Η «ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ» Κ. Μακεδονίας για τη δημιουργία κέντρου μετεγκατάστασης προσφύγων στην ΠΕ Θεσσαλονίκης

Τοποθέτηση της «ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ» Κεντρικής Μακεδονίας στην συνεδρίαση, 16.2.2016, του Περιφερειακού Συμβουλίου για τη δημιουργία κέντρου μετεγκατάστασης προσφύγων στην ΠΕ Θεσσαλονίκης

Τις τελευταίες μέρες ο λαός της ΠΚΜ και ειδικά της Μ.Ε. Θεσσαλονίκης γίνεται μάρτυρας δηλώσεων και αντιδηλώσεων, μεταξύ δημάρχων του πολεοδομικού συγκροτήματος της Θεσσαλονίκης και παραγόντων της Περιφέρειας για τη διαχείριση του προβλήματος των κέντρων υποδοχής και μετεγκατάστασης των προσφύγων και μεταναστών. Διαμάχη που ουσιαστικά επικεντρώνεται στο ποιος θα έχει την ευθύνη και το πάνω χέρι σε αυτή τη διαχείριση.

Την ίδια στιγμή από όλους αυτούς συγκαλύπτονται οι αιτίες του προβλήματος, δηλαδή οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και η λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πηγών των χωρών καταγωγής των προσφύγων και μεταναστών.

Έχουμε ξεκάθαρο ότι στην ευρύτερη περιοχή παίζονται σοβαρά γεωπολιτικά παιχνίδια σε βάρος των λαών. Η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, σε συνέχεια των προηγούμενων, εμπλέκει τη χώρα σε αυτά τα τυχοδιωκτικά παιχνίδια, γεγονός που δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους. Ήδη με αφορμή το προσφυγικό έχει τεθεί ξανά θέμα αμφισβήτησης της κυριαρχίας της Ελλάδας στα σύνορά της από την ίδια την ΕΕ. Με τη συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες ΕΕ-ΝΑΤΟ, με τις αστικές τάξεις στο τιμόνι της εξουσίας, τα σύνορα και τα κυριαρχικά δικαιώματα βρίσκονται σε μόνιμο κίνδυνο.

“Αριστεροί” ικανοί για όλα!

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Οι άνθρωποι έχουν απασφαλίσει. Για τους κυβερνώντες μιλάμε. Ο ένας δηλώνει ότι οι συμβασιούχοι κινητοποιούνται για να κάνουν σόου στις τηλεοράσεις και όχι γιατί είναι 5 και 7 μήνες απλήρωτοι.
  
  Ο άλλος ισχυρίζεται ότι οι αγρότες που διαδηλώνουν είναι «επιχειρηματίες με πολλά κέρδη» και τους εμφανίζει σαν ρατσιστές νεοτσιφλικάδες.

   Ο τρίτος λέει ότι «οι αγρότες δεν ξέρουν τι θέλουν». Και ο επόμενος ότι «ο Τσίπρας δεν υποσχέθηκε τίποτα» και συνεπώς κακώς ο κόσμος διαμαρτύρεται…

   Όμως, δεν ήταν ο Τσίπρας που κατήγγειλε την προηγούμενη κυβέρνηση ότι θα έριχνε τις συντάξεις στα 360 ευρώ, αλλά σήμερα τις συντάξεις τις κατακρεουργεί ο ίδιος;

   Αυτός δεν ήταν που κατηγορούσε τους προηγούμενους ότι θα εξαΰλωναν τις επικουρικές και τα εφάπαξ, αλλά σήμερα τα εξαϋλώνει ο ίδιος;

   Αυτός δεν ήταν που κατηγορούσε τους άλλους ότι θα απελευθέρωναν τις ομαδικές απολύσεις, αλλά σήμερα την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων την συζητάει εκείνος με την τρόικα;

Εμπρός ΕΛΑΣ, για την Ελλάδα!

