Πουλάνε τρέλα... με νόημα

«Η δική μας πολιτική θέση παραμένει σταθερή και σαφής: Η Αμερική είναι μια ιμπεριαλιστική δύναμη, με ευθύνες για πάρα πολλά ζητήματα. Από την άλλη πλευρά, αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι κυβέρνηση όλου του ελληνικού λαού. Οι διακρατικές σχέσεις, ειδικά με μία τόσο μεγάλη οικονομική δύναμη, είναι απαραίτητες». Την παραπάνω δήλωση έκανε χτες ο Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Ρήγας, την ίδια ώρα που λίγο πιο πέρα τα στελέχη της κυβέρνησης χειροκροτούσαν όλο συγκίνηση και παρέα με τους Γλίξμπουργκ και άλλους τον Πρόεδρο της ισχυρότερης ιμπεριαλιστικής δύναμης στον κόσμο. Και αν μη τι άλλο είναι κι αυτή η δήλωση ενδεικτική, όχι μόνο για την... τρέλα που πουλάει ο ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αλλά και για το γιατί επιλέχθηκε γι' αυτήν τη δουλειά από την αστική τάξη. Γιατί η «τρέλα» έχει και νόημα: Την ίδια ώρα που εμπλέκει όλο και πιο βαθιά τον ελληνικό λαό στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, προσπαθεί και να «ξεδοντιάσει» τα αντιιμπεριαλιστικά - και όχι απλά αντιαμερικάνικα όπως γράφτηκε - αισθήματα του ελληνικού λαού, παρουσιάζοντας τις επιλογές της αστικής τάξης ως «ρεαλισμό» τον οποίο ακολουθεί στο όνομα των τάχα «εθνικών στόχων», όπως βαφτίζει τους στόχους των καπιταλιστών. Σαν να λέμε «δύο σε ένα»...

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

 

Καλωσορίστε!

Καλωσορίστε.Ο Ομπάμα βρίσκεται στην Αθήνα. 

Καλωσορίστε τον πρόεδρο των ΗΠΑ, μαζί και τον επόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ. Κάποια μηνύματα θα έχει να φέρει ο Μπάρακ Ομπάμα από τον Ντόναλντ Τραμπ. Το κράτος έχει συνέχεια, άλλωστε, όπως έχει δηλώσει και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Αν έχει συνέχεια το κράτος στην Ελλάδα φανταστείτε πόσο έχει στις ΗΠΑ.

Καλωσορίστε τη σχέση υποτέλειας του πολιτικού προσωπικού της χώρας με τις αμερικανικές κυβερνήσεις και τα αμερικανικά συμφέροντα.

Καλωσορίστε τις ελπίδες και τα παραμύθια για παρεμβάσεις του Ομπάμα για το χρέος, τα μνημόνια και την πολιτική που εφαρμόζεται, μια πολιτική που μοιάζει τόσο με εκείνη που ασκείται στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Καλωσορίστε τον «ειρηνικό» Ομπάμα της παρουσίας και των επεμβάσεων των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία, στη Σομαλία, των επιχειρήσεων στη Νιγηρία, στο Καμερούν και των παρεμβάσεων σε δεκάδες χώρες του πλανήτη, μέσω της οικονομικής κυριαρχίας των αμερικανικών συμφερόντων. Καλωσορίστε τα θύματα των πολεμικών επιχειρήσεων ΗΠΑ, μαζί με  τη δράση της CIA σε ολόκληρο τον κόσμο.

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ… (στα χρόνια της Κατοχής 1941-1944)

   

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ… (στα χρόνια της Κατοχής 1941-1944)

Επιμέλεια: ofisofi //

Το μνημείο των σκοτωμένων φοιτητών του Ε.Μ.Π. στην Κατοχή

Δίπλα στο Μνημείο των νεκρών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 ορθώνεται μια μαρμάρινη στήλη με τα ονόματα των νεκρών φοιτητών του Ε.Μ.Π που αγωνίστηκαν εναντίον των κατακτητών στο διάστημα 1941 – 1944 μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ Νέων της Σπουδάζουσας και του Λόχου Σπουδαστών του ΕΛΑΣ (Λόχος λόρδος Μπάυρον μετονομάστηκε στα Δεκεμβριανά).

