Οι barbudos μπαίνουν στην Αβάνα! Η επανάσταση νίκησε!

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ • 1 Ιανουαριου 2017 

Το Δεκέμβρη του 1956 η Κουβανική Επανάσταση μπήκε στο αποφασιστικό της στάδιο. Μια ομάδα επαναστατών, που είχε συγκεντρώσει ο Φιντέλ Κάστρο στο Μεξικό, όπου είχε καταφύγει μετά την αποφυλάκισή του, αποβιβάστηκαν στην Κούβα για να συνεχίσουν τον ένοπλο αγώνα εναντίον της δικτατορίας.

Με επικεφαλής τον Κάστρο, η ομάδα αυτή σχημάτισε αντάρτικο απόσπασμα στη Σιέρα Μαέστρα. Ενισχύοντας τις τάξεις του από τον ντόπιο πληθυσμό, κυρίως εργάτες και χωρικούς, το απόσπασμα αναπτύχθηκε βαθμιαία, για να αποτελέσει τον Επαναστατικό Στρατό, που άρχισε σημαντικές επιθέσεις εναντίον των κυβερνητικών στρατευμάτων. Η δράση αυτή συνέβαλε στην ακόμη μεγαλύτερη εξάπλωση του επαναστατικού κινήματος.

«Καλή χρονιά», είπες;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

   «Καλή χρονιά». Μια ευχή, μια φράση που ακούγεται και φέτος εκατομμύρια φορές. Αλλά όλοι το ξέρουμε. Λίγοι, πια, την εννοούν. Ελάχιστοι την πιστεύουν. Ποτέ άλλοτε τόσα εκατομμύρια άνθρωποι δεν έβαλαν τόσες φορές στο στόμα τους μια φράση που δεν την πιστεύουν. Παλιά ήταν η ελπίδα που σε έκανε να μοιράζεσαι την ευχή με τους άλλους. Τώρα είναι η προσπάθεια μέσω της ευχής να βρεις την ελπίδα. Να υποδυθείς πως πιστεύεις ότι κάπου – δεν μπορεί – θα υπάρχει…

   Οι ταγοί μας – πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε – σε μεγάλο βαθμό το κατάφεραν: Σκότωσαν την ελπίδα. Μοιάζουμε όλο και περισσότερο με την πιο καταθλιπτική εκδοχή της «Πανούκλας» του Καμύ. Το χειρότερο – έγραφε – δεν είναι η Πανούκλα. Το χειρότερο είναι να συνηθίσεις την Πανούκλα. Το χειρότερο δεν είναι η δυστυχία, η απελπισία. Το χειρότερο είναι να συνηθίσεις την απελπισία…

   Φυσικά, μέσα στην καταχνιά, ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης, οι δορυφόροι και οι παραποταμίσιοι τους, παρά τις έγνοιες τους το τήρησαν το έθιμο. Στις ευχές τους για το νέο έτος μας το υποσχέθηκαν όλοι μαζί: Το 2017 θα δούμε φως στην άκρη του τούνελ…

Να χαιρόμαστε το νέο χρόνο με τους Νέους Φόρους, τα νέα βάρη την μεγαλύτερη εξαθλίωση. Που μας έρχεται σαν το νέο που δεν έχει καμία σχέση με το χθες!

Μπέρτολτ Μπρεχτ Η παρέλαση του παλιού καινούργιου

Στεκόμουν πάνω σ’ ένα λόφο κι είδα το Παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σα Νέο.

Σέρνονταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί
Βρομούσε νέες μυρουδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει.

Η πέτρα που πέρασε κατρακυλώντας ήταν η νεότερη εφεύρεση
Και τα ουρλιαχτά από τους γορίλες που βαράγανε τα στήθια τους
Συνθέτανε την πιο μοντέρνα μουσική.

Παντού μπορούσες να δεις τάφους ανοιχτούς που χάσκανε άδειοι καθώς
το Νέο πλησίαζε την πρωτεύουσα.

Ολόγυρα στέκανε όσοι εμπνέονταν από τον τρόμο, κραυγάζοντας:
Φτάνει Το Νέο, το Ολοκαίνουργιο, χαιρετήστε το Νέο, γίνεται και εσείς νέοι σαν και εμάς!

