
Οταν
πατώντας πάνω σε πραγματικά προβλήματα στα λόγια πλασάρεται ο
ορθολογισμός και στην πράξη κυριαρχεί η σπέκουλα, τότε ακόμα και η
ελαστικότερη έννοια δημοκρατίας πάει στον αγύριστο. Κοντά δυο χρόνια
πανδημίας ήταν αρκετά. Μαθαίνουμε αναγκαστικά και συστηματικά να κοιτάμε
μόνο το δέντρο, κι όχι απλώς να μη βλέπουμε αλλά να καίμε το δάσος. Τα
παραδείγματα, άλλα φανταχτερά κι άλλα χαμηλότονα, είναι πολλά.
Η ανελέητη και εν πολλοίς χαζή προπαγάνδα υπέρ του αναγκαίου και
πράγματι σωτήριου εμβολιασμού, λόγου χάρη, καλεί τους πολίτες να
απαλλάξουν το Εθνικό Σύστημα Υγείας από την αφόρητη πίεση που δέχεται.
Ποιο Ε.Σ.Υ.; Αυτό με τις ουρές, τις θεόρατες ελλείψεις σε προσωπικό και
μέσα. Αυτό που ανάγκαζε μέχρι χτες μάζες ασθενών να βασίζονται στην
αρωγή των συγγενών, να παίρνουν μαζί τους σεντόνια και μαξιλαροθήκες,
χαρτιά υγείας και νερό, και να μπαίνουν στην ουρά για μια θέση στην
ακτινοθεραπεία με τον καρκίνο να καλπάζει ή τις φυσικοθεραπείες να
κόβονται στο μισό. Ενα Ε.Σ.Υ. ορθό στη σύλληψη, πολύ μακριά από κάθε
έννοια δωρεάν Υγείας, όταν το επείγον, το σωτήριο, το πιεστικό πρόβλημα,
χρόνια τώρα εκτός πανδημίας, αντιμετωπιζόταν με προσφυγή στον ιδιώτη,
το χέρι βαθιά στην τσέπη και εράνους για την αντιμετώπιση σπάνιων
ασθενειών, για τις οποίες η επιστήμη έχει βρει κάμποσες λύσεις, αλλά
πανάκριβες.
Πάνω σ' αυτή την αντίφαση εύκολα
διαστρεβλώνεται το σημαντικό και το ασήμαντο. Μαθημένος ο πολίτης να
επιβιώνει μέσα στο σύστημα, ψάχνοντας λύσεις έξω απ' αυτό, βρίσκει
φυσικό να μην αισθάνεται την παραμικρή ενοχή, όταν το ξεγελάει με
ψεύτικα πιστοποιητικά και αντιεπιστημονικές θεωρίες, πιο λογικοφανείς
από τον παραλογισμό του εμπορίου της σωτηρίας μιας ζωής. Κι έτσι σιγά
σιγά ντύνει και την παρανομία με τη μυθολογία της αντίστασης στη σαπίλα
του συστήματος και την πολλαπλασιάζει αυτοκτονώντας ως κοινωνία μετ'
ευτελείας.