Το Πολυτεχνείο, χώρος ιερός  και αιματοβαμμένος, υπήρξε «Κάστρο της Εθνικής Αντίστασης στην Αθήνα» και  η πόρτα του παραβιάστηκε τρεις φορές: 6 Μάρτη 1942, 5 Δεκέμβρη 1944, 17 Νοέμβρη 1973.

«Ήταν 6 Μαρτίου 1942. Το Πολυτεχνείο απεργούσε. Ένας σπουδαστής μπήκε λαχανιασμένος στη Λέσχη μας και μας είπε ότι από την είσοδο της οδού Πατησίων, μια ομάδα χαφιέδων μπήκε στην αυλή του Πολυτεχνείου. Αρπάξαμε ο καθένας ό,τι βρήκε μπροστά του, ένα ξύλο ή σιδεροδοκό και κατεβήκαμε τρέχοντας, οπότε βρεθήκαμε μπροστά σε ένα θέαμα που μας άφησε άναυδους. Είδαμε τον Ν.Κιτσίκη ( σημ: ο αγωνιστής Πρύτανης του Πολυτεχνείου) ανασκουμπωμένο να παλεύει με τους χαφιέδες και να τους σπρώχνει προς την έξοδο.

Σε λίγο πετάχτηκαν όλοι οι χαφιέδες έξω.

Από τότε και μέχρι την Απελευθέρωση δεν παραβιάστηκε άλλη φορά το Πολυτεχνειακό άσυλο.

Η δεύτερη παραβίαση έγινε στις 5 Δεκέμβρη του 1944, στη μάχη του ΕΛΑΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ με τους Άγγλους επεμβασίες, στο Πολυτεχνείο, όταν ένα από τα εγγλέζικα τανκς έσπασε την κλειδαριά και άνοιξε διάπλατα τη σιδερένια πόρτα της οδού Πατησίων για να εισβάλουν στην αυλή του Πολυτεχνείου οι πάνοπλοι Βρετανοί στρατιώτες.

Η τρίτη παραβίαση ήταν στις 17 Νοέμβρη 1973 όταν το τανκς της Χούντας των Συνταγματαρχών γκρέμισε την πόρτα αυτή για να εισβάλουν οι πάνοπλοι στρατιώτες και να διαλύσουν τους εξεγερμένους φοιτητές. Από τότε αυτή η πόρτα μένει κλειδωμένη και ανοίγει κάθε χρόνο, στην επέτειο της 17 Νοέμβρη.»

Περί «σταθερότητας»

Τη «σταθερότητα» σε όλες τις πτώσεις έκλιναν χτες τα συγκροτήματα του Τύπου, εν αναμονή της άφιξης Ομπάμα. Το πνεύμα τους ήταν πάνω - κάτω το εξής: Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για τη γεωπολιτική σταθερότητα της Ελλάδας, ως προϋπόθεση για τη σταθερότητα όλης της περιοχής, που χαρακτηρίζεται από μεγάλη αστάθεια.

 Επιπλέον, η οικονομική σταθερότητα της Ελλάδας είναι προϋπόθεση για τη σταθερότητα της Ευρωζώνης, που με τη σειρά της είναι κρίσιμη για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Από την πλευρά της, η Γερμανία πρέπει να πάρει υπόψη την ανάγκη για σταθερότητα στην Ελλάδα, επειδή η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, η εκλογή του νέου «φιλορώσου» Προέδρου στη Βουλγαρία και η ένταση στις σχέσεις της με την Τουρκία, δεν επιτρέπουν άλλον παράγοντα αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη ευρωπαϊκή επικράτεια, με δεδομένο τον πόλεμο σε όλο το τόξο από την Ουκρανία έως την Β. Αφρική. 