Στις 16 Φεβρουαρίου 1942 δημοσιεύεται η ιδρυτική προκήρυξη του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Το πρώτο δεκαήμερο του Γενάρη του 1942 συνήλθε η 8η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Στην απόφαση της Ολομέλειας διατυπώνονταν οι άμεσοι και απώτεροι σκοποί του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και γινόταν έκκληση στο λαό και τα πολιτικά κόμματα να ενωθούν στην πάλη για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Η 8η Ολομέλεια τόνιζε ιδιαίτερα ότι:

«Ο εθνικοαπελευθερωτικός ανταρτοπόλεμος έχει πρωτεύουσα σημασία για την απελευθέρωση της χώρας από τον ξενικό ζυγό. Οι κομμουνιστές πρέπει να μαζικοποιήσουν και να επεκτείνουν το αντάρτικο κίνημα στην ύπαιθρο, να περιφρουρήσουν τον εθνικοαπελευθερωτικό του χαρακτήρα…».

Το Γενάρη του 1942 οι Κεντρικές Επιτροπές του ΚΚΕ και του ΕΑΜ συμφώνησαν να κάνουν επίσημα γνωστή την απόφασή τους για τη δημιουργία του νέου στρατού της Αντίστασης με την ονομασία Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΕΛΑΣ). Με τις ίδιες αποφάσεις, η Κεντρική Στρατιωτική Επιτροπή που καθοδηγούνταν από το ΕΜΑ και ήταν το ανώτατο μέχρι τότε στρατιωτικό επιτελείο του ένοπλου αγώνα, ανασυγκροτήθηκε, διευρύνθηκε και μετονομάστηκε σε Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ. Επίσης, ο Αρης Βελουχιώτης στάλθηκε οριστικά στο βουνό για να αρχίσει την οργάνωση του ΕΛΑΣ στη Ρούμελη.

Στις 16 Φλεβάρη του 1942 κυκλοφόρησε πλατιά η Ιδρυτική Προκήρυξη του ΕΛΑΣ. Σ’ αυτή διατυπώνονται οι σκοποί του λαϊκού στρατού που ήταν:

1) Αγώνας για την απελευθέρωση της χώρας από τους ξένους κατακτητές.

2) Περιφρούρηση των κατακτήσεων του λαού και των ελευθεριών του εναντίον κάθε επιβουλής.

3) Εξασφάλιση της τάξης μέχρι τη διεξαγωγή εκλογών, ώστε ο λαός να μπορεί να εκφράσει πραγματικά ελεύθερα τη θέλησή του, για το πολίτευμα και την κυβέρνησή του.

«Καρφί στο μάτι» ο αγώνας της μικρομεσαίας αγροτιάς

 

«Καρφί στο μάτι» ο αγώνας της μικρομεσαίας αγροτιάς

 

Πυκνώνουν οι διεργασίες μετά το μεγάλο πανελλαδικό παναγροτικό συλλαλητήριο που έγινε την περασμένη Παρασκευή και το Σάββατο στην Αθήνα, με πρωτοβουλία της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων, που συσπειρώνει 68 αγροτικά μπλόκα απ' όλη τη χώρα. Από την πλευρά της, η κυβέρνηση κλιμακώνει την προσπάθεια να σύρει τους αγρότες σε «διάλογο» και, ταυτόχρονα, να πλήξει το κύμα αλληλεγγύης που έχει προκαλέσει ο αγώνας τους και η οποία εκφράστηκε με τον πιο ουσιαστικό τρόπο στο μαζικό πανελλαδικό συλλαλητήριο στην Αθήνα.

Αυτό το στόχο υπηρετεί η δήλωση του υφυπουργού Εξωτερικών, Δ. Μάρδα, ότι οι αγροτικές κινητοποιήσεις συντελούν στην υπονόμευση της ελληνικής οικονομίας, όπως έλεγαν και οι προκάτοχοί του, όταν, για παράδειγμα, κινητοποιούνταν οι ναυτεργάτες ενάντια στην άρση του καμποτάζ. Τα ίδια άθλια επιχειρήματα ξεθάβει τώρα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για να κινδυνολογήσει και να διεγείρει τον «κοινωνικό αυτοματισμό», ενώ ταυτόχρονα καλλιεργεί την ιδέα ότι οποιαδήποτε αντίδραση στα αντιλαϊκά μέτρα συνιστά υπονόμευση της προσπάθειας να ανακάμψει η οικονομία και ισοδυναμεί με καταστροφή. Καρφάκι, βέβαια, δεν της καίγεται για το γεγονός ότι τα μέτρα για την καπιταλιστική ανάκαμψη συνιστούν καταστροφή για τους μικρομεσαίους αγρότες, όπως και για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων και του λαού.

