διώξεις κομμουνιστών και κομμουνιστικών κομμάτων.

Είχε προηγηθεί εκδήλωση υπό την αιγίδα του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου Α. Ταγιάνι και του Λαϊκού Κόμματος για τους «διαφωνούντες στον κομμουνισμό»...

Πότε η θεομηνία γίνεται έγκλημα;

 

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

   Ήταν πάλι Νοέμβρης, το 1961, όταν η θεομηνία πλήττει την Αττική. Οι νεκροί φτάνουν τους 43, οι άστεγοι τους 4.000. 

  Ήταν πάλι Νοέμβρης, το 1977, όταν η θεομηνία πλήττει την Αθήνα. Οι νεκροί ανέρχονται στους 37. 

   Είναι πάλι Νοέμβρης, σήμερα, που η Αττική μετρά – μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές – 15 νεκρούς. 

   Ερώτηση: Σαράντα, πενήντα και παραπάνω χρόνια από το 1961, μέσα σε αυτές τις δεκαετίες που πέρασαν και που η Αττική και η Ελλάδα βίωσε και βιώνει αναρίθμητες τέτοιες θεομηνίες, θα ήταν υπερβολή να μιλήσουμε για θεομηνίες που η μετατροπή τους σε τραγωδίες δεν συνιστά φυσικό αλλά πολιτικό φαινόμενο;

Να ποιοι είναι οι ένοχοι για το πολιτικό έγκλημα με τους 16 νεκρούς

• Τον Ιούλη του 2017 το υπουργείο Περιβάλλοντος εκτιμούσε ότι δεν υπάρχει κίνδυνος πλημμύρας στη Νέα Πέραμο και άρα δεν χρειάζονται αντιπλημμυρικά έργα!

• Ο «Ριζοσπάστης» αποκαλύπτει σήμερα στοιχεία που δείχνουν ότι οι καταστροφές είναι αποτέλεσμα της διαχρονικής ευθύνης της πολιτικής και των κατευθύνσεων της ΕΕ, όλων των κυβερνήσεων αλλά και περιφερειακών και δημοτικών αρχών, με κριτήριο την ανάπτυξη για το κεφάλαιο 

 

Οι αποκαλύψεις που φέρνει σήμερα στη δημοσιότητα ο «Ριζοσπάστης» σοκάρουν!

 Και δίνουν την καλύτερη απάντηση σε όσους χωρίς ντροπή προσπαθούν να κουκουλώσουν τον ένοχο για το πολιτικό έγκλημα που οδήγησε στους 16 νεκρούς και τις τεράστιες καταστροφές στη Δυτική Αττική. Με συγκεκριμένα στοιχεία, που αναδεικνύουν ότι ο πραγματικός ένοχος είναι διαχρονικά η Ευρωπαϊκή Ενωση, οι αστικές κυβερνήσεις, οι περιφερειακές και δημοτικές αρχές που αποφασίζουν με γνώμονα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

 

Οσα λένε από προχτές και αφορούν σε αυθαίρετη δόμηση, μπάζωμα ρεμάτων, άναρχη δόμηση κ.λπ., έχουν ως βασική αιτία όχι ότι οι κάτοικοι δεν έχουν «οικολογική συνείδηση», όπως λένε, ούτε είναι θέμα «ατομικής ευθύνης», αλλά το γεγονός ότι ο ίδιος ο χωροταξικός σχεδιασμός γίνεται με κριτήριο τις ανάγκες των επιχειρηματικών ομίλων, γενικά τις ανάγκες της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κερδοφορίας.