Κι αυτοί που ακούγανε, τίποτα άλλο δεν ακούγανε από τις κραυγές τους,
Μα αυτοί που βλέπανε, βλέπανε αυτά που δεν φωνάζονταν.
Έτσι το Παλιό έκανε την εμφάνισή του σε Νέο μασκαρεμένο,
Και έφερε αλυσοδεμένο μαζί του το Νέο να το παρουσιάσει σαν Παλιό.
Το νέο βάδιζε αλυσοδεμένο και ντυμένο με κουρέλια.
Αποκαλύπτονταν τα θεσπέσια μέλη του.

Κι η πομπή συνέχιζε να προχωράει μες τη νύχτα,
μα αυτό που πήρανε για χάραμα ήταν το φως απ’ τις φωτιές στον ουρανό.
Και η κραυγή: Φτάνει Το Νέο, το Ολοκαίνουργιο, χαιρετήστε το Νέο,
γίνεται και εσείς νέοι σαν και εμάς!

Πιο εύκολα θα ακουγότανε, αν όλα δεν είχανε πνιγεί μες τις ομοβροντίες των όπλων

Μπέρτολτ Μπρεχτ,1938

Καλή χρονιά!

Καλή αγωνιστική χρονιά

     ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΛΗ               ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ

 

   ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ

Κάθε υπέρμετρη χαρά, πάντα βασίζεται στην αυταπάτη ότι ο άνθρωπος έχει βρει στη ζωή κάτι που είναι αδύνατο να βρεθεί εκεί –τη μόνιμη ικανοποίηση των απαιτήσεων και των αναγκών του, οι οποίες συνεχώς γεννούν καινούργιες. Από κάθε συγκεκριμένη αυταπάτη αυτού του τύπου πρέπει κανείς να έρχεται αργότερα στα συγκαλά του, και όταν η αυταπάτη εξαφανιστεί, να πληρώνει γι’ αυτήν με πόνο εξίσου πικρό όσο και η χαρά που προκάλεσε η αρχή της. Θα λέγαμε ότι μοιάζει με ένα ύψωμα απ’ το οποίο μπορούμε να κατέβουμε μόνο πέφτοντας.
 

Άρθουρ Σοπενχάουερ – Η τέχνη να είσαι ευτυχισμένος

Πουλώντας τρέλα...

Τα ρίξανε στον... ψυχίατρο και στα εσώψυχα τα αστικά κόμματα τη βδομάδα που πέρασε. Την αρχή έκανε ο Τσακαλώτος, που σε άρθρο του έγραψε ότι «το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης (της ΕΕ) δρα ως μόνιμος ζουρλομανδύας».

 

 Τη σκυτάλη πήρε ο πρόεδρος της ΝΔ, που σε συνέντευξή του σε ραδιοφωνικό σταθμό μίλησε για «δίγλωσση κυβέρνηση, σχιζοειδή συμπεριφορά Τσακαλώτου» και ότι «θα χρειαστεί να παρέμβει ψυχαναλυτής». Και μετά ανέλαβε να απαντήσει το Μαξίμου, με σημείωμα στο οποίο λέει ότι «η αναφορά του κ. Μητσοτάκη ότι "η επιστολή Τσακαλώτου ήταν κατάπτυστη", μετά τα όσα ο ίδιος υποστηρίζει στην ίδια συνέντευξη, είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί με πολιτικούς όρους. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά...».

 Δηλαδή, αν καταλάβαμε καλά, η στρατηγική μιας ιμπεριαλιστικής ένωσης όπως η ΕΕ είναι προϊόν «παράλογων εμμονών», η ταξική - αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης εξηγείται με ψυχιατρικούς όρους και η επιστήμη δεν έχει μπορέσει ακόμα να εξηγήσει τους σκυλοκαβγάδες των διαχειριστών του συστήματος και τις ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές τους. Εμείς πάλι, παρά τα τόσα «παράλογα» βλέπουν τα αστικά κόμματα, το βρίσκουμε λογικό: Οσο πιο πολύ «καρφώνονται» για τη στρατηγική τους σύμπλευση, τόσο περισσότερη «τρέλα» θα πουλάνε για να εγκλωβίζουν το λαό στα συμφέροντα του κεφαλαίου...