Τι είναι λοιπόν η «σταθερότητα» μέσα σ' αυτό το μπλεγμένο κουβάρι; Ενας συμβιβασμός ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα και κράτη, στο έδαφος των μεταξύ τους ισχυρών οικονομικών, στρατιωτικών και πολιτικών ανταγωνισμών και αντιθέσεων, οι οποίοι βέβαια δεν εξαλείφονται, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν και να οξύνονται. 

Γίνεται έτσι φανερό ότι η απόσταση που χωρίζει τη σταθερότητα από την αστάθεια σε μια χώρα (ή και σε μια ολόκληρη περιοχή), είναι ακριβώς ίδια με εκείνη που χωρίζει έναν εύθραυστο συμβιβασμό από την κατάρρευσή του...

Πως οδηγήθηκα στο Λενινισμό... (Χο Τσι Μινχ)...

 
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, έβγαζα τα προς το ζην μου στο Παρίσι, πότε ρετουσάροντας φωτογραφίες, πότε ως  ζωγράφος «κινέζικων αντικών» (φτιαγμένες 
στη Γαλλία). Παράλληλα διένεμα φυλλάδια καταγγέλλοντας τα εγκλήματα που διαπ-ράχθηκαν από τους Γάλλους αποικιοκράτες στο Βιετνάμ.
 
Την εποχή εκείνη, υποστήριζα την Οχτωβριανή Επανάσταση μόνο συναισθηματικά, 
δεν μπορούσα ακόμη να αντιληφθώ την ιστορική της σημασία. Θαύμαζα τον Λένιν
επειδή ήταν ένας μεγάλος πατριώτης που ελευθέρωσε τους συμπατριώτες του, μέχ-
ρι τότε, δεν είχα διαβάσει κανένα από τα βιβλία του.
 
Ο λόγος που εντάχθηκα στις τάξεις του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ήταν επει-
δή αυτές οι κυρίες και οι κύριοι, οι σύντροφοι δηλαδή όπως τους αποκαλούσα τότε, επέδειξαν συμπάθεια προς εμένα και προς τους αγώνες των καταπιεσμένων λαών. 
Αλλά, δεν καταλάβαινα καθόλου τι ήταν το κόμμα, η συνδικαλιστική οργάνωση, ούτε
 τι ήταν ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός.

Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά

Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά... Πρώτη φορά μνημόνιο με «κυβέρνηση της αριστεράς» τον Αύγουστο του 2015. Πρώτη φορά αντιασφαλιστικά μέτρα το Μάη του 2016, με την ίδια «αριστερή» κυβέρνηση. Πρώτη φορά διθυραμβική υποδοχή Αμερικανού Προέδρου από «κυβέρνηση της αριστεράς» και ύμνοι για την πολιτική των ΗΠΑ σε οικονομία και εξωτερική πολιτική. Μετά απ' όλα αυτά, καμιά εντύπωση δεν προκαλεί η πρώτη φορά απαγόρευση των διαδηλώσεων από την «πρώτη φορά αριστερά». Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά, όταν το κεφάλαιο αποφασίζει να «μηδενίσει το κοντέρ» και να αναθέσει τις υποθέσεις του σε μια ...πρωτάρα και άβγαλτη «κυβέρνηση της αριστεράς».

Τι φέρνουν οι επισκέψεις τύπου Ομπάμα

 

Πολλά γράφονται για το τι κομίζει ο Ομπάμα στην ντόπια αστική τάξη επισκεπτόμενος την Αθήνα. Ενα βασικό δείγμα, πάντως, δόθηκε την Παρασκευή το πρωί, όταν και «αφίχθησαν στο λιμάνι του Πειραιά τα τρία πρώτα ελικόπτερα CH - 47D, τα οποία παρελήφθησαν στο πλαίσιο σχετικής διακρατικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ», όπως αναφερόταν από το υπουργείο Αμυνας. Πρόκειται για συνολικά 10 μεταχειρισμένα μεταφορικά στρατιωτικά ελικόπτερα «Σινούκ», από τα αποθέματα της Αεροπορίας του αμερικανικού στρατού, η πώληση των οποίων εγκρίθηκε από την Ουάσιγκτον το 2014. Οι σχεδιασμοί τους, όπως σηματοδοτούνται και από τέτοιες επίσημες επισκέψεις, μυρίζουν μπαρούτι και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πανηγυρίζει!