 

Φλεβάρης 1958: Πώς το αστικό κράτος αντιμετώπιζε τον αγώνα κατά των βάσεων (Ιστορικό ντοκουμέντο)

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας // Στο Ατέχνως

Η υπόθεση των αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας έχει μεγάλη ιστορία που συνδέεται τόσο με τις επιδιώξεις της κυρίαρχης τάξης στη χώρα μας- σε αρμονία με τις ευρύτερες επιδιώξεις του ιμπεριαλισμού στην περιοχή- όσο και με την ανάπτυξη πολύμορφων και σκληρών αγώνων από μέρους του λαϊκού κινήματος για την απομάκρυνση τους.

Ένα σύντομο ιστορικό

Μετά το δόγμα Τρούμαν (12/3/1947) το Σχέδιο Μάρσαλ (5 Ιουνίου 1947), όπως επίσης η ίδρυση του ΝΑΤΟ (4 Απριλίου 1949) και την ένταξη της Ελλάδας σ’ αυτήν την ιμπεριαλιστική δυτική στρατιωτικο-πολιτική συμμαχία (18 Φεβρουαρίου 1952) έχουμε στις 12 Οκτώβρη του 1953 την εγκατάσταση βάσεων στη χώρα μας. Οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι της Ελλάδας και των Ηνωμένων Πολιτειών έκαναν ταυτόχρονα, σε Αθήνα και Ουάσιγκτον, την παρακάτω ανακοίνωση:«Εις εκπλήρωσιν των εκ του άρθρου 3 της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού απορρεουσών υποχρεώσεών των, η κυβέρνησις του Βασιλείου της Ελλάδος με την έγκρισιν της Αυτού Μεγαλειότητος του Βασιλέως και η κυβέρνησις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής υπέγραψαν σήμερον μίαν Διμερήν Συμφωνίαν, παρέχουσα εις τας Ηνωμένας Πολιτείας το δικαίωμα όπως βελτιώσωσιν και χρησιμοποιήσωσιν από κοινού μετά της ελληνικής κυβερνήσεως ορισμένα αεροδρόμια και ναυτικάς εγκαταστάσεις εν Ελλάδι. Η συμφωνία έχει ως προορισμόν, διευκολυνομένης της ολοκληρώσεως της αμύνης της Ελλάδος, της αναπτυχθείσης κατά τα τελευταία πέντε έτη με την αμερικανικήν βοήθειαν, εντός του αμυντικού συστήματος του ΝΑΤΟ, να ενισχύση την ασφάλειαν της περιοχής του Βορείου Ατλαντικού και να διαφυλάξη την διεθνήν ειρήνην και ασφάλειαν. Η κοινή προσπάθεια των δύο χωρών όπως βελτιωθή και ενισχυθή η συλλογική ικανότης προς αντίστασιν εναντίον ενόπλου επιθέσεως αντικατοπτρίζει το επικρατούν πνεύμα συνεργασίας και τους δεσμούς φιλίας ήτις υφίσταται μεταξύ Ελλάδος και Ηνωμένων Πολιτειών».

Αναδιανομή γης υπέρ του λαού: Η αγροτική μεταρρύθμιση στην Κούβα

Γράφει ο Νίκος Μόττας* // Στο Ατέχνως

Με αφορμή τις συνεχιζόμενες αγροτικές κινητοποίησεις – και το δίκαιο αγώνα της μικρομεσαίας αγροτιάς ενάντια στη βαρβαρότητα των μέτρων της μνημονιακής συγκυβέρνησης- αξίζει να ταξιδέψουμε πίσω στο παρελθόν. Να αλλάξουμε χρόνο και τόπο και απ’ την σημερινή Ελλάδα- την Ελλάδα της «αριστερής» κυβέρνησης, της κοινής αγροτικής πολιτικής της ΕΕ και των μνημονίων- να πάμε στην επαναστατημένη Κούβα του 1959. Γιατί στην Κούβα του ’59; Διότι, όπως είναι γνωστό, η πρώτη και κύρια νομοθετική πράξη στην οποία προχώρησε τότε η επαναστατική κυβέρνηση ήταν η λεγόμενη «αγροτική μεταρρύθμιση».

