Το δικαίωμα στην υγεία για να είναι καθολικό και προσιτό σε όλους χωρίς περιορισμούς δεν μπορεί να διασφαλιστεί παρά μέσω μιας δημόσιας υπηρεσίας. Γιατί μια τέτοια υπηρεσία δεν υπόκειται στους κανόνες κερδοφορίας και γι’ αυτό μπορεί να προσφέρει μια πλήρη και πανομοιότυπη υπηρεσία σε όλους
Το ζήτημα του Δημόσιου Συστήματος Υγείας μοιάζει περίπλοκο, για τον απλό λόγο ότι από την ιστορική του κατασκευή ήταν μια κατάκτηση των λαϊκών τάξεων ενάντια στο κεφάλαιο και είναι στενά συνδεδεμένο με την ιστορία της αστικής δημοκρατίας και του καπιταλισμού. Γι’ αυτό και η εξέλιξη ενός συστήματος υγείας μπορεί να αντανακλά τόσο τα κοινωνικά και υγειονομικά ζητήματα της εποχής, όσο και το επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης σε άμεση συνάρτηση πάντα και κυρίως με το επίπεδο των ταξικών συσχετισμών μεταξύ της κυρίαρχης τάξης και της εκμεταλλευομένης μέσα στην κοινωνία. Κι αυτό φάνηκε στην πανδημία που επέτεινε τις κοινωνικές ανισότητες, ευνοώντας τη συσσώρευση κερδών από τη μια και αποδυναμώνοντας μισθωτούς και ανέργους, και γενικά ευάλωτους οικονομικά ανθρώπους, με κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας.