Ο νέος χρόνος είναι χρήμα - Τι κρίμα

1. Απίστευτα προβλέψιμος, ο νέος χρόνος παίρνει τη σκυτάλη και σίγουρα θα ακολουθήσει την πεπατημένη. Για άλλη μια φορά ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο. Αλλά η ζωή είναι μία και μοναδική, το πέρασμα γρήγορο. Είμαστε εδώ για να καταργήσουμε με τις πράξεις μας το 1, 2, 3 του ιστορικού χρόνου και να ορίσουμε εμείς πώς θα κινηθούμε και πότε, για να ξηλώσουμε αυτό το γελοίο κατασκεύασμα των αστών που πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι χρήμα.

 

2. Μόλις κλείσουν τα φώτα της γιορτής του νέου εμπορεύματος «2017», τελειώνει κάθε ρεμβασμός και τα κεφάλια μέσα. Μπροστά μας, βαρετή και γερασμένη, η δημοκρατία θα επανέλθει στη θέση της καχύποπτη όσο ποτέ, μπροστά σε κάθε ταραχή που αργά ή γρήγορα θα κάνει την εμφάνισή της.

 

3. Οσοι επιμένουν να είναι παραμυθιασμένοι, ας γνωρίζουν πως τα βεγγαλικά τελειώνουν γρήγορα. Θα ξυπνήσουν απότομα στο περιβάλλον των τραπεζιτών, που δεν αναγνωρίζει καμιά άλλη μορφή από το εμπόρευμα. Η εργατική τάξη θα σηκώσει όλο το βάρος αυτού όπως και του προηγούμενου χρόνου. Δεν φτάνει η αλήθεια της στις βιτρίνες των τηλεοπτικών καναλιών. Είτε το θέλει είτε όχι, ο εργαζόμενος οφείλει να υπερασπιστεί τις επιθυμίες, τους πόθους και τα σχέδια που έχει για τη ζωή, αλλιώς θα εξαφανιστεί.

Αλήθειες και ψέματα

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι εδώ και πολλούς μήνες «έδωσε μάχη για να συγκροτηθεί ένα εσωτερικό μέτωπο συλλογικής διεκδίκησης στα εργασιακά θέματα», ότι στην προσπάθεια αυτή είχε τη στήριξη «της πλειονότητας των εργοδοτικών φορέων και των συνδικάτων» και ότι στο θέμα των συλλογικών συμβάσεων «η ΕΕ αναγνωρίζει ότι πρέπει να ρυθμιστούν με βάση το κοινοτικό κεκτημένο». Ανάλογα, για τις ομαδικές απολύσεις, ισχυρίζεται ότι η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου την δικαιώνει! Πολλά ψέματα μαζί και μια αλήθεια. Η αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση έχει συμμάχους τους εργοδοτικούς φορείς, αφού αυτών τα συμφέροντα υπηρετεί. Οσο για τα συνδικάτα, εδώ θολώνει σκόπιμα τα νερά, ανακατεύοντας λάχανα με μπρόκολα. Η κυβέρνηση μπορεί να επιχαίρει για τη συναίνεση που της προσφέρει η συνδικαλιστική πλειοψηφία και συνολικά ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός, έχει όμως σταθερά απέναντι στην πολιτική της το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, που πρωτοστάτησε στους αγώνες όλο το προηγούμενο διάστημα. Οσο για τις συλλογικές συμβάσεις και την απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ για τις ομαδικές απολύσεις, εδώ το ψέμα και η παραπλάνηση πάνε σύννεφο. Υπαγορεύονται, όμως, από την ανάγκη της να υπερασπιστεί το αντεργατικό - αντιλαϊκό «ευρωπαϊκό κεκτημένο», για να «χρυσώσει το χάπι» και ευκολότερα να «πουλήσει» στο λαό τα μέτρα που συζητάει τώρα στο πλαίσιο της δεύτερης «αξιολόγησης» και μετά από αυτή.

Η δικιά μας ουτοπία έχει και ιδεολογία, την ιδεολογία της τάξης μας... έχει και χρώμα... κατακόκκινο σαν το αίμα μας...

Η δικιά μας ουτοπία έχει και ιδεολογία, την ιδεολογία της τάξης μας... έχει και χρώμα... κατακόκκινο σαν το αίμα μας...

