Με φόντο τον εορταστικό στολισμό των πόλεων, ζούμε τις μέρες που παιδιά πυροβολούνται στο κεφάλι!
Μέρες με εφιαλτική πυκνότητα ειδήσεων για δολοφονίες γυναικών.
Ζούμε
μέρες που μαθητές σκοτώνονται μέσα στο σχολείο τους από... έκρηξη
λέβητα, που κορίτσια και αγόρια κακοποιούνται σε σπίτια και δομές, που
φτωχοί άνθρωποι πετιούνται έξω από τα σπίτια τους.
Δεν πρόκειται για περιστατικά που τα ενώνει η «κακιά στιγμή», η λάθος παρουσία, τη λάθος στιγμή, στο λάθος σημείο.
Για όλα αυτά που παθαίνουμε δεν φταίει «το ζαβό το ριζικό μας ή ο Θεός που μας μισεί».
Δεν
είναι «ατυχήματα», που απλώς συμβαίνουν και απασχολούν θεατές και
ακροατές, όσο διαρκεί ένα παραπλανητικό δελτίο ειδήσεων. Είναι
εγκλήματα, που έχουν πάντα τον ίδιο κοινό παρονομαστή. Το απάνθρωπο και
βάρβαρο σύστημα, που τρέφει και τρέφεται από τη βία. Δεν υπάρχει
μεγαλύτερη παγίδα - ειδικά σ' αυτήν την εποχή - από το να παραμένει
κάποιος ανύποπτος, περπατώντας στην κόλαση. Είναι επικίνδυνο να περνούν
ξώφαλτσα όσα συμβαίνουν γύρω μας, να μη γνωρίζουμε και να μην
ερμηνεύουμε τους καιρούς. Είναι σαν να μη θέλουμε να ξέρουμε τι μας
ετοιμάζουν. Επειδή ο στόχος ήταν, είναι και θα είναι πάντα στο κεφάλι,
αυτό και το περιεχόμενό του, ας τα προφυλάξουμε.
Γιατί αν ξέρουμε,
αν γνωρίζουμε γιατί συμβαίνουν συνεχώς πράγματα εναντίον μας, αν
μαθαίνουμε το γιατί, το πώς κι από πού εκπορεύονται, τότε θα
συνειδητοποιήσουμε ότι όχι μόνο δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα, δεν είναι
όλα αυτά ασύνδετα μεταξύ τους. Είναι κρίκοι μιας αλυσίδας γύρω από τον
λαιμό του «εχθρού λαού», που δε θα σταματήσει να σφίγγει, όσο εκείνος
δεν αποφασίζει με οργάνωση, συλλογική δράση και αλληλεγγύη να ανατρέψει
τους δημίους του, τους κατασταλτικούς μηχανισμούς κι αυτό το ίδιο το
αντιδραστικό, διεφθαρμένο κι αυταρχικό κράτος. Δεν είναι τυχαίο που όλες
οι αστικές κυβερνήσεις, υπακούοντας στην ΕΕ, φροντίζουν να διαμορφώνουν
θεσμούς και νόμους με τέτοιο τρόπο, ώστε να αλωνίζουν η διαφθορά, το
έγκλημα, η καταστολή, το φακέλωμα, η αδικία και η βία και να
υποβαθμίζεται καθημερινά η ανθρώπινη ζωή.