Να απαγορεύσουμε την απαγόρευση!

Όλοι στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και της ΕΕΔΥΕ, Τρίτη 15 Νοεμβρίου, στην Ομόνοια, στις 6.30 μ.μ.

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

 

Αν είχατε κάποιους λόγους για να διαδηλώσετε κατά της επίσκεψης Ομπάμα στην Αθήνα, από σήμερα το απόγευμα έχετε έναν ακόμη, τόσο ισχυρό, που καταρρίπτει κάθε επιφύλαξη. Η απαγόρευση των συγκεντρώσεων στο κέντρο της Αθήνας (διαβάστε εδώ), κατά τη διάρκεια της παραμονής του προέδρου των ΗΠΑ, είναι από μόνος του ένας λόγος για τη συμμετοχή στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις. Για να απαγορεύσουμε την απαγόρευση! 

Η κυβέρνηση, με την απόφαση της να κηρύξει την πόλη σε κατάσταση πολιορκίας, για να δώσει τα διαπιστευτήρια της στους Αμερικανούς «φίλους», κόβει τις σχέσεις της με τη δημοκρατία και πολύ περισσότερο με την Αριστερά, υπό οποιαδήποτε εκδοχή. 

Αλήθεια, σε τι διαφέρει (πλέον) η σημερινή κυβέρνηση από τις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, ή της Νέας Δημοκρατίας, την ώρα που εγκαταλείπει και το φύλλο συκής, της δημοκρατικότητας, με το οποίο κάλυπτε τη γύμνια της και την πλήρη ταύτιση της. 

Δεν είναι σαν τα μούτρα τους

Από την περυσινή πορεία του ΚΚΕ για τον εορτασμό του πολυτεχνείου 

 

Όλες τις προηγούμενες μέρες, με συστηματική αρθρογραφία και παρεμβάσεις, στελέχη της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, επικουρούμενα από γραφίδες των αστικών επιτελείων, προσπαθούσαν να καλλιεργήσουν κλίμα απαξίωσης των αντιιμπεριαλιστικών αγώνων, γράφοντας ότι πέρασαν πια οι εποχές που ο κόσμος κατέβαινε στο δρόμο με αφορμή την επίσκεψη ενός Αμερικανού Προέδρου.
Μάλιστα, η κυβερνητική «Αυγή» έφτασε στο σημείο να φιλοτεχνεί αγιογραφίες του Ομπάμα και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν να ζητάνε από το λαό να βγει με σημαιάκια στο δρόμο για να υποδεχτεί τον Αμερικανό Πρόεδρο, με το επιχείρημα ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν την Ελλάδα ως «πόλο σταθερότητας» στην περιοχή και στον «εθνικό στόχο» της διευθέτησης του χρέους.

Την ίδια ώρα, από τα αστικά επιτελεία καλλιεργούνταν σκόπιμα η εικόνα ότι αυτοί που θα διαδηλώσουν σήμερα είναι οι λίγοι γνωστοί «ταραξίες» και ότι γι' αυτόν τον λόγο, τις μέρες της επίσκεψης Ομπάμα, η Αθήνα θα είναι ζωσμένη με χιλιάδες αστυνομικούς, ξένους και ντόπιους πράκτορες, με «μηδενική ανοχή» απέναντι στις διαδηλώσεις.