Κάποιοι από εμάς... σε εποχές δύσκολες και ύποπτες πολύ... σε εποχές υποχώρησης  και ιδεολογικών συγχύσεων, μαζέψαμε τα κομμάτια μας, κρατήσαμε βαθιά μέσα μας  το κόκκινο της καρδιάς μας, ατσαλωθήκαμε με την πανανθρώπινη κοσμοθεωρία μας  και βαδίσαμε με ψηλά το κεφάλι, πιστοί στα μεγάλα ιδανικά μας...  Πονέσαμε πολύ για τη «φυγή» μας, αλλά την κρίναμε αναγκαία και «δικαιωθήκαμε»...  Μας δικαίωσε η ίδια η ζωή και η ιδεολογική κατρακύλα όλων αυτών που προσπάθησαν  να μας αλλάξουν χρώμα και καρδιά... όλων αυτών που ακολούθησαν άλλο δρόμο...  το δρόμο του συμβιβασμού...  Είναι όλοι αυτοί, οι ίδιοι, που σήμερα μας κουνάνε επιδεικτικά το δάκτυλο και μας εγκαλούν... Είναι όλοι αυτοί, οι παλιοί συνοδοιπόροι που άλλαξαν στρατόπεδο και χρησιμοποιούν  ως άλλοθι το παρελθόν τους…  Είναι αυτοί οι ίδιοι που μας εγκαλούν να δεχτούμε το «εφικτό»... το αποστειρωμένο  από το όνειρο… το εύκολο, το βολικό, το αποδεκτό από τους κρατούντες… 
Δεν κατάλαβαν όμως καλά...
Εμείς, και τόσοι άλλοι πριν από εμάς, δε μεγαλώσαμε και δεν αγωνιστήκαμε  για το εύκολο και το εφικτό της αστικής τους «δημοκρατίας»... Αυτό τους το χαρίζουμε... είναι η δική τους επιλογή, η δική τους λογική... Είναι η λογική  των συμβιβασμένων... η λογική των ριψάσπιδων... Η δικιά μας ουτοπία έχει και ιδεολογία, την ιδεολογία της τάξης μας... έχει  και χρώμα... κατακόκκινο σαν το αίμα μας...
Κοσμάς Λεοντιάδης

Αναρτήθηκε από kmarxism.blogspot.gr

Διαρκής και όχι εφάπαξ η επίθεση

 

 

Σε ένα άθλιο εμπόριο προσδοκιών και ελπίδας, «στημένο» πάνω στο χαμήλωμα των απαιτήσεων που η ίδια προηγουμένως καλλιέργησε, επιδίδεται η κυβέρνηση, με αφορμή την καταβολή του εφάπαξ βοηθήματος σε χαμηλοσυνταξιούχους, των οποίων το εισόδημα έχει ήδη λεηλατήσει και συνεχίζει να το πράττει, σε συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Έτσι, μια σειρά κυβερνητικά στελέχη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όλο το τελευταίο διάστημα, αφενός διαβεβαιώνουν το κεφάλαιο και το κουαρτέτο ότι η παροχή ήταν εφάπαξ, στο όνομα διατήρησης της πολυπόθητης για το κεφάλαιο «κοινωνικής συνοχής», αφετέρου όμως κλείνουν πονηρά το μάτι στους χαμηλοσυνταξιούχους, υποστηρίζοντας πως αν τα δημοσιονομικά δεδομένα το επιτρέψουν, το βοήθημα θα δοθεί ξανά του χρόνου...

Στόχος τους είναι να εξασθενίσουν τα αντανακλαστικά του λαού και να αποσπάσουν τη συναίνεσή του στα όσα αντιλαϊκά προϋποθέτει η επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων. Εμμέσως, δηλαδή, ισχυρίζονται δίχως τσίπα ότι ο δρόμος για την ανακούφιση του λαού είναι ο ίδιος που τον γονατίζει, για να ορθοποδήσουν τα κέρδη του κεφαλαίου, στο οποίο προσφέρονται αφειδώς προνόμια, κίνητρα, χρήμα.

Αστικός ιδεαλισμός ως σύγχρονη αριστερή θεωρία

 

 

Μείωση 40% του βιοτικού τους επιπέδου σύμφωνα με έρευνες, έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι στην Κυπριακή Δημοκρατία , την διετία 2012-2013. Αυτό είναι γεγονός, μετρήσιμο ψυχρά με αριθμούς, αν και τίθεται ζήτημα του τι ακριβώς μετριέται ως βιοτικό επίπεδο. Το ζήτημα της μείωσης του βιοτικικού επιπέδου, βάζει μπροστά το ερώτημα πως μπορεί να αλλάξει αυτή η κατάσταση, άρα σημαντικά είναι τα εργαλεία που μας δίνουν την δυνατότητα να αναγνώσουμε καλύτερα την κατάσταση ουτως ώστε να μπορέσουμε να ανατρέψουμε τα δεδομένα.