Η κουβανική αγροτική μεταρρύθμιση (Reforma Agrária), μια σειρά νόμων από το 1959 έως το 1963, υπήρξε η πρώτη προτεραιότητα της επαναστατικής κυβέρνησης. Κύριος σκοπός της η αναδιανομή γης προς όφελος των ακτημόνων και των φτωχών αγροτών που αναγκάζονταν να πουλάνε την εργατική τους δύναμη σε μεγαλοκτηματίες για ένα κομμάτι ψωμί. Πράγματι, η κατάσταση που είχε να αντιμετωπίσει η επαναστατική κυβέρνηση ήταν ένα καθεστώς κυριαρχίας των μεγαλοτσιφλικάδων: το 1,5% των ιδιοκτητών κατείχε το 46% της γης και όπου τα 2/3 των εργαζόμενων σε αγροτικές δουλειές ήταν ακτήμονες μεροκαματιάρηδες. Ήδη από το φθινόπωρο του 1958, λίγους μήνες πριν την οριστική πτώση της δικτατορίας του Μπατίστα, με το νόμο 3 της Σιέρρα Μαέστρα οι επαναστατικές δυνάμεις είχαν ξεκινήσει την εφαρμογή της αναδιανομής γης στις ήδη απελευθερωμένες περιοχές. Άλλωστε, η φτωχή αγροτιά της κουβανικής επαρχίας αποτέλεσε βασικό σύμμαχο των επαναστατικών δυνάμεων απέναντι στον κυβερνητικό στρατό κατά τη διάρκεια του αντάρτικου αγώνα (1956-59).

«Μικρογραφία», αυτοβιογραφικό ποίημα του Κ. Βάρναλη

Επιμέλεια Ηρακλής Κακαβάνης //

Ο Κώστας Βάρναλης γεννήθηκε στις  14 Φλεβάρη 1884 (αναλυτικά ΕΔΩ) και τη Δευτέρα 16 Δεκέμβρη 1974, στις 10μ.μ «έφυγε» από τη ζωή (αναλυτικά ΕΔΩ), γεμάτος χρόνια έργο και δόξα ο Κώστας Βάρναλης . Με αφορμή αυτή την επέτειο δημοσιεύουμε το ποίημά του «Μικρογραφία» (από τη συλλογή «Ελεύθερος κόσμος», 1966) όπου ιστορεί ο ίδιος τα παιδικά του χρόνια.

ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΑ

Καλωσύνη δε γνώρισα! Παιδάκι
δεν άπλωσε κανείς να με χαηδέψει,
να με πάρει αγκαλιά να με φιλήσει.
Το στερνοπαίδι εγώ και τ’ αποσπόρι,

με διώχναν όλοι κι όλοι με χτυπούσαν!
Δε μ’ έλεγε κανείς με τ’ όνομά μου.
«Αφτός» και «μπρε» και «σουτ εσύ! Δεν είσαι
παιδί μας! Σ’ αγοράσαμε από μάβρην

κατσιβέλα μισό τσουβάλι πίτουρα!»
Το πίστεβα και ζάρωνα στην κώχη.
Μάζεμα εγώ και ξένος, δεν κοτούσα
να παίζω, να γυρέβω – ούτε να κλάψω.

