Αναδημοσίευση
από τον Β1 τόμο του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, με αφορμή τη συμπλήρωση
78 χρόνων από την κρίσιμη ταξική σύγκρουση του Δεκέμβρη του 1944
1.
Αν και η Κατοχή βρήκε το ΚΚΕ με ελάχιστες κομματικές δυνάμεις και
αποδιοργανωμένο, το Κόμμα μπόρεσε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να
ανασυγκροτηθεί και να δημιουργήσει νέες Κομματικές Οργανώσεις στην
εργατική τάξη, στη φτωχή αγροτιά, στα λαϊκά στρώματα των
αυτοαπασχολούμενων και στη σπουδάζουσα νεολαία. Πρωτοστάτησε και ηγήθηκε
στον μαζικό πολιτικό και στον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα του ΕΑΜ, του
ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και των άλλων ΕΑΜικών οργανώσεων, προσφέροντας αιματηρές
θυσίες. Αυτή η ανιδιοτελής στάση του, σε συνδυασμό με τον ρόλο του
σοβιετικού λαού και στρατού, ιδιαίτερα μετά από τη νίκη του στο
Στάλινγκραντ, έδωσε στο ΚΚΕ κύρος και επιρροή, το κατέστησε πολιτικά και
οργανωτικά τη δύναμη με την ισχυρότερη επιρροή στις λαϊκές δυνάμεις
στην Ελλάδα.
Στην ανάδειξη του ΚΚΕ σε κόμμα αυτής της
πολιτικής εμβέλειας συντέλεσαν οι συνθήκες πρωτοφανούς ταξικής
εκμετάλλευσης (σε λίγες χώρες παρατηρήθηκαν στον ίδιο βαθμό, π.χ., οι
μαζικοί θάνατοι από την πείνα), βαθιάς πολιτικής κρίσης και διάσπασης
της αστικής τάξης και των κομμάτων της, αλλά και διάλυσης του αστικού
στρατού μέσα στη χώρα.
Στη λαϊκή συνείδηση επιδρούσε καταλυτικά το
γεγονός ότι ένα τμήμα των αστικών πολιτικών δυνάμεων είχε φύγει στο
εξωτερικό, ενώ ένα άλλο, πέρα από εκείνο που συνεργάστηκε με τους
κατακτητές, κήρυξε την αποχή από την αντίσταση στους κατακτητές,
βυσσοδομώντας ταυτόχρονα κατά του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.