Κόκκινα δάνεια και κόκκινα βούνευρα

Ένα από τα πλέον εκνευριστικά πράγματα για οποιονδήποτε διαθέτει λίγο περισσότερες από απλώς στοιχειώδεις γνώσεις οικονομικών, είναι να ακούει ή να διαβάζει είτε μειωμένης αντιλήψεως είτε βαλτούς πολιτικούς και οικονομικούς ο-θεός-να-τους-κάνει αναλυτές, να υποστηρίζουν ότι η ανάκαμψη και η έξοδος από την ύφεση καθυστερούν επειδή οι τράπεζες αδυνατούν να διοχετεύσουν χρήμα στην "πραγματική οικονομία" (τί όρος, θεέ μου!) λόγω μείωσης των διαθεσίμων τους, η οποία οφείλεται αφ' ενός μεν στην απόσυρση των καταθέσεων αφ' ετέρου δε στην διόγκωση των κόκκινων δανείων. Μόνο ένα πιο εκνευριστικό πράγμα μπορώ να σκεφτώ: την ύπαρξη πολιτών που όχι απλώς καταπίνουν αμάσητα όλα τούτα αλλά τα ενστερνίζονται, τα προσυπογράφουν και τα αναμεταδίδουν.

[Διάγραμμα: Έθνος, 23/2/2016]

Είναι καιρός να τελειώνουμε με τα παραμύθια. Κάθε σκεπτόμενος πολίτης θα έπρεπε να γνωρίζει ότι οι τράπεζες δεν χρειάζονται ρευστό στα συρτάρια τους για να χορηγήσουν δάνεια: χρησιμοποιούν εικονικό (λογιστικό) χρήμα. Αυτό το έχουμε αναλύσει στο παρελθόν και θα επανέλθουμε, όποτε χρειαστεί. Προς το παρόν, ας μείνουμε στην συνοπτική περιγραφή τού Μάικλ Χάντσον: "Οι τράπεζες δανείζουν εικονικό χρήμα, που στην πραγματικότητα δεν διαθέτουν, το οποίο εγγυοδοτείται με κεφάλαια που στην πραγματικότητα δεν έχουν, που κι αυτά υποστηρίζονται από τις κεντρικές τράπεζες που τυπώνουν χρήμα από αέρα κοπανιστό". Κατά συνέπεια, η άρνηση των τραπεζών να χορηγήσουν δάνεια δεν οφείλεται στην εκ μέρους τους έλλειψη ρευστού. Οφείλεται στην έλλειψη αξιόχρεων δανειστών. Με απλά λόγια: λεφτά για δανεικά υπάρχουν, φερέγγυοι δανειζόμενοι δεν υπάρχουν (ας είναι καλά τα μνημόνια).

 

 

The talented Mr. Ford

Από Σφυροδρέπανος

Γράφει ο Φραγκίσκος Λαγωνικάκης //

Στην εκπομπή της περασμένης Πέμπτης (10-11-2016) των Ν. Μπογιόπουλου και Μ. Κοττάκη στο Real, ειπώθηκε κάποια στιγμή από τον δεύτερο ότι παλιότερα ο καπιταλισμός ήταν πιο ανθρώπινος, μάλιστα, αναφέρθηκε ως σχετικό παράδειγμα και το όνομα του H. Ford (1863 – 1947).¹ Αυτού του είδους οι απόψεις περί καπιταλισμού εντάσσονται σε ένα ευρύτερο θεωρητικό πλαίσιο, σύμφωνα με το οποίο ο καπιταλισμός δεν έχει από τη φύση του καταστροφικές ιδιότητες (για το περιβάλλον, τους ανθρώπους, την οικονομία), αλλά γίνεται «κακός» εξαιτίας απερίσκεπτων ανθρώπινων παρεμβάσεων. Δεν θα εξετάσουμε εδώ αν αυτός ο ισχυρισμός ισχύει –που δεν ισχύει- αλλά ακολουθώντας τη λογική του καλού και του κακού καπιταλισμού, και των καλών και κακών καπιταλιστών, εμείς θα σταθούμε σε έναν από τους «καλούς»- σύμφωνα με τα λεγόμενα του κυρίου Κοττάκη- καπιταλιστές, τον Henry Ford. O Ford είναι από τους πιο δημοφιλείς ταγούς της καπιταλιστικής οικονομίας, και θαυμάζεται από το σύνολο των θιασωτών της, αυτός είναι και ο λόγος που αποτελεί ιδανικό παράδειγμα προς διερεύνηση.

