Ούτε στον Πολύγυρο ούτε πουθενά

Επίθεση φασιστών της ΧΑ σε μέλος της συσπείρωσης στον Πολύγυρο. Αναδημοσίευση από εδώ.
 

Ούτε στον Πολύγυρο ούτε πουθενά

Εδώ και κάποια χρόνια έχω επιλέξει να εγκατασταθώ μόνιμα στον Πολύγυρο. Από την πρώτη στιγμή που ήρθα, δεν έκρυψα ποιος είμαι και που ανήκω πολιτικά. Μέσα σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα, θεωρώ ότι η τοπική κοινωνία με έχει γνωρίσει αρκετά καλά.

Λίγες μέρες πριν την πρώτη Κυριακή των εκλογών, αποφάσισαν τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής να προσπαθήσουν να με τρομοκρατήσουν με σωματική και λεκτική βία. Προφανώς ένας μόνο δεν τους έφτανε γι αυτό και έστειλαν τρεις θρασύδειλους, έναν να με κρατάει, έναν να με απειλεί με μαχαίρι κι έναν για τσίλιες. Αφού απείλησαν εμένα και την οικογένειά μου, αφού μου ξεκαθάρισαν ότι στη Χαλκιδική και τον Πολύγυρο κάνουν κουμάντο αυτοί, είδαν ότι δεν τρομοκρατήθηκα και αποφάσισαν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Να με χτυπήσουν και να φύγουν σαν κυνηγημένοι.

 Ήταν προσωπική επιλογή, να μη μαθευτεί η ιστορία προεκλογικά για να μη θεωρηθεί ως ψηφοθηρική προσπάθεια. Παρά το γεγονός ότι έσπευσαν τα τοπικά μέλη αυτής της συμμορίας να με διαβεβαιώσουν ότι το χτύπημα ήρθε από τα κεντρικά και όχι από τους ίδιους, θεωρώ ότι τέτοιες νοοτροπίες δεν περιορίζονται στα σύνορα μίας πόλης ή ενός νομού. Η συμπαράσταση των Πολυγυρινών (και όχι μόνο) που πληροφορήθηκαν το συγκεκριμένο χτύπημα ήταν άμεση και συγκινητική. Συντοπίτες μου, που προέρχονται από όλους τους πολιτικούς χώρους, έσπευσαν να μου δηλώσουν τη συμπαράστασή τους και να μου τονίσουν ότι θα με στηρίξουν σε ότι χρειαστεί.

Τόσο εγώ, όσο και οι υπόλοιποι αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν πτοούμαστε, ούτε τρομοκρατούμαστε από εγκληματικές συμμορίες που καμία σχέση δεν έχουν με την Δημοκρατία και το λαό. Θα μας βρίσκουν απέναντι στις σιδερογροθιές και τα μαχαίρια τους, απέναντι στις φασιστικές τους μεθόδους, απέναντι στην ναζιστική τους νοοτροπία. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, σε κάθε κίνημα. Πρέπει και ο κόσμος της Χαλκιδικής να αποφασίσει αν θέλει τέτοια γεγονότα να συμβαίνουν έξω από τα σπίτια τους, δίπλα στα παιδιά τους. Η Νίκαια δεν είναι τόσο μακρυά από μας τελικά. Σήμερα γροθιές, αύριο μαχαίρι. Θα περιμένουμε κηδείες, θα μεριμένουμε να έχουμε Χαλκιδικιώτη Φύσσα ή θα τους κόψουμε τον αέρα μία και καλή;

Ρηγόπουλος Φραγκίσκος

Μέλος ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Αναρτήθηκε από συσπείρωση αριστερών μηχανικών

Σ' αυτό το θέατρο σκιών τι περιμένω!

      Για τους ανούσιους  πανηγυρισμούς Νίκης των σημερινών Ευρωεκλογών. 

Η Ταϊπέι (Ταϊβάν) χορηγός ελληνικών σχολείων. Συγχαρητήρια!

Η Ταϊπέι (Ταϊβάν) χορηγός ελληνικών σχολείων. Συγχαρητήρια!

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Μεταφέρουμε το δημοσίευμα από το http://www.Dou.gr.

 