Ο ξεδιάντροπος κ. Στουρνάρας…

ΔΑΝΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  Ημεροδρόμος

«Η Ελλάδα πληρώνει υψηλές συντάξεις», είπε προχθές ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας, κατά τη διάρκεια συζήτησης στη Βουλή!
Η πρόκληση είναι μεγάλη, αλλά γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, αφού ο κ. Στουρνάρας συνέχισε: «Στην Ελλάδα υπερπροστατεύουμε την τρίτη ηλικία σε βάρος των νέων γενεών»…

Με άλλα λόγια, ο επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της χώρας, πιστεύει ότι το ποσό των 360 ευρώ, που είναι η βασική σύνταξη, είναι δυσανάλογα μεγάλο για τον συνταξιούχο. Είναι μάλιστα κατά τον ίδιο η κύρια αιτία για τα δεινά της νεολαίας, στις τάξεις της οποίας η ανεργία ξεπερνά το 50%.

Ποια είναι επομένως η λύση του προβλήματος;
«Η περαιτέρω μείωση των συντάξεων», λέει ο κύριος καθηγητής.

Ο ξεδιάντροπος, αυτός, ξέρει πολύ καλά ότι η ανεργία των νέων χτύπησε κόκκινο την ίδια περίοδο ακριβώς που οι συντάξεις κόπηκαν στο μισό. Ξέρει επίσης πολύ καλά, ως διατελέσας υπουργός Οικονομίας, ότι στην περίοδο αυτή, η εξαθλίωση των μισθωτών και των συνταξιούχων, όπως και η ανεργία, τροφοδότησαν τα κέρδη των τραπεζών και των άλλων ποικιλώνυμων αφεντικών του.

Ο κ. Στουρνάρας που θεωρεί υψηλές τις συντάξεις και πιστεύει ότι υπερπροστατεύεται η τρίτη ηλικία, δεν λέει κουβέντα για το γεγονός ότι την ίδια ακριβώς περίοδο το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού αυξάνει το ποσοστό του εθνικού πλούτου που κατέχει, το οποίο έχει ανέλθει σήμερα στο 56,1% του ΑΕΠ από 48,6% το 2007!
Βλέπετε, το να μοιράζεται μια χούφτα ανθρώπων το μισό και πάνω πλούτο της χώρας είναι καθόλα εντάξει κατά τον κ. Στουρνάρα…

Όπως επίσης είναι εύκολο για τον κεντρικό τραπεζίτη της χώρας, να ζητάει την καταδίκη σε θάνατο δια της πείνας (τι άλλο μπορεί να σημαίνει μια νέα μείωση των συντάξεων;) των συνταξιούχων, όταν ο ίδιος μιλάει από το ασφαλές περιβάλλον που του προσφέρουν τα 7.342 ευρώ του μηνιαίου μισθού του!

Λόγω της ημέρας

Γράφει ο Σφυροδρέπανος // Στο Ατέχνως

Κάθε εποχή έχει τη Βάρκιζα που της αξίζει. Το 45′ είχαμε γενειοφόρους αντάρτες να κλαίνε σα μικρά παιδιά, γιατί αποχωρίζονταν ό,τι πολυτιμότερο είχαν: το όπλο τους. Ενώ τώρα βλέπεις κόσμο που ξεγελάστηκε σα μωρή παρθένα από αυτά που ήθελε να ακούσει κι έχασε ό,τι πολυτιμότερο είχε: την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Συνειδητοποιεί όμως, επώδυνα και σταδιακά, ότι η ψήφος από μόνη της ισοδυναμεί με άσφαιρα πυρά και ότι έχει κι άλλα καλύτερα όπλα στη διάθεσή του.

Και κάπου εκεί τελειώνουν οι ομοιότητες κι ο σχετικός παραλληλισμός. Γιατί πριν την υπογραφή της Βάρκιζας είχε προηγηθεί ο ηρωικός Δεκέμβρης, ένας (και βάλε) μήνας σκληρού ένοπλου αγώνα του ΕΛΑΣ και του αδούλωτου λαού της Αθήνας. Ενώ ο Τσίπρας έχει κάνει σημαία του τις 17 ώρες διαπραγμάτευσης, προτού πέσει αμαχητί και υπογράψει μαχητικά το τρίτο μνημόνιο.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για νόμους και κανόνες, γελάνε και οι κότες…

