Η ανασύσταση της κεντροαριστεράς
Γράφει ο Cogito ergo sum // Στο Ατέχνως
Δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι αλλά το ΠαΣοΚ ξαναπήρε φόρα για να ανασυστήσει την κεντροαριστερά. Πρώτον, το είπε τις προάλλες σε ομιλία της η Φώφη: «Είμαστε εδώ παρόντες, αποφασισμένοι και αισιόδοξοι, για να ενώσουμε την πίστη, την φωνή και τη δύναμή μας, για να συνδυάσουμε τους αγώνες, τις αγωνίες και τις ελπίδες μας, για να συνθέσουμε και να ανανεώσουμε τις ιδέες, τις αναζητήσεις και τις προτάσεις μας, για να δώσουμε νόημα , αξία, στην κεντροαριστερά». Και, δεύτερον, το έγραψαν οι έγκυροι αναλυτές, με αφορμή την παρουσία Φώφης, Γιωργάκη και Σημίτη στο πρόσφατο συνέδριο του Ποταμιού: «Εάν προσθέσει κανείς και πλειάδα στελεχών από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, που παρέστησαν επίσης στο Συνέδριο, τότε μάλλον η πορεία του Ποταμιού φαίνεται να είναι συνυφασμένη με τις διεργασίες για την επανένωση του χώρου της κεντροαριστεράς…». Δεν έχουμε λόγο να αμφισβητούμε όλα αυτά. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά, γιατί αυτή η επιχειρούμενη ανασύσταση έχει πολύ παρελθόν.
Πριν καμμιά σαρανταριά χρόνια, το ΠαΣοΚ εμφανίστηκε ως «σοσιαλιστικό» κόμμα, όπως λέει και το όνομά του, άλλωστε. Αργότερα επαναπροσδιορίστηκε ως «σοσιαλδημοκρατικό». Λίγο αργότερα, ο ιδρυτής του ανακάλυψε έναν «τρίτο δρόμο προς τον σοσιαλισμό». Μετά άρχισε τις νεοφιλελεύθερες κουτσουκέλες, με κάτι προεδρικά διατάγματα που δεν είχαν και μεγάλη σχέση με τον σοσιαλισμό. Κατόπιν, το κόμμα έστριβε όλο και προς τα δεξιά κάθε φορά που άλλαζε τιμονιέρη.
Στην αρχή «εκσυγχρονίστηκε» με τον Σημίτη, ύστερα ήρθε ο Τζέφφρυ και του άλλαξε τον αδόξαστο (μαζί με ολόκληρη την κοινωνία) και κατόπιν, στα ξεφτίσματα, με τον Βαγγέλα ήρθε και τακίμιασε απόλυτα με την νεοφιλελεύθερη δεξιά.