Τον Πρέσβη της Ταϊβάν φιλοξένησε στην Καρδίτσα ο Κ. Τσιάρας

Ο βουλευτής Καρδίτσας και Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων, κ. Κώστας Τσιάρας, υποδέχθηκε την Παρασκευή 16 Μαΐου στην Καρδίτσα τον  Επικεφαλής του Γραφείου Αντιπροσωπείας της Ταϊπέι (Ταϊβάν) στην Ελλάδα, Πρέσβη Paul K. Chang. Αφορμή για την επίσκεψη στάθηκε η δωρεά της Αντιπροσωπίας ηλεκτρονικού υλικού προς το 1ο Λύκειο και το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Καρδίτσας, ως αποτέλεσμα των πολύ καλών σχέσεων που διατηρεί ο κ. Τσίαρας με τον κ. Chang. Σε δύο πολύ συγκινητικές τελετές, παρουσία του εκπαιδευτικού προσωπικού, εκπροσώπων των μαθητών και των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, έγινε η παράδοση του υλικού που θα ενισχύσει τον εξοπλισμό των δύο σχολείων, διευκολύνοντας τις εκπαιδευτικές τους ανάγκες στη νέα ψηφιακή εποχή. Οι διευθυντές των σχολείων παρέλαβαν με ικανοποίηση τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και ευχαρίστησαν τόσο τον κ. Chang για την δωρεά του, όσο και τον κ. Τσιάρα για την πρωτοβουλία του να προτείνει τα δύο σχολεία. Με την σειρά του ο πρέσβης της Ταϊβάν δεν έκρυψε την χαρά του για τη θερμή υποδοχή την οποία του επεφύλαξαν γονείς, δάσκαλοι και μαθητές στα δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα, εξέφρασε το θαυμασμό του για την περιοχή και δήλωσε ότι παραμένει πολύ καλός φίλος και «διεθνής πρεσβευτής» της Καρδίτσας. Υπογράμμισε επίσης, την πολύ καλή συνεργασία που είχε και έχει η Αντιπροσωπεία της Ταϊπέι με τον κ. Τσιάρα τόσο κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Υπουργείο Εξωτερικών όσο και στην παρούσα του θέση ως Προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών.
Διαβάζοντας το παραπάνω δημοσίευμα και βλέποντας στις φωτογραφίες τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας να καμαρώνει και να χαμογελά ευχαριστημένος για την «πρωτοβουλία» που πήρε, μου δημιουργήθηκαν κάποιες απορίες.
Για ποιο λόγο καμαρώνει ο κύριος βουλευτής;
Μήπως επειδή η κυβέρνηση, της οποίας πριν λίγο καιρό ήταν μέλος, έχει εγκαταλείψει τα σχολεία στο έλεος της μοίρας τους, ανίκανη να καλύψει τις ανάγκες σε εξοπλισμό ώστε να χρειάζονται οι ταϊβανέζικες δωρεές για να λειτουργήσουν;
Μήπως επειδή η χρηματοδότηση των σχολείων, με απόφαση της κυβέρνησης, βρίσκεται στον πάτο στης σχετικής κατάταξης μεταξύ των ευρωπαίων φίλων μας;
Μήπως επειδή η κυβέρνησή του κατάντησε τα σχολεία στο να εύχονται κάποιος βουλευτής ή υπουργός να έχει φοιτήσει σ’ αυτά μπας και «τσιμπήσουν» κανένα ταϊβανέζικο δωράκι; Και για τα υπόλοιπα σχολεία της Καρδίτσας που δεν είχαν την τύχη, κύριε βουλευτά, να είστε πρώην μαθητής τους; Κανένα δωράκι; Ούτε ένα ραδιοφωνάκι; Ούτε ένα κομπιουτεράκι, έστω, για να υπολογίζουν οι διευθυντές τους δείκτες της αυτοαξιολόγησης;
Για ποιο λόγο είναι χαρούμενος ο κύριος Τσιάρας;
Μήπως επειδή η κυβέρνηση, αντί να εξασφαλίζει τον άρτιο εξοπλισμό των σχολείων, φροντίζει για το πώς θα σώσει τις τράπεζες και, στον ελεύθερο χρόνο της, για το πώς θα κάνει συζητήσεις με τη χρυσή αυγή;
Μήπως επειδή ο κύριος Πρέσβης της Ταϊβάν θα γίνει διεθνής πρεσβευτής της Καρδίτσας με τα σχολεία που περιμένουν τους δωρητές για να εξοπλιστούν και τους ευχαριστούν σε συγκινητικές εκδηλώσεις ευγνωμοσύνης.
Κύριε βουλευτά, πιστεύω πως η «πρωτοβουλία» σας θα είχε πραγματική αξία και περιεχόμενο, αν δεν τη μάθαινε κανείς. Αν απουσίαζαν οι δημόσιες εκδηλώσεις, οι φωτογραφήσεις και οι φιλοφρονήσεις. Νομίζω πως αυτή σας η «πρωτοβουλία», εξυπηρετούσε, αποκλειστικά και μόνο την προσωπική σας προβολή και το χτίσιμο δημοσίων σχέσεων που θα φανούν χρήσιμες για την μελλοντική πολιτική σας καριέρα.
Άλλωστε η παροιμία λέει «Κάνε το καλό και ρίξτο στο γυαλό» και όχι «Κάνε το καλό και φώναξε και τους φωτογράφους»
Αλήθεια, οι γονείς οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές που παραβρέθηκαν στις δύο συγκινητικές τελετές για ποιο λόγο συγκινήθηκαν;
Για τη μεγαλοψυχία του εμπνευστή και των δωρητών ή για τις ελλείψεις των σχολείων τους;

Κινδυνεύει η...υδρόγειος ( Cogito ergo sum )

"Θα ήταν λάθος να αφήσουμε να δημιουργηθεί αστάθεια ξανά, εξαιτίας των ευρωεκλογών. Γιατί η αστάθεια μπορεί να έχει ανεξέλεγκτες συνέπειες...Χρειάστηκαν πολλές θυσίες για να σηκωθεί η Ελλάδα στα πόδια της. Αλλά θα αρκούσε ένα "ατύχημα" ή μια χαλαρή στάση στην εκλογική αναμέτρηση για να πάνε όλα στράφι. (...)"

Αυτά είναι λόγια που βγήκαν από το στόμα πρωθυπουργού ευνομούμενης και δημοκρατικής χώρας. Αν μη τι άλλο, ο πρωθύ παραδέχεται -εμμέσως πλην σαφώς- ότι αυτό το κωλοπολίτευμα που λέγεται "δημοκρατία" -και πρέπει να το φυλάμε ως κόρη οφθαλμού επειδή υποτίθεται πως είναι "το καλύτερο πολίτευμα του κόσμου"- έχει κι αυτό τα προβληματάκια του.

Η "δημοκρατία", λοιπόν, είναι κλάσεις ανώτερη από τον κομμουνισμό διότι σ' αυτήν γίνονται εκλογές όπου ο κάθε πολίτης μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα με την ψήφο του. Δυστυχώς, όπως αποκαλύπτει ο ίδιος ο πρωθύ, η ελεύθερη έκφραση των πολιτών μπορεί να οδηγήσει σε αστάθεια και καταστροφή. Δηλαδή, ενώ θεωρητικά οι πολίτες έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν ό,τι γουστάρουν, κατά βάση μάλλον δεν πρέπει να ψηφίζουν ό,τι γουστάρουν, διότι ενδέχεται η ψήφος τους να προκαλέσει ατύχημα. Με άλλα λόγια, καλή-χρυσή η δημοκρατία αλλά όχι και να κάνουν οι πολίτες τού κεφαλιού τους!

Επίτρεψέ μου να σου θυμίσω, καλέ μου ψηφοφόρε, τις άφθες που βγάλανε πριν τριάμισυ χρόνια όλοι οι δημοκράτες ευρωπαίοι ηγέτες στο άκουσμα και μόνο τής ιδέας που είχε ο Γιωργάκης να κάνει δημοψήφισμα. Σίγουρα δεν έχεις ξεχάσει ούτε τα όσα του είχαν σούρει όλοι τότε (με πρίμο σεγόντο τα κρωξίματα των τηλεαναλυτών παπαγαλίσκων) ούτε το ότι εκείνη η ιδέα για δημοψήφισμα (δηλαδή, για προσφυγή στην λαϊκή ετυμηγορία, γεγονός που -θα έπρεπε να- συνιστά την πεμπτουσία τής δημοκρατίας) ήταν που τον έστειλε στα αζήτητα και οδήγησε στο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα Παπαδήμου.