Επιμένοντας στα μαρξιστικά εργαλεία αυτό που θέτουμε ως βασικό ζήτημα δεν είναι μόνο η αλληλεγγύη γενικά και αόριστα στον κόσμο που πλήγηκε από την καπιταλιστική κρίση, αλλά η ένταξη της εκμετάλλευσης της εργασίας από το κεφάλαιο στον πυρήνα του ζητήματος, η επιμονή ότι η βασική αντίθεση είναι η αντίθεση κεφάλαιο-εργασία. Γι’ αυτό και η εργατική τάξη έχει ιστορικά κεντρική θέση ως το υποκείμενο της κοινωνικής αλλαγής. Διότι είναι η τάξη που έχει στα χέρια της, όταν συνειδητοποιήσει και οργανωθεί για τον εαυτό της, τα εργαλεία για κίνηση της ιστορίας μπροστά και για την κοινωνική αλλαγή. Είναι εν δυνάμει η επαναστατική τάξη.

Θα τα βρει μπροστά της

Δεν περνάει μέρα που ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης να μην πετάει και ένα νούμερο σχετικά με τους αγρότες, άλλοτε για να τους δυσφημίσει (π.χ. το 95% δεν πληρώνει φόρο), άλλοτε για να τους καθησυχάσει (π.χ. 40 εκατ. ευρώ θα μοιραστούν για αποζημιώσεις από ζημιές), άλλοτε για να τους δημιουργήσει προσδοκίες ότι στο νέο «παραγωγικό μοντέλο» έχουν θέση όλοι, μεγάλοι, μεσαίοι και μικροί. Δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής ότι τα απανωτά προπαγανδιστικά «χτυπήματα» του υπουργείου γίνονται σε μια περίοδο κατά την οποία στην επαρχία προετοιμάζεται νέος κύκλος κινητοποιήσεων από τη μικρομεσαία αγροτιά, που ζει μια καθημερινότητα εκ διαμέτρου αντίθετη από αυτήν που περιγράφει με συνεντεύξεις στα κανάλια και διαρροές στις εφημερίδες ο αρμόδιος υπουργός. Για παράδειγμα, το σύνολο σχεδόν των αγροτών, παρά το αφορολόγητο που κέρδισαν με τους περσινούς αγώνες τους, θα καταβάλει φόρο επειδή φορολογείται με τεκμήρια διαβίωσης. Την ίδια ώρα, ο ΕΛΓΑ και το κράτος αφήνουν χωρίς αποζημίωση χιλιάδες παραγωγούς που οι ζημιές τους δεν περιλαμβάνονται στον κανονισμό του Οργανισμού, παρά τις γαλαντόμες εισφορές των αγροτών, ενώ το νέο «παραγωγικό μοντέλο» της κυβέρνησης είναι φανερό ότι προορίζεται για τους αγροτοκαπιταλιστές και τις μεγάλες εκμεταλλεύσεις. Επομένως, φιλότιμη η προσπάθεια της κυβέρνησης να θολώσει τα νερά και να αποθαρρύνει τις αγροτικές κινητοποιήσεις, αλλά είναι βέβαιο ότι τις λογιστικές αλχημείες και τα προπαγανδιστικά της τερτίπια θα τα βρει σύντομα μπροστά της.

ΜΕΡΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Μέρες Χριστουγέννων και όπως χρόνια ολόκληρα γίνεται, με τη συνδρομή και τη δική μας,  η πραγματικότητα σκηνοθετείται σε μια προσπάθεια να διεγείρει  θετικά  συναισθήματα, ακόμα κι αν η προσπάθεια τελευταία χρόνο με το χρόνο μοιάζει απέλπιδα. Ψεύτικα ακούγονται τα ρητορικά προσχήματα θρησκευτικότητας που θέλουν να δώσουν νόημα στα στερεότυπα μιας κατεστημένης εμπορικής γιορτής που αρχίζει και τελειώνει στο διάκοσμο και το φαγητό, ενδείξεις του δείκτη καταναλωτικής ευχέρειας. Γιατί κάθε φορά το νόημα και η σημασία των γιορτών για την ψυχαγωγία, την επικοινωνία, την ξεκούραση κλπ. εξαρτάται από τα οικονομικοκοινωνικά συμφραζόμενα που προσδίδουν μαγεία και στις τελετουργίες τους. Κι έρχεται στο νου η επισήμανση για τα Χριστούγεννα του E. J.  Hobsbawm «Η οικογενειακή εστία ήταν για τον αστό η πεμπτουσία του κόσμου του, γιατί εκεί, και μόνον εκεί, τα προβλήματα και οι αντιθέσεις της κοινωνίας του μπορούσαν να ξεχαστούν ή να καταργηθούν τεχνητά. Εκεί, και μόνον εκεί, η αστική  και ακόμα περισσότερο η μικροαστική οικογένεια μπορούσαν να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση μιας αρμονικής, ιεραρχικά οργανωμένης, ευτυχισμένης ζωής, περιτριγυρισμένης από τα αντικείμενα που την εγγυώνταν και την εξεικόνιζαν. Μιας ονειρεμένης ζωής, με υπέρτατη έκφραση της το οικογενειακό τελετουργικό που καλλιεργήθηκε συστηματικά  γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό: τον εορτασμό των Χριστουγέννων. Το χριστουγεννιάτικο δείπνο (που εξυμνήθηκε  από τον Ντίκενς), το χριστουγεννιάτικο δέντρο (που επινοήθηκε στη Γερμανία, αλλά εγκλιματίστηκε γρήγορα στην Αγγλία χάρη στη βασιλική  προστασία), τα χριστουγεννιάτικα άσματα –με γνωστότερο  το γερμανικό «Αγια Νύχτα»- συμβόλιζαν ταυτόχρονα την ψυχρότητα του έξω κόσμου, τη θαλπωρή του οικογενειακού  κύκλου και την αντίθεση  ανάμεσα σ’ αυτά τα δυο» ( σελ. 347 από το  Η εποχή του κεφαλαίου, 1848-1875, Μ.Ι.Ε.Τ, 2003)

Δυναμώνει η φοροληστεία του λαού

Με τις δόσεις για τα χαράτσια του ΕΝΦΙΑ στη λαϊκή στέγη και τη μικρή ακίνητη περιουσία, καθώς και με τα τέλη κυκλοφορίας οχημάτων, «κλείνει» ο κρατικός προϋπολογισμός του 2016, στη διάρκεια του οποίου η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προχώρησε σε σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων με κατεύθυνση την περαιτέρω ενίσχυση της φοροληστείας απέναντι στο λαϊκό εισόδημα.
«Τα έργα και οι ημέρες» της σημερινής κυβέρνησης περιλαμβάνουν τη μείωση του αφορολόγητου ορίου για μισθωτούς - συνταξιούχους, την αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ (24% από 23%) και μάλιστα σε συνδυασμό με τις μετατάξεις εμπορευμάτων μαζικής κατανάλωσης στον υψηλό συντελεστή, την εκτίναξη του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης της λαϊκής οικογένειας και μια σειρά από άλλες αντιλαϊκές παρεμβάσεις στο μέτωπο της φοροληστείας. Σε αυτό το πλαίσιο, τα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού για το 2016 αναμένεται να «φουσκώσουν» τις επόμενες μέρες κατά περίπου 1,1 δισ. ευρώ από τα τέλη κυκλοφορίας οχημάτων, κατά 700 εκατ. ευρώ από την προτελευταία δόση του ΕΝΦΙΑ κ.ά.

Η απόδοση των συγκεκριμένων μέτρων για το κρατικό ταμείο φτάνει στα 3,6 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση και είναι ισόποσα μοιρασμένη (από 1,8 δισ.) σε άμεσους και έμμεσους φόρους και άλλα χαράτσια. Αποτελεί τμήμα της αντιλαϊκής επίθεσης, σε συνέχεια των μέτρων που προηγήθηκαν στο πλαίσιο και των τριών μνημονίων, αλλά και ενόψει της φουρνιάς που θα ακολουθήσει, είτε σε περίπτωση «επιτυχίας» των αντιλαϊκών στόχων είτε και σε περίπτωση «αποκλίσεων» ή άλλων «αστοχιών». Είναι καθαρό πως πρόκειται για παρεμβάσεις μόνιμου χαρακτήρα, τόσο στο έδαφος του 3ου μνημονίου, όσο και πέραν αυτού, με στόχο τη μόνιμη «παραγωγή» των αιματοβαμμένων πρωτογενών πλεονασμάτων, στο 3,5% του ΑΕΠ και μάλιστα σε μακροπρόθεσμη περίοδο.