Το άρθρο χωρίζεται σε τρεις θεματικές. Στην πρώτη θα εξεταστεί τόσο η ιδεολογική όσο και η οικονομική σχέση του Ford με τους Ναζί. Στη δεύτερη θεματική θα αναφερθούμε στον ακραίο πατερναλισμό του Ford που έφτανε στο σημείο να θέλει να ρυθμίζει τις ζωές των υπαλλήλων του. Στην τρίτη και τελευταία θα μας απασχολήσει η στάση του Ford απέναντι στον εργατικό συνδικαλισμό, καθώς επίσης και το πώς αντιμετώπιζε αυτός και οι τραμπούκοι του το ενδεχόμενο απεργιών και λοιπών εργατικών κινητοποιήσεων.

Η ψήφος του συστήματος...

Οσο κι αν ψάξαμε, δεν μπορέσαμε να το βρούμε. Ο λόγος για το περιβόητο «αντισυστημικό περιεχόμενο» της ψήφου, που οδήγησε τον Τραμπ στην Προεδρία των ΗΠΑ και για το οποίο πολλά ειπώθηκαν και έχουν ακόμα να ειπωθούν από τον αστικό Τύπο και τους αναλυτές του. 

Οπως και από διάφορες πολιτικές δυνάμεις, που μεσοβδόμαδα είτε πανηγύριζαν είτε με ειλικρινή αγωνία μιλούσαν για τα προβλήματα του «συστήματος», πότε δείχνοντας το «διεφθαρμένο» πολιτικό σύστημα, πότε την «κρίση εμπιστοσύνης» στους αστικούς θεσμούς και πότε την «οικονομία των ελίτ». 

Κρύβοντας, δηλαδή, το πραγματικό περιεχόμενο του συστήματος, που έχει «ονοματεπώνυμο» και λέγεται καπιταλισμός, αναπαράγοντας το μύθο ότι οι διαφορετικές εκδοχές διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος έχουν «χαώδεις» διαφορές ή ότι μπορούν να εκφράσουν τάχα τις λαϊκές ελπίδες και πόθους, δίνοντας αέρα στα πανιά της λογικής ότι δυνάμεις από τα σπλάχνα του συστήματος μπορούν τάχα να το «εξυγιάνουν» και να το επαναφέρουν στον «ίσιο δρόμο».

 Επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα τους χίλιους και έναν τρόπους που έχει το καπιταλιστικό σύστημα, να εγκλωβίζει τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να τη διοχετεύει μέσα από θολά «αντισυστημικά» προσωπεία σε κανάλια μακριά από την πραγματική καρδιά του, δηλαδή τον μηχανισμό της εκμετάλλευσης, την καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία.

Η θρυλική αντάρτισσα του ΕΛΑΣ «Θύελλα» (Μένη Παπαηλιού) φωτογραφημένη από τον Κώστα Κουβαρά

«Θύελλα» (Μένη Παπαηλιού), η πρωταντάρτισσα της Ρούμελης (Άγνωστη μαρτυρία και φωτογραφίες)

 

 

Γράφει ο Οικοδόμος //

Ανάμεσα στις χιλιάδες γυναίκες και άντρες που υπηρέτησαν υψηλά ιδανικά και πολέμησαν στην Εθνική Αντίσταση, κάποια πρόσωπα ξεχώρισαν και έγιναν σύμβολα του αγώνα του λαού μας και τα ονόματά τους αναγράφονται  στα κεφάλαια της Ιστορίας που διαβάζουν οι  νεώτερες γενιές. Το γεγονός αυτό δεν το επεδίωξαν, βέβαια, οι ίδιοι (έζησαν και έδρασαν ηρωικά, όχι για να ξεχωρίσουν από τους συναγωνιστές τους αλλά εκτελώντας το χρέος τους απέναντι στο λαό και τη συνείδησή τους), ούτε μειώνει την προσφορά των χιλιάδων ηρώων της Αντίστασης που ο πολύς κόσμος δεν θα μάθει ποτέ τα ονόματά τους. Μια τέτοια περίπτωση ανάμεσα στις γυναίκες της Εθνικής μας Αντίστασης που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά και την κοινωνική προκοπή, αποτελεί η Μένη Παπαηλιού – Ψυχράμη που, με το αντάρτικο ψευδώνυμο «Θύελλα», η δράση της πέρασε στο λαϊκό θρύλο.