Έτσι είναι, αγαπητέ μου ψηφοφόρε. Τί σημαίνει ότι σιχάθηκες τον Σαμαρά και τους μεταρρυθμιστές του; Τί σημαίνει το ότι σιχάθηκες τον Βενιζέλο κι όλο του το κόμμα; Τι σημαίνει ότι σιχάθηκες το κωλοαστικό τους σύστημα στο σύνολό του και το μόνο που θες είναι να του δώσεις μια να το γκρεμίσεις;  Σιχάσου όποιον θέλεις κι όσο θέλεις αλλά σκέψου τι θα ψηφίσεις διότι μπορεί η ψήφος σου να προκαλέσει "ατύχημα", να πέσει η κυβέρνηση και να χάσεις όσα σου έχουν απομείνει (επειδή δεν πρόλαβαν ως τώρα να σου τα πάρουν κι αυτά).

Άσε, λοιπόν, τις χαλαρότητες και τα πειράματα, καλέ μου ψηφοφόρε. Το νου σου μη προκαλέσεις ατύχημα! Έχεις ιστορικές ευθύνες! Κινδυνεύει η δημοκρατία, όπως λέει κι ο Βενιζέλος. Κινδυνεύει η χώρα, όπως λέει κι ο Σαμαράς. Κινδυνεύει η...υδρόγειος, όπως λέει κι ο Χάρης Ζάβαλος:

Θα είναι η πρώτη φορά…

Που θα στείλω τους νταβατζήδες της πολιτικής ζωής σε μόνιμη ανεργία. Όλους αυτούς που πνίγονται στις μεταξωτές τους γραβάτες, που αναβλύζουν από κυνισμό και αλαζονεία και που δεν μπορούν να ανασάνουν στα ακριβά τους κοστούμια και δεν χωράνε στα πανάκριβα αυτοκίνητά τους.

Που θα στείλω τους εμπόρους των ονείρων των παιδιών μου στις αραχνιασμένες αποθήκες των εμπορευμάτων τους.
Όλους αυτούς που βαφτίζουν νέο το παμπάλαιο, που ονομάζουν εκσυγχρονισμό τη φτώχια, που χαρακτηρίζουν πρόοδο την εξαθλίωση, που στηρίζουν τις τράπεζες και ξεσπιτώνουν τους φτωχούς δανειολήπτες και που διαγράφουν χρέη εκατομμυρίων των κομμάτων της συγκυβέρνησης και ξεπουλάνε για ένα κομμάτι ψωμί το Ελληνικό.

Που θα ξορκίσω τα ζόμπι του φασισμού και του μίσους.
Όλους αυτούς που μαζεύονται δέκα για να δείρουν έναν ανυπεράσπιστο, που δεν ξέρουν να μιλάνε παρά μόνο να βρίζουν, που νιώθουν κάποιοι μόνο σαν βρίσκονται σε αγέλη, που εξασκούν τους μύες και αφήνουν το μυαλό τους να το διαχειρίζονται οι αρχηγοί τους, που αποκαλούν όλους τους άλλους σκουπίδια χωρίς να αναρωτούνται τι είναι οι ίδιοι, που η ανθρώπινη ζωή δεν έχει γι’ αυτούς καμία αξία και που χαίρονται με τον ανθρώπινο πόνο.

Που θα ξεσκεπάσω τους προεκλογικούς υποκριτές.
Όλους αυτούς που εμφανίζονταν ως ανεξάρτητοι προεκλογικά και έσπευσαν να βαφτούν με μπλε και πράσινες αποχρώσεις, αμέσως μετά τα αποτελέσματα και που βλέπουν τις δημοτικές εκλογές ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να αναβαπτιστούν πολιτικά και να διαγράψουν το αμαρτωλό πολιτικό τους παρελθόν μαζί με τον εναγκαλισμό και τη στήριξη που παρείχαν στις καταστροφικές κυβερνήσεις των τελευταίων 40 χρόνων.

Που θα κλείσω τα μάτια στους σύγχρονους τηλεοπτικούς αχυράνθρωπους.
Όλους αυτούς που λανσάρουν την ελαφρότητα, με την καλή έννοια, που αντιπροσωπεύουν τη χαζοχαρούμενη στάση ζωής και που καλούν τους πεινασμένους να ξεχάσουν την πείνα τους μαθαίνοντας συνταγές μαγειρικής

 
Στους δήθεν ανυποψίαστους 

Απο kyrgiakischristos

Αποδέσμευση!

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

 

   Αυτή κι αν ήταν «ιστορική» στιγμή! Ήταν το βράδυ της έλευσης του ευρώ στην Ελλάδα. Με τον κύριο Σημίτη, πρωθυπουργό τότε, να ποζάρει πανευτυχής, αφού είχε ήδη κάνει την πρώτη ανάληψη μέσω ΑΤΜ και με τον κύριο Παπαδήμο, τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, να χειροκροτεί για το... επίτευγμα.
   Το γεγονός εκείνο αποτέλεσε μια πρώτης τάξεως αφορμή ώστε ο δημόσιος βίος να κατακλυσθεί από μια ανελέητη προπαγάνδα που ως συνήθως επιδιώκει να παρουσιάσει το συμφέρον του τραπεζίτη και του εργολάβου σαν «εθνικό» και πολύ περισσότερο σαν «λαϊκό» συμφέρον...
   Το τι ειπώθηκε εκείνες τις ημέρες από τα κόμματα και απ' όλο το θίασο των «αστέρων» του «ευρωμονόδρομου», δεν περιγράφεται. Μεγαλοστομίες. Ψέματα. Υποσχέσεις για ανθόσπαρτο βίο που ανέμενε τάχα τον ελληνικό λαό. Ένας θίασος που περιφερόταν μεταξύ γελοιότητας και ρηχότητας. Η αντιεπιστημονικότητα των «φωστήρων» με τις αναλύσεις τους περί «θαλερής ΕΕ» και ο δημαγωγικός μαυρογιαλουρισμός, εις σάρκαν μίαν.
   Το τι συνέβη πραγματικά στην ΕΕ, στην Ευρωζώνη και στον καπιταλιστικό κόσμο εν γένει, το τι έχει υποστεί ειδικά ο ελληνικός λαός στα πάνω από δέκα χρόνια που πέρασαν από τότε, το πού κατέληξαν εκείνα τα «ευρω-παραμύθια» είναι σε όλους γνωστό:

• Είναι μέσα σε αυτόν τον «υπέροχο» κόσμο, τον κόσμο της ΕΕ, της ΟΝΕ και του ευρώ, όπου η Ελλάδα χρεοκοπεί «ελεγχόμενα» και όπου ο λαός της πτωχεύει ανεξέλεγκτα!
• Είναι μέσα στον κόσμο του ευρώ, τον κόσμο των αέναων, των μάταιων, των αβάσταχτων και πάντοτε άνωθεν επιβαλλόμενων «θυσιών», που η Ελλάδα παρομοιάζεται με τον «Τιτανικό» και που ο λαός της, στοιβαγμένος μονίμως στη «τρίτη» θέση, οδηγείται σε πνιγμό.
• Η Ελλάδα της ευρω-φτώχειας και της τρόικας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ, της Ευρωζώνης και του ευρώ.
• Η Ελλάδα των χαρατσιών, των συσσιτίων, της διαλυμένης Υγείας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ.
• Η Ελλάδα των μισθών και συντάξεων πείνας, των Μνημονίων, του ΔΝΤ, του «καλό κουράγιο Έλληνες», της επιτήρησης, της ευρω-λιτότητας είναι η Ελλάδα της ΕΕ.  
• Η Ελλάδα των αστέγων, των «λουκέτων», των μαγκαλιών, των απολύσεων, της νέας μετανάστευσης, της αγροτικής και βιομηχανικής αποσάθρωσης, η Ελλάδα που εισάγει σπίρτα από την Τουρκία και λεμόνια από την Αργεντινή, είναι η Ελλάδα της ΕΕ.

• Είναι μέσα σε αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο του ευρώ, της ΕΕ και της Ευρωζώνης, που πάνω από 1,5 εκατομμύριο Ελληνες βουλιάζουν στην ανεργία, που τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των συνταξιούχων παλεύουν καθημερινά με τη φτώχεια τους.

   Αυτή είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Κι αυτή είναι η ΕΕ των 30 εκατομμυρίων άνεργων και των 120 εκατομμυρίων (!) φτωχοποιημένων. Αυτή είναι η ΕΕ όπου βρικολακιάζει ο φασισμός.  Επειδή, λοιπόν, την Κυριακή (εκτός από… κυβέρνηση) ψηφίζουμε και για την ΕΕ, επιβάλλεται να τονίσουμε:
   Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπήρξε και δε θα γίνει ποτέ η λέσχη των τάχα «ισότιμων εταίρων», το κλαμπ της αγάπης και της συναλληλίας μεταξύ «φίλων». Το μόνο είδος «φιλίας» που ευδοκιμεί στο εσωτερικό της ΕΕ είναι η λυκοφιλία. Η Ευρωζώνη δεν σχεδιάστηκε και δεν πρόκειται να λειτουργήσει ποτέ σαν το φανταστικό εκείνο «απάνεμο λιμάνι» που έταζαν οι αρχιτέκτονές της στους λαούς. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη της και όλη η δομή του ευρωενωσιακού ιμπεριαλισμού (είτε βομβαρδίζει τη Γιουγκοσλαβία, το Ιρακ και τη Λιβύη, είτε «βομβαρδίζει» τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τον κατώτατο μισθό στην Ελλάδα) αποτελεί μια αρένα βαρβαρότητας. Είναι ένα Κολοσσαίο εκμετάλλευσης των εργαζομένων, κατάλυσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών που στέκονται εμπόδιο στην «ανταγωνιστικότητα» των μονοπωλίων.
   Δεν είναι μόνο η Ελλάδα και ο λαός της, δεν είναι μόνο οι λαοί της λεγόμενης «περιφέρειας» και των Μνημονίων, από την Πορτογαλία μέχρι την Κύπρο, που βιώνουν την ΕΕ ως κόλαση. Είναι και οι λαοί στα κράτη - ατμομηχανές της ΕΕ: Στη Γερμανία δεκάδες εκατομμύρια εργαζομένων ζουν με «παγωμένους» μισθούς για πάνω από μια δεκαετία. Πάνω από 7,5 εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι αμείβονται με 400 ευρώ το μήνα. Από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από το Βορρά μέχρι το Νότο, οι λαοί βιώνουν αυτό ακριβώς που τόνιζε ο Λένιν: «... το σύνθημα των "Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης" δεν είναι σωστό από οικονομική άποψη. Είτε αυτό το σύνθημα είναι απραγματοποίητο στον καπιταλισμό (...). Είτε είναι ένα σύνθημα αντιδραστικό, που σημαίνει προσωρινή συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (...) για την καταλήστευση...».
   Μέσα στην ΕΕ εκείνο που βασιλεύει δεν είναι η «ισοτιμία» και η «κοινωνική δικαιοσύνη». Είναι η ανισομετρία και το «δίκαιο» του ισχυρού, είναι οι αντιθέσεις μεταξύ των κεφαλαιοκρατών. Και όσο πιο οξείες είναι οι αντιθέσεις συμφερόντων ανάμεσα στις άρχουσες τάξεις του κάθε κράτους – μέλους της ΕΕ, τόσο βαθύτερα σμιλεύεται η ενότητά τους ως προς την επιβολή νέων  βαρών στα λαϊκά στρώματα.
   Είναι καραμπινάτη απάτη, λοιπόν, να συνεχίζουν να εμφανίζουν οι κκ.Σαμαράς – Βενιζέλος το θυσιαστήριο των Βρυξελλών σαν «μονόδρομο» και πολύ περισσότερο σαν «παράδεισο». Και είναι ασύγγνωστη αφέλεια η θέση πως η ΕΕ μπορεί να μετατραπεί σε «Ευρώπη των λαών». Όταν δεν είναι πολιτική αφέλεια, είναι καραμπινάτη απάτη η προπαγάνδα πως υπάρχουν περιθώρια «βελτίωσης» της ΕΕ. Είναι καραμπινάτη απάτη ή ουρανομήκης αφέλεια ότι η ΕΕ αποτελεί πεδίο «διαπραγμάτευσης», αρκεί να βρεθεί ένας καλός διαπραγματευτής... Η ΕΕ είναι, ήταν και θα είναι ο «λάκκος των λεόντων», όπως ακριβώς την αποκαλούσε η ΕΔΑ από τη δεκαετία του '50.
   Το ζητούμενο για το λαό δεν είναι η προσδοκία μιας λιτότητας με «ανθρώπινο πρόσωπο» μέσα στο λάκκο, περιμένοντας τον επόμενο κατακλυσμό. Να κινείται μεταξύ των εκβιαστικών «θυσιών για να μπει στο ευρώ», των εκβιαστικών «θυσιών για να παραμείνει στο ευρώ» και των εκβιαστικών «θυσιών για να μη βγει από το ευρώ». Το ζητούμενο δεν είναι να περιμένει ότι τα λιοντάρια θα δείξουν επιείκεια ή ότι θα τον φάνε τελευταίο... Ομοίως: Το ζητούμενο δεν είναι η έξοδος από αυτό το λάκκο να οδηγήσει σε έναν άλλον, σε έναν τάχα «καλύτερο» λάκκο, εξίσου καπιταλιστικό και εκμεταλλευτικό, όπως θα ήθελαν κάποια τμήματα της άρχουσας τάξης και τα φασιστικά - εθνικιστικά τους τσιράκια. Για παράδειγμα, η Βρετανία δεν είναι στο ευρώ και στην Ευρωζώνη. Η Τουρκία δεν είναι στην ΕΕ. Αλλά αυτό δεν κάνει αξιοζήλευτα ούτε τα βάσανα του τούρκικου λαού, ούτε το «δάκρυα και αίμα» με το οποίο πληρώνει τη λιτότητα ο βρετανικός λαός.
   Με άλλα λόγια: Μετά από την εμπειρία σχεδόν 35 χρόνων παραμονής στην ΕΕ, η έξοδος από την ΕΕ προκύπτει ως αναγκαία προϋπόθεση αναδημιουργίας της Ελλάδας προς όφελος του λαού της. Δεν μιλάμε, βέβαια, για μια έξοδο σαν την «έξοδο από το ΝΑΤΟ», όπως την πλάσαρε το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως αναγκαστική επιλογή του κατεστημένου και ως «τρίπλα» ανασύνθεσης του συστήματος. Μιλάμε για έξοδο από την ΕΕ με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων. Για την έξοδο και την αποδέσμευση από την ΕΕ με προοπτική να πάρει στα χέρια του την εξουσία ο λαός. Το επισημαίνουμε γιατί υπάρχουν και εκείνοι που όταν «βάλλουν» κατά της ΕΕ, εξαναγκασμένοι από το γεγονός ότι έχουν πέσει πλέον οι μάσκες της ευρωκοροιδίας, το κάνουν προσβλέποντας ακριβώς σε αυτό: Σε μια ανασύνθεση του υφιστάμενου συστήματος και μάλιστα σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση. 
   Με αυτή την έννοια: Η λυδία λίθος της πολιτικής κάθε κόμματος, είτε αφορά στους μισθούς και στις συντάξεις, είτε στις εργασιακές σχέσεις, είτε έχει να κάνει με την οικονομία, είτε με την εξωτερική πολιτική, είτε με τις δημοκρατικές ελευθερίες, είτε αναφέρεται στα «μικρά» είτε στα «μεγάλα», η λυδία λίθος για να κρίνουμε όχι μόνο το τι λέει, αλλά και το τι στην πραγματικότητα εννοεί το κάθε κόμμα, είναι μία και μόνη: Η στάση του απέναντι στην ΕΕ. Είναι η θέση απέναντι στην ΕΕ που καθορίζει και ξεκαθαρίζει την (πραγματική) θέση σου, τελικά, στο ερώτημα: Με τους πολλούς ή με τους λίγους; Με τον κόσμο της εργασίας ή με τις «ελίτ» της εργοδοσίας; 
   Στην τοποθέτηση αυτή δεν υπάρχει «τρίτος δρόμος». Όπως δεν υπάρχει το «ολίγον έγκυος». Ειδικά, μάλιστα, στις σημερινές συνθήκες. Σε συνθήκες τρόικας όπου τα 2/3 της τρόικας είναι η ΕΕ (Κομισιόν και ΕΚΤ). Σε συνθήκες μνημονίων και δανειακών συμβάσεων. Σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης που τόσο σε παγκόσμιο όσο και - ειδικότερα - στο ευρωπαϊκό επίπεδο σαρώνει με τη σφραγίδα των Βρυξελλών ό,τι έχει απομείνει να θυμίζει λαϊκό δικαίωμα, το να μην αναγνωρίζεις αυτήν την αυτονόητη αλήθεια, τον καθοριστικό ρόλο, δηλαδή, της ΕΕ και το πώς το κάθε κόμμα τοποθετείται απέναντί της, συνιστά είτε πολιτική αυταπάτη είτε ξεκάθαρη πολιτική απάτη.