Μετά το «καρότο» δηλαδή τη δήθεν 13η «σύνταξη» ήρθε το «μαστίγιο».

ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ   ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΙΚΕΣ   ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

ΙΚΑ – ΕΛΤΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΟΣΕ – OAEE – ΝΑΤ – ΠΟΣΕ-ΟΑΕΕ

Σωκράτους 23 – Αθήνα ΤΗΛ.52 29 442 - ΦΑΞ.52 29 907

E-mail osika@otenet.gr

         

Αθήνα 28/12/2016

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η κυβέρνηση εφαρμόζοντας την τακτική του «μαστιγίου και καρότου» συνεχίζει να λεηλατεί τους συνταξιούχους και το λαό. 

       Μετά το «καρότο» δηλαδή τη δήθεν 13^η «σύνταξη» ήρθε το «μαστίγιο». Περικοπή του ΕΚΑΣ κατά 50% και επιστολή της κυβέρνησης προς τους λεγόμενους θεσμούς που δίνει όρκους πίστης και διαρκή αφοσίωση στις δεσμεύσεις του μνημονίου που συνυπέγραψε με τα άλλα κόμματα του ευρωμονόδρομου στέλνοντας τον φτωχοποιημένο λαό στα τάρταρα της εξαθλίωσης.   

       Ακόμα δεν στέγνωσε το μελάνι των υπογραφών για το επίδομα εφάπαξ μόνο για το 2016 και έσπευσαν σαν μετανοούσες Μαγδαληνές να διαβεβαιώσουν τους πάντες ότι «ήμαρτον δεν θα το ξανακάνουμε» και συγχωρέστε μας. 

       Αυτή είναι η κατάντια της πολιτικής τους της κατά τ’ άλλα …υπερήφανης. Ποιος τώρα παίζει τον ζουρνά και ποιος χορεύει ο καθένας μπορεί να το καταλάβει. 

Φοράς την κουκούλα σου... και είσαι έτοιμος να αλλάξεις τον κόσμο...

 
Φοράς την κουκούλα σου... με τις πέτρες και τις μολότοφ στο σακίδιο...  και είσαι έτοιμος να αλλάξεις τον κόσμο... 

Είσαι έτοιμος, πεισμένος και το θέλεις πολύ... να φωνάξεις "Νενικήκαμεν"...

Αντικρίζεις απέναντί σου το "βασικό" σου εχθρό... τους μπάτσους...

Ξεκινάς τη δράση... Πετάς τις πέτρες και τις μολότοφ... σπας και καμιά βιτρίνα...
  βάζεις φωτιά σε μερικά σταθμευμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια...
  καις και μερικούς κάδους σκουπιδιών... και έτοιμη η ανατροπή...

Δίπλα σου και άλλοι σαν κι εσένα... μπορεί και όχι όμως... 

Αυτοί είναι σε ειδική αποστολή... Προετοιμάστηκαν με μεγάλη προσοχή από την  ασφάλεια, να κάνουν αυτό που κι εσύ κάνεις...

Πιστεύεις πως κρατάς το μέλλον των εργαζόμενων της Γης, στα νεανικά σου χέρια... 

Είσαι βαθιά πεπεισμένος πως δεν χρειάζεται οργάνωση, δεν χρειάζεται επίπονος,  σκληρός και συνεχής ταξικός αγώνας για να αλλάξει η κοινωνία... 

Ξεχνάς όμως κάτι βασικό...

Αυτό πιστεύουν και αυτό επιδιώκουν και αυτοί που θέλεις να ανατρέψεις...  Δεν φοβούνται εσένα και τους τρόπους αγώνα που χρησιμοποιείς...

Την οργανωμένη πάλη και την ταξική συνειδητοποίηση των εργαζόμενων φοβούνται... 

Αυτό τους τρομάζει... 

Σε χρησιμοποιούν και δεν το έχεις καταλάβει... 

γελάνε και σχεδιάζουν την επόμενη φορά... πίσω από την πλάτη σου...
  Μην τους κάνεις τη χάρη... Δεν αξίζει να είσαι "πιόνι" τους...

Πίστεψέ με...
Κοσμάς Λεοντιάδης

Αναρτήθηκε από kmarxism.blogspot.gr