«Αυτή η χώρα έχει νόμους και κανόνες και πρέπει να εφαρμοστούνε. Εάν πήγαινα με το αυτοκίνητό μου να παρκάρω πάνω στο πεζοδρόμιο θα έπρεπε να με γράψει η τροχαία»! Τέτοια κι άλλα ωραία λένε σε όλους τους τόνους οι θλιβερές καρικατούρες, οι οποίες τόλμησαν να λερώσουν κάθε έννοια της Αριστεράς αυτοπροσδιοριζόμενες ως αριστερές, προετοιμάζοντας το έδαφος για να χτυπήσουν την κάθοδο των αγροτών στην Αθήνα, αλλά και κάθε λαϊκή κινητοποίηση, εναντίον της βαρβαρότητας, την οποία έταξαν ότι θα καταργούσαν με ένα νόμο κι ένα άρθρο, αλλά αντί γι’ αυτό την διευρύνουν!

Δεν θα επαναλάβουμε τα ίδια πράγματα, λέγοντας ότι γελάνε και οι κότες να ακούν αυτούς που έγιναν κυβέρνηση σκαρφαλώνοντας σε τρακτέρ, αρνούμενοι να πληρώσουν εισιτήριο στο Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, ανοίγοντας διόδια για να μην πληρώσουν τα διερχόμενα αυτοκίνητα, καλώντας τον κόσμο να μην πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ, επανασυνδέοντας ρεύματα και νερά που κόπηκαν εξαιτίας χρεών! Θα τα ξεχάσουμε αυτά διότι τότε προσπαθούσαν να πλεονάσουν, ώστε να παρουσιάζονται όχι απλά ως αριστεροί, αλλά ως κομμουνιστές!

ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Με την οικονομική κρίση η Ελλάδα προσφέρθηκε από το εγχώριο πολιτικό σύστημα, στο πλαίσιο των διεθνών συμμαχιών του, ως «πειραματόζωο». Αντικείμενο του οικονομικού και κοινωνικού πειράματος - που συνεχίζεται - είναι η αποστέρηση ενός λαού από τις εργασιακές κατακτήσεις και τα δικαιώματα του, η αποστέρηση της δημόσιας περιουσίας του, η αποστέρηση κάθε ίχνους κοινωνικής πολιτικής και πρόνοιας.

    Σήμερα, με αφορμή το προσφυγικό, οι ίδιοι «εταίροι» προωθούν ένα δεύτερο πείραμα. Τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια ειδική ζώνη ανύπαρκτης εθνικής κυριαρχίας, που, εκτός από οικονομικό ενέχυρο, θα λειτουργεί και ως αποθήκη των «σωτήρων».
  
  Έτσι ενώ μέχρι την περασμένη βδομάδα είχαμε

• τις δηλώσεις του Βέμπερ, του επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επικαλείται την εθνική της κυριαρχία στο προσφυγικό,
• τις κινήσεις  Γιούνκερ που έχουν να κάνουν με συνδιαχείριση του Αιγαίου και με «απ’ έξω» κλείσιμο των ελληνικών συνόρων μέσω ΠΓΔΜ,
• τις τοποθετήσεις όπως του Βέλγου υπουργού μετατροπής της Αττικής σε στρατόπεδο συγκέντρωσης 400.000 προσφύγων (και όλα αυτά σε μια ΕΕ εντός τη οποίας αναβιώνουν πρακτικές Μεσοπολέμου, με νομοθετήματα όπως αυτό της Δανίας),

    τώρα, σε όλα τα προηγούμενα έρχεται να προστεθεί πλέον και η ανοιχτή πρόσκληση της Μέρκελ, σε απόλυτη συνεργασία με την Τουρκία, για την απόβαση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο…
   
 Η δε κυβέρνηση της ψευτοαριστεράς, φαίνεται ότι είναι έτοιμη να διαπράξει κάθε λογής βρώμικη δουλειά κινούμενη στη γνωστή θέση Τσίπρα ότι «η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ δεν αμφισβητείται»…

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ (γενν. ως Eugen Berthold Friedrich Brecht, 10 Φεβρουαρίου 1898

Το παγκόσμιο εγχειρίδιο πολέμου 

Οι αστοί από την μια κατηγορούν τα σοβιετικά καθεστώτα για την μη διεξαγωγή εκλογών κι από την άλλη ισχυρίζονται ότι οι εκλογές αποσταθεροποιούν μια χώρα, η οποία μάλιστα δεν βρίσκεται σε συνθήκες επαναστατικής διαδικασίας.