    Ψηφίζοντας, επομένως, την Κυριακή, τοποθετούμαστε και σε αυτό: Επιβραβεύουμε τη θεωρία ότι «δεν υπάρχει ζωή έξω από την ΕΕ»; Επιβραβεύουμε τη θεωρία των ανόητων που μιλούν λες και η τρισχιλιόχρονη Ελλάδα γεννήθηκε το… 1981 (όταν μπήκαμε στην ΕΟΚ) ή μόλις το… 2002 (όταν μπήκαμε στο ευρώ); Επιβραβεύουμε τα ανδρείκελα των Καννών που με την ευρωενωσιακών προδιαγραφών πολιτική τους, κάνουν ακριβώς αυτό με το οποίο μας απειλούν ότι «θα πάθουμε» αν βγούμε από την ΕΕ: Διαλύουν τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων. Επιβραβεύουμε τους μηχανισμούς όπου Έλληνες, Γερμανοί, Άγγλοι, Γάλλοι και Πορτογάλοι ολιγάρχες εξυφαίνουν τα σχέδια σφαγιασμού του λαού, περιμένοντας «σωτηρία» (!) από εκεί;
   Η’ μήπως, όμως, ισχύει το άλλο: Αποδεχόμενος και υποκλινόμενος στο πλαίσιο της ΕΕ, μπορείς να «διαπραγματευτείς», να «συνεννοηθείς», να «λύσεις» τα προβλήματα επιβίωσης του λαού; Ο ισχυρισμός αυτός έχει την εξής «αξία»:  Είναι σαν να λες ότι θα πάω στο ΝΑΤΟ να διαπραγματευτώ για να λειτουργεί - το ΝΑΤΟ - ως παράγοντας ειρήνης, φιλίας και συναδέλφωσης των λαών... Είναι σαν να λες ότι θα πάω να διαπραγματευτώ στο ΔΝΤ ώστε από βαμπίρ και αιμοσταγή οργανισμό στην υπηρεσία των τοκογλύφων να το μετατρέψω - το ΔΝΤ - σε φιλόπτωχο ταμείο... Είναι σαν να λες, τελικά, ότι θα πάω στην Ιπποκράτους και στη Συγγρού για να διαπραγματευτώ με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ ώστε να πάψουν - το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ - να είναι κόμματα των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των εργολάβων…  
   Την Κυριακή, λοιπόν, τίθεται και αυτό το κομβικό ζήτημα ως κριτήριο ψήφου: Που βρίσκεται η ελπίδα; Εντός της ευρωενωσιακής αρένας, στην συμβίωση ή στην «διαπραγμάτευση» με τα σαρκοβόρα της αρένας; Η’ στην απαλλαγή από τα δεσμά και στην απόδραση από την αρένα;

***

ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ

   Έλεγε ο Χαρίλαος:

Απολογισμός για την ΕΕ

Το μνημόνιο των μνημονίων είναι η Συνθήκη του Μάαστριχτ, η ιδρυτική πράξη της ΕΕ. Αυτή που ψήφισαν από κοινού το 1992 ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ (ο βασικός πυρήνας του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ) και η ΠΟΛΑΝ του Αντ. Σαμαρά. Ολοι, δηλαδή, πλην ΚΚΕ, που και τότε κατηγορούνταν ως «απολιθωμένο», αρτηριοσκληρωτικό, ότι δεν καταλαβαίνει τις κοσμογονικές αλλαγές, ότι υπερασπίζεται έναν «εθνοκεντρικό απομονωτισμό» και άλλα τέτοια.