“Θύελλα” – Μένη Παπαηλιού (1944) Φωτογραφία: Κώστας Κουβαράς

Η Θύελλα, πρωταντάρτισσα της 13^ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ, ήταν στο Τάγμα Θανάτου με λοχαγό τον Ντίνο Γιαννόπουλο και τον καπετάν Φώτη Παρνασιώτη, ενώ πολέμησε και στο πλευρό του Άρη Βελουχιώτη. Έλαβε μέρος στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, σε μάχες στην Ευρυτανία, τα Άγραφα και αλλού.  Δεν ήξερε τι πάει να πει φόβος και είχε αποχτήσει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που έκαναν τους αντάρτες του ΕΛΑΣ να ξεχωρίζουν. Η κόρη της Κική Σιμιτοπούλου σημειώνει: Η Θύελλα «δεν δίσταζε να κουβαλά, να μεταφέρει τραυματίες σε ασφαλή μέρη αψηφώντας τους κινδύνους για τη ζωή της. Σε μια μάχη είχε μεταφέρει στους ώμους της, την ίδια μέρα, 24 τραυματίες. Πάντα με το χαμόγελο, καβάλα στο άλογό της ήταν σε διαρκή δράση, ένα πραγματικό παλικάρι που πάντα τολμούσε και έτσι της έδωσαν το όνομα “Θύελλα”. Τον Δεκέμβρη του 1944, όταν κατέβηκε η μεραρχία της στη Φυλή Αττικής για τη “μάχη της Ομόνοιας”, στη “Θύελλα” δόθηκε 24ωρη άδεια για νάρθει να δει τα τρία παιδιά της. Ήρθε, μας είδε, μας αποχαιρέτησε. Εκείνη έφυγε για πάντα μακριά μας. Μα ξέρουμε πολύ καλά πως δεν μας εγκατέλειψε. Μεγάλη η περηφάνια μας για σένα.» Η Θύελλα έδωσε τη ζωή της για την Αντίσταση.

Στα λίγα που γνωρίζουμε για τη Θύελλα έρχεται να προστεθεί η μαρτυρία του Κώστα Κουβαρά, αξιωματικού του στρατού των ΗΠΑ, απεσταλμένου της υπηρεσίας  πληροφοριών OSS στο βουνό (περισσότερα παρακάτω). Ο Κ. Κουβαράς θα γνωρίσει τη Θύελλα στα πλαίσια της αποστολής του και θα προσπαθήσει να συνδεθεί ερωτικά μαζί της, παραβλέποντας τους αυστηρούς κανόνες πειθαρχίας του λαϊκού στρατού. Η Θύελλα θα αρνηθεί με αποφασιστικότητα και θα τον βάλει στη θέση του. Σύμφωνα με τον Κ. Κουβαρά θα ακολουθήσουν αρκετές συναντήσεις στις οποίες η Θύελλα θα του διηγηθεί την ζωή της στο διάστημα μέχρι να καταταγεί στον ΕΛΑΣ.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ • 13 Νοεμβριου 2016

ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Από τη δόξα στην απαξίωση

Το κράτος ως νέος ιδιοκτήτης το «καθαρίζει» από τα οικονομικά βαρίδια που δημιούργησε η ιδιωτικοοικονομική του «αίγλη», αφαιρεί βάρη από το εργασιακό κόστος, καταστρώνει μοντέλα ευέλικτης εργασίας και ταυτόχρονα το απαξιώνει. Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα;

Δεν έχει περάσει ένας μήνας από την ημέρα όπου κλιμάκιο της Επιθεώρησης Εργασίας επισκέφθηκε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και διαπίστωσε αυτό που περίπου τις ίδιες ημέρες κατήγγειλε με ανακοίνωσή του και το Σωματείο των εργαζομένων του Μεγάρου, δηλαδή καθυστερήσεις στην καταβολή των μισθών μέχρι και τρεις μήνες.

Οι εργαζόμενοι, οι οποίοι είχαν δεχθεί μειώσεις μισθών πριν ακόμα το Μέγαρο περάσει στην κυριότητα του κράτους το Φεβρουάριο του 2016, οπότε εντάχθηκαν στο Ενιαίο Μισθολόγιο, είναι εκείνοι που σηκώνουν το βάρος και της διάσωσής του και ουσιαστικά «ξεχρεώνουν» ό,τι άφησε πίσω της η ιδιωτική διαχείριση, είναι εκείνοι που καλούνται να θυσιαστούν στο όνομα της μείωσης του κόστους λειτουργίας. Είναι όμως και εκείνοι που θα μπουν στο δοκιμαστικό σωλήνα των «νέων» και «ευέλικτων» εργασιακών σχέσεων και μάλιστα μέσα σε ένα πλαίσιο υποτιθέμενης «συνεννόησης» και «συνεργασίας» με τη Διοίκηση υπό το μότο «όλοι μαζί για να σώσουμε το Μέγαρο».

Στη δικτατορία του κεφαλαίου καμιά υποταγή! Διδασκόμαστε - συνεχίζουμε για την ανατροπή!

Η αφίσα της ΚΝΕ για την 43η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Με τίτλο «Νοέμβρης 1973 - Νοέμβρης 2016: Στη δικτατορία του κεφαλαίου καμιά υποταγή! Διδασκόμαστε - συνεχίζουμε για την ανατροπή!» κυκλοφορεί η 4σέλιδη ανακοίνωση της ΚΝΕ, για την 43η επέτειο του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

«Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου, το Νοέμβρη του 1973, αποτελεί πολύτιμη πηγή πείρας για το σημερινό μας αγώνα. Παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να καπηλευτεί τους αγώνες του λαού μας, παρά τις προσπάθειες και των άλλων αστικών δυνάμεων να τον φέρουν στα μέτρα τους, τα διδάγματα του Πολυτεχνείου εμπνέουν τις πρωτοπόρες δυνάμεις του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος.

Ποιοι και γιατί επέβαλαν τη στρατιωτική δικτατορία;

Μετέωρη ζωή

1. Η μαύρη αλήθεια είναι ότι πληθαίνουν οι γραμμές των παραιτημένων πολιτών. Καθήκον μας είναι να αναχαιτίσουμε αυτήν τη λαίλαπα. Αφού πρώτα διέλυσε τις ανθρώπινες σχέσεις, το κεφάλαιο κατάφερε να μας οδηγήσει κατά μόνας στην κατάθλιψη.

 

2. Στατιστικά η κατάθλιψη καλπάζει μαζί με την ανεργία. Και πώς θα γινόταν αλλιώς; Η ιδιοτελής σιωπή των δημοσιογράφων δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια. Αρκεί κάποιος να περπατήσει στο κέντρο της πόλης. Υπάρχουν ζώνες απομόνωσης, ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, που κατοικούνται από παρίες, με τους οποίους κανείς δεν θέλει να διασταυρώσει ούτε το βλέμμα. Και φυσικά κανείς δεν πλησιάζει κανέναν. Ενας κόσμος ακίνητος, αμίλητος, περιχαρακωμένος σε τρεις δρόμους, που δεν έχει πρόσβαση πουθενά. Οσοι ισχυρίζονται ότι μπορούν να αλλάξουν αυτήν τη συνθήκη μέσα στο πλαίσιο του αστικού κράτους είναι βολεμένοι ή αφελείς. Οι τελευταίοι βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης σύγχυσης ανάμεσα σε αυτά που νιώθουν και σε αυτά που βλέπουν.