Δημοκρατία; Ποια δημοκρατία;

Γράφει ο Cogito ergo sum // Στο ατέχνως

Άντε ξανά τα ίδια. Μιας και δεν είχαμε τίποτε σημαντικότερο να μας απασχολήσει, ξαναπιάσαμε το γνωστό θέμα: θα γίνουν ή δεν θα γίνουν πρόωρες εκλογές;
Ο Καμμένος απειλεί τους δανειστές ότι, αν μας παραζορίσουν, θα πάμε στις κάλπες. Η Γεροβασίλη δεν βλέπει κάλπες. Ο Θεοδωράκης ούτε ν’ ακούει δεν θέλει για κάλπες, γιατί οι επόμενες κάλπες θα είναι μάλλον οι τελευταίες του κόμματός του. Ο Μητσοτάκης δεν βιάζεται για κάλπες, επειδή θέλει πρώτα να οργανώσει το κόμμα του αλλά και να προλάβει η κυβέρνηση να τελειώσει με το ασφαλιστικό. Με δυο λόγια, όλοι δείχνουν ένα κάλπικο ενδιαφέρον για τις κάλπες, ανάλογα με το τι τους βολεύει. Άλλωστε, οι κάλπες ήσαν πάντοτε η α λα καρτ πεμπτουσία της δημοκρατίας.

Κατ’ αρχάς, επιτρέψτε μου να σχολιάσω λίγο αυτό το τελευταίο, δηλαδή ότι οι εκλογές είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας. «Πεμπτουσία» είναι κάτι που… δεν υπάρχει! Κοντά στα τέσσερα γνωστά στοιχεία του κόσμου (γη, αέρας, νερό, φωτιά), οι αρχαίοι έβαλαν κι ένα πέμπτο (αιθέρας), το οποίο υπέθεταν ότι υπάρχει, επειδή έπρεπε να υπάρχει κάτι που να δίνει την ζωή. Λίγο-πολύ, λοιπόν, «πεμπτουσία» είναι κάτι σημαντικό, που θα έπρεπε να υπάρχει αλλά δεν το έχουμε δει.

Το Στάλινγκραντ θα τους πονά για πάντα

Γράφει ο Νίκος Μόττας* // Στο Ατέχνως

Δύο είναι οι ημερομηνίες που οι φασίστες-νεοναζί όπου γης απεχθάνονται όπως ο διάολος το λιβάνι: η πρώτη είναι η 9η Μάη, ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών. Τότε που η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υψώνονταν στο Ράϊχσταγκ και το χιτλερικό κτήνος συντρίβονταν μια και καλή μέσα στην ίδια του την έδρα, το Βερολίνο. Η δεύτερη ημερομηνία είναι η 2η Φλεβάρη που σηματοδοτεί τη μεγαλειώδη, αποφασιστικής σημασίας για την έκβαση του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, νίκη του Κόκκινου στρατού επί των ναζιστικών στρατευμάτων στο Στάλινγκραντ.
Πρόσφατα, με αφορμή εκδήλωση-αφιέρωμα της ΚΝΕ στην επέτειο των 73 χρόνων από το θρίαμβο του Στάλινγκραντ, τα χιτλερικά απομεινάρια της φασιστικής Χρυσής Αυγής βρήκαν την ευκαιρία για αντικομμουνιστικό δηλητήριο: «Μάλιστα! Μόνο που δεν υπάρχει πλέον πόλη που να ονομάζεται Στάλινγκραντ. Το πρώην Στάλινγκραντ λέγεται τώρα Βόλγογκραντ. Επίσης, δεν υπάρχει πλέον Σοβιετική Ένωση. Την έφαγε η… μαρμάγκα, εδώ και μια 25ετία. Τέλος, δεν υπάρχει πλέον Κόκκινος Στρατός. Κομμούνια, αφήστε τα… τσακίσματα, γιατί το κεντρικό μαγαζί κατέβασε ρολά. Πως είναι δυνατόν να υπάρχει ακόμα το… υποκατάστημα;». Τέτοια έγραφαν σε μια απ’ τις εμετικές ιστοσελίδες τους.
Προφανώς, η απέχθεια του χρυσαυγίτικου εσμού απέναντι στο ιστορικό ορόσημο του Στάλινγκραντ, όπως επίσης απέναντι στην ΕΣΣΔ και τον ηρωϊκό Κόκκινο Στρατό, δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Αντιθέτως, είναι απόλυτα λογικό για τους ιδεολογικούς απογόνους του Χίτλερ, του Γκέμπελς και του Μουσολίνι να αφρίζουν από αντικομμουνιστικό αμόκ όταν θυμούνται πως ο σοβιετικός λαός- του Στάλιν και του Ζούκωφ τα παιδιά- τους έστειλε εκεί που πραγματικά ανήκουν: Στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας.

Με τις γιαγιάδες ή με τους φασίστες;

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

    Ο νέος φρικτός απολογισμός μιλούσε – μέχρι χτες το μεσημέρι – για ακόμα 27 νεκρούς στο Αιγαίο.

    Κόντρα, λοιπόν, στα στερεότυπα που επικρατούν τόσο στην ΕΕ της αναβίωσης του φασισμού και του σιδερόφρακτου ρατσισμού, όσο και στα «μυαλά» των εγχώριων «ούγκανων» της πατριδοκαπηλείας, επιβάλλεται να επισημανθεί για μια ακόμα φορά:  


  
  Πρώτον, οι μετανάστες είναι άνθρωποι. Συνεπώς κάθε πολιτική πράξη, κάθε πολιτική τοποθέτηση γύρω από την αντιμετώπιση του οξύτατου προσφυγικού και μεταναστευτικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας κρίνεται και αποκαλύπτεται, κατ' αρχάς, από αυτό: Από το αν προσεγγίζει το πρόβλημα με γνώμονα ότι έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους. ‘Η από το αν, τελικά - όποιον μανδύα κι αν μετέρχεται ο λόγος της - εισηγείται την αντιμετώπιση των μεταναστών  σαν να ήταν «ζώα», «υπάνθρωποι», «εγκληματίες» και σαν «σμήνη εισβολέων».
  
  Οι ναζί κάνουν ακριβώς αυτό: Αξιοποιούν το προσφυγικό ως φόντο για τη διάχυση στην κοινωνία του δηλητηρίου της απανθρωπιάς, του ρατσισμού, της πατριδοκαπηλίας, του φασισμού.
  
 Δεύτερον, όποιος κάνει ασκήσεις απανθρωπιάς πάνω στο σώμα του μετανάστη, στην πραγματικότητα «εκπαιδεύει» την κοινωνία να φέρεται απάνθρωπα, να αποδέχεται ή να μην αντιδρά στην απανθρωπιά του ισχυρού, του δυνατού, του καταπιεστή, όταν αυτή εκδηλώνεται απέναντι στον κάθε ανίσχυρο, στον κάθε αδύναμο, στον κάθε ανήμπορο, στον κάθε καταπιεσμένο. Η απανθρωπιά δεν γνωρίζει σύνορα. Δεν σταματά στον μετανάστη – άνθρωπο. Παραμένει απανθρωπιά όταν έχει απέναντί της τον εργάτη – άνθρωπο. Τον συνταξιούχο – άνθρωπο. Τον αγρότη – άνθρωπο. Τον απεργό – άνθρωπο. Τον διαδηλωτή – άνθρωπο. Τον απολυμένο – άνθρωπο. Τον άνεργο – άνθρωπο.
  
  Η απανθρωπιά, όταν πάρει το πάνω χέρι, δεν σταματά μπροστά σε χρώμα, σε θρησκεία, σε φυλή, σε αλλοδαπό ή σε γηγενή.