Μήπως, όμως, 22 χρόνια μετά, πρέπει να γίνει ένας απολογισμός; Οχι, βεβαίως, «για την ιστορία», επειδή η ΕΕ δεν είναι ιστορία, έχει καθοριστική θέση στο σήμερα και το αύριο.

Μήπως θα πρέπει να γίνει απολογισμός:

«Για τα χρυσά κουτάλια», που έγιναν συσσίτια στους δρόμους;

«Για τα αγροτικά προϊόντα που θα κατακτούσαν τις ευρωπαϊκές αγορές», ενώ στην πραγματικότητα εξαφανίστηκαν από τα ράφια και αντικαταστάθηκαν από εισαγόμενα;

«Για την ανάπτυξη, τις δουλειές», που σημαίνουν κέρδη στις τσέπες των μεγαλοεπιχειρηματιών και κλειστά εργοστάσια, επειδή ενισχύθηκε η δυνατότητα του κεφαλαίου να κινείται από κλάδο σε κλάδο και από χώρα σε χώρα;

«Για την κοινωνική Ευρώπη», που σημαίνει ξεθεμέλιωμα των εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων;

«Για τη διαρκή ειρήνη της Ενωμένης Ευρώπης», που σημαίνει πολέμους και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις από τα Βαλκάνια και την Αφρική μέχρι την Ουκρανία;

Μήπως όλα αυτά τα 22 χρόνια δεν αποδείχθηκε ότι η ΕΕ δεν είναι κάτι ουδέτερο, όπως μας έλεγαν, αλλά στήριγμα των μονοπωλίων και του κεφαλαίου;

Μήπως το ελληνικό κεφάλαιο, οι επιχειρηματικοί όμιλοι δεν είναι αυτοί που βγήκαν κερδισμένοι, ενώ χαμένος βγήκε ο λαός;

Μήπως, όμως, δεν πρέπει να γίνει απολογισμός για όσους, στο όνομα της «αριστεράς», στήριξαν με κάθε μέσο την ΕΕ, από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ μέχρι σήμερα; Πότε ψηφίζοντας τις Συνθήκες της, πότε δημιουργώντας κλίμα ανοχής απέναντί τους.

Σήμερα, ανερυθρίαστα, οι ίδιοι φτάνουν να λένε ψέματα ότι δεν υποστήριξαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (βλέπε πρόσφατη συνέντευξη του Αλ. Τσίπρα), προσπαθώντας να ξεγελάσουν όσους δεν έχουν μνήμη ή δεν ξέρουν.

Επιμένουν να ψεύδονται, όταν λένε ότι η κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα είναι «η εξαίρεση στην ΕΕ και όχι ο κανόνας», θέλοντας επί της ουσίας να κρύψουν ότι σε όλη την ΕΕ εφαρμόζεται η ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Δεν ξέρουν, άραγε, για τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, τα mini jobs στη Γερμανία, την παράταση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, τις πολιτικές διαχείρισης της ανεργίας, τις ιδιωτικοποιήσεις κ.ά. σε χώρες χωρίς μνημόνια;

Μήπως, επίσης, δεν ψεύδονται όταν λένε ότι το πρόβλημα είναι τα μνημόνια, τη στιγμή που η ΕΕ προβλέπει μνημόνια διαρκείας για τους λαούς, όταν προβλέπεται επιτήρηση σε όλες τις χώρες;

Μήπως, όμως, δεν πρέπει να κριθεί και η σημερινή στάση τους; Τη στιγμή που αποκαλύπτεται ο αντιλαϊκός χαρακτήρας της ΕΕ σε όλο του το μεγαλείο, που αποκαλύπτεται ότι η ΕΕ είναι στήριγμα του κεφαλαίου, εκείνοι επιμένουν: «Οχι! είναι δυνατόν να αλλάξει η ΕΕ, να γίνει φιλολαϊκή». Φτάνουν, μάλιστα, να επαναλαμβάνουν το «ανήκομεν εις την δύσιν»!

Να γιατί, λοιπόν, θα πρέπει να ενισχυθεί το ΚΚΕ στις ευρωεκλογές. Γιατί δικαιώθηκε. Γιατί εκφράζει σταθερά, εδώ και δεκαετίες, την αταλάντευτη εναντίωσή του στην ΕΕ, γιατί έδωσε τη μάχη για να αποκαλύψει τον αντιλαϊκό της χαρακτήρα, γιατί δε σπέρνει αυταπάτες ότι μπορεί να γίνει φιλολαϊκή. Γιατί έχει πρόταση σύγκρουσης με την ΕΕ όχι από τη σκοπιά μερίδων του κεφαλαίου που θέλουν να διαπραγματευτούν τη θέση τους στη λυκοσυμμαχία, όπως ο λεγόμενος ευρωσκεπτικισμός.

Εχει πρόταση σύγκρουσης με την ΕΕ από τη σκοπιά των εργαζομένων: Αποδέσμευση από την ΕΕ, με κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και μονομερή διαγραφή όλου του χρέους.

Αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας», Ριζοσπάστης Παρασκευή 23 Μαη 2014

Αναρτήθηκε απο bandiera rossa

Το πολυτελές σκάφος του Φιντέλ

Το πολυτελές σκάφος του Φιντέλ

Μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, οι εξουσίες της δύσης ξόδευαν πολλά χρήματα για να δυσφημίσουν τα σοσιαλιστικά καθεστώτα και τους ηγέτες τους ή για να αποτρέψουν τον "κομμουνιστικό κίνδυνο" στα υποτελή τους καθεστώτα. Στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική επιδίδονταν στην οργάνωση και  χρηματοδότηση πραξικοπημάτων ή, ενίοτε, τις απευθείας στρατιωτικές επεμβάσεις. Στην Ευρώπη ή σε καθεστώτα σύμμαχα προς την ΕΣΣΔ προτιμούσαν την έντυπη προπαγάνδα και την ενίσχυση "αντικαθεστωτικών".

Η αποτελεσματικότητα της προπαγάνδας δια του τύπου ανακαλύφθηκε πολύ νωρίς από τους αμερικάνους. Ο κίτρινος τύπος είναι δική τους πατέντα, κατοχυρωμένη ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν το "κίτρινο παιδί" του Ρίτσαρντ Φέλτον Άουτκολτ συνεπήρε τους αναγνώστες και εκτόξευσε τα πλήθη τους, στον ίδιο ρυθμό που τα έντυπα κατορθώματά του γινόταν όλο και πιο φοβερά και τρομερά.

Ο Γουίλιαμ Ράντολφ Χερστ, μεγαλοεκδότης της εποχής και αρκετά καπάτσος για να καταλάβει τη χρησιμότητα του κίτρινου τύπου και της διασποράς αμφιβόλου αξιοπιστίας ειδήσεων προς χάρη των πωλήσεων, ήταν ο νονός του φαινομένου. Αξιοποιώντας στο έπακρο τις νέες δυνατότητες έγινε κυρίαρχος των αμερικανικών ΜΜΕ, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο και άσκησε μεγάλη πολιτική επιρροή. Μία από τις πρώτες διεθνούς βεληνεκούς εφαρμογές της παραγωγικής ειδησεογραφίας ήταν ο ουκρανικός λιμός του 1932-33. Ένας πραγματικός λιμός ,ο οποίος απεκδύθηκε από οποιαδήποτε φυσικά φαινόμενα και παρουσιάστηκε, δεόντως μεγενθυμένος, ως εκούσια εξόντωση του πληθυσμού από το σοβιετικό καθεστώς. Οι εφημερίδες του Χερστ έδρεψαν δάφνες στην αντισοβιετική προπαγάνδα και άνοιξαν λαμπρό πεδίο δόξης στην προπαγανδιστική ειδησεογέννεση.

Το φαινόμενο δεν θα μπορούσε να μην εξαχθεί παγκοσμίως -μια πρώτη εφαρμογή της παγκοσμιοποίησης- στην ίδια πάντα υπηρεσία. 

Στις ιταλικές εθνικές εκλογές του 1948 η CIA δαπάνησε εκατομμύρια δολλάρια, απευθείας στους ιταλούς χριστιανοδημοκράτες αλλά και σε μια βρωμερή επιχείρηση σπίλωσης του ηγέτη του PCI (ΚΚΙ) Παλμίρο Τολιάτι δια του τύπου. Με μεγάλη επίσης επιτυχία.

Σήμερα υπάρχει το ίντερνετ. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το ίντερνετ επιτρέπει τη διασπορά πολλών διαφορετικών απόψεων, άρα ευνοεί τη διασταύρωση της αλήθειας. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική. Η μόνη διαφορά σε σχέση με την προ-ίντερνετ εποχή είναι η μείωση του κόστους διασποράς ψευδών ειδήσεων. Σήμερα κάποιος που θέλει να διασπείρει την ψευτιά του δεν έχει παρά να ακολουθήσει την απλή αρχή του κίτρινου τύπου, όπως αυτή ισχύει εδώ και εκατόν τριάντα χρόνια. Όσο πιο εντυπωσιακό και χονδροειδές είναι αυτό που θα γράψεις, τόσο πιο πιστευτό θα γίνει.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι χοντράδες που διασπείρονται κατά καιρούς εις βάρος του ταλαίπωρου Κιμ Γιονγκ Ουν.

Αφορμή για το ποστ ήταν μια είδηση που αφορά στο Φιντέλ Κάστρο. Ένας "πρώην σωματοφύλακας" του οποίου αποκάλυψε (με βιβλίο) ότι ο Φιντέλ ζούσε σε παλάτια, είχε ιδιωτικό νησί, πολυτελές σκάφος, γήπεδο μπόουλινγκ, έπινε Chivas Regal κλπ. Ο εν λόγω "σωματοφύλακας" έπαθε κατά το δημοσίευμα τα εξής: "Έπεσε σε δυσμένεια και κατηγορήθηκε για προδοσία. Φυλακίστηκε και το 2008 που τον αποφυλάκισαν έφυγε για τις ΗΠΑ".

Μια τέτοια ιστορία για αναγνώστες που πιστεύουν στον αϊβασίλη και στο ότι ο Κιμ έχει εκτελέσει πέντε χιλιάδες συγγενείς του θα ήταν ανούσια αν όντως οι περισσότεροι αναγνώστες δεν πίστευαν στον αϊβασίλη και στο ότι ο Κιμ έχει εκτελέσει πέντε χιλιάδες συγγενείς του. Και καλά, ο Κιμ είναι και λίγο μυστήριος, ο έρμος ο Φιντέλ που έφαγε τα νιάτα και τα γεράματά του χωρίς ύπνο, δουλεύοντας για την προκοπή του λαού του, τι να πει; Και σε ποιον να το πει;

Σε πιάνει απελπισία όταν βλέπεις το μέγεθος της ηλιθιότητας που παράγει η ανθρωπότητα. Κι ακόμα περισσότερο απελπίζεσαι που η παραγωγή αυτή δεν φτάνει, η ζήτηση την υπερκαλύπτει.

Μέσα σ' αυτόν τον κυκεώνα βλακείας έχει ζωτική σημασία η υπεράσπιση του μόνιμου απώτερου στόχου των δημοσιευμάτων αυτού του φυράματος. Που δεν είναι ούτε τόσο ο Φιντέλ, ούτε βέβαια ο Στάλιν κι ο Κιμ. Είναι, εμμέσως αλλά σαφώς, η κομμουνιστική προοπτική.

 

έγραψε ένας στρατολάτης

Αρνήθηκαν να παίξουν σε Πειραιά και Βόλο λόγω των εκλογικών αποτελεσμάτων

Το γνωστό, ελληνικό αγγλόφωνο Electric Litany ακύρωσε τις προγραμματισμένες εμφανίσεις του σε κάποιες περιοχές μετά τα αποτελέσματα των εκλογών. 

  Είναι μια εποχή που είναι λίγο δύσκολο να απέχεις από τις εξελίξεις της πολιτικής κατάστασης που επικρατεί και αρκετοί καλλιτέχνες οι οποίοι δεν ήταν τόσο πολιτικοποιημένοι, έχουν πια έναν διαφορετικό ρόλο. Με αφορμή τα αποτελέσματα του Α' Γύρου των εκλογών, οι Electric Litany αφαίρεσαν από το πρόγραμμα της περιοδείας τους το Βόλο και τον Πειραιά γιατί θεωρούν απαράδεκτο να παίρνουν τόσο μεγάλο ποσοστό εκπρόσωποι του ακροδεξιού κόμματος της Χρυσής Αυγής.

 Το συγκρότημα που πρόσφατα έβγαλε το καινούριο τους άλμπουμ “How to be a child and win the war”, έβγαλε μία ανακοίνωση στο facebook όπου εξηγεί το λόγο που αρνήθηκαν να παίξουν στις συγκκεριμένες περιοχές και κάπως έτσι κέρδισαν γι άλλη μια φορά το σεβασμό μας.
"Μερικές σκέψεις καθώς εκτός από μπάντα είμαστε και άνθρωποι. Στην ερχόμενη περιοδεία οι Electric Litany ΔΕΝ θα παίξουν σε Πειραιά και Βόλο λόγω των εκλογικών αποτελεσμάτων τα οποία έδειξαν ότι η πλειοψηφία των πολιτών σε αυτές τις δύο πόλεις αξίζουν τον μεσαίωνα που έχουν επιλέξει.

Κουράγιο στη μειονότητα των υγιών ανθρώπων του Πειραιά και Βόλου. Επίσης δηλώνουμε τον πλήρη αποτροπιασμό μας για τον κάθε ένα που ψήφισε τους Ναζί της χρυσής αυγής. Είστε όλοι πλέον γελοίοι μα και επικίνδυνοι. Κάθε ψήφος σας είναι και ένα μαχαίρι."
K.Π

πηγή:  e-go.gr

«Drone» / Οταν η Αμερική σκοτώνει από ...απόσταση!

Χθες ειδαμε ενα πολυ ενδιαφερον ντοκιμαντέρ, το Drone (2014). Χιλιάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από τα αμερικανικα drones (unmanned aerial vehicles, UAV) στο Πακιστάν. 

Oι επιπτωσεις επιβαρυνουν τόσο τους συγγενεις των θυματων, όσο και τους χειριστες που πατουν τo κουμπι στις ΗΠΑ. Τι συμβαίνει όταν συνειδητοποιούν τι συμβαίνει στο έδαφος, πέρα και μακρια από τη δική τους καθημερινή ζωή; Με μοναδική πρόσβαση η Νορβηγη σκηνοθέτης Tonje Schei περιγραφει τις ανθρώπινες συνέπειες του πολεμου των drones. 

Ο Michael Haas επαιζε πολεμικα βίντεοπαιχνίδια από τότε που ήταν 5 χρονων. Στα 19 του, προσληφθηκε από την Αμερικανικη AirForce βαση Creech, ως πιλότος drone. Σημερα δεν εργαζεται πια εκει, εχει παραιτηθει. Στην αρχη, λεει, δεν συνειδητοποιησε και νομιζε οτι θα επαιζε ολη μερα βιντεοπαιχνιδια. Στην αιθουσα επιχειρησεων υπηρχε μια μεγαλη φωτογραφια των Διδυμων πυργων και το αεροπλανο που τους χτυπησε, μια εικονα που λειτουργει ετσι ωστε για να δημιουργει θυμο  στους χειριστες των αεροσκαφων, διηγειται. 

Τραγική η κατάσταση για την εργασία

 

 

Αυξάνεται η «ψαλίδα» στο ποσοστό του πληθυσμού που έχει μια θέση εργασίας, μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης, σύμφωνα με τα στοιχεία της Εurostat που είδαν σήμερα το φως της δημοσιότητας

Ειδικότερα, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση της πανευρωπαϊκής κατάταξης, με ποσοστό 53,2% για το 2013 έχοντας χάσει το 13,3% των απασχολούμενων από το 2008 που ξεκίνησε η κρίση. Αλλά και τότε η ελληνική αγοράεργασίας βρισκόταν σε δυσμενή θέση, με τον μέσο όρο απασχόλησης της ΕΕ να βρίσκεται στο 70,3%, απλά τώρα η απόσταση που τη χωρίζει από το στόχο που έχει τεθεί για το 2020 (70% απασχόλησης) φαντάζει αδύνατο να καλυφθεί.

Αντίστοιχη πτώση καταγράφεται και στο ποσοστό απασχόλησης στις ηλικιακές ομάδες 55-64 ετών: από το 42,8% το 2008, το ποσοστό υποχώρησε στο 35,6% το 2013.

Πρώτη σε απασχόληση το 2013 κατατάσσεται η Σουηδία (79,8%), ακολουθεί η Γερμανία (77,1%) και η Ολλανδία(76,5%). Η Σουηδία μάλιστα αποτελεί και τη μόνη χώρα μέλος της ΕΕ με ποσοστό απασχόλησης πάνω από 70% για τους εργαζόμενους ηλικίας από 55 έως και 64 ετών. Αντίθετα, η Ελλάδα, μαζί με τη Μάλτα, τη Σλοβενία, την Κροατία και την Ουγγαρία συγκαταλέγεται στις χώρες της ένωσης με την χαμηλότερη απασχόληση στην ηλικιακή ομάδα των 55-64.

Οι Έλληνες εργάζονται κατά μέσο όρο 40,7 ώρες ανά εβδομάδα έναντι 40,4 ωρών που είναι ο μέσος χρόνος απασχόλησης στην Ευρώπη. Οι άντρες στην Ελλάδα εργάζονται κατά μέσο όρο 41,5 ώρες την εβδομάδα, ενώ οι γυναίκες εργάζονται 39,5 ώρες.

 

πηγή: ThePressProject.gr

Δημοψηφισματική ήττα Πάχτα στον Δήμο Αριστοτέλη

Aπό omniatv μέσω antigoldgr

Με ποσοστό 51,13% και 8.031 ψήφους εξελέγη δήμαρχος Αριστοτέλη ο Γιάννης Μίχος που υποστηρίχθηκε από τις δυνάμεις του αντιμεταλλευτικού κινήματος, έναντι 46,95% και 7.374 ψήφων του Χρήστου Πάχτα, από τον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών της 18ης Μαΐου.

Παρά το ότι ο Γ. Μίχος υποστήριξε προεκλογικά πως «οι δημοτικές εκλογές δεν αποτελούν δημοψήφισμα για τα μεταλλεία», ο Χρ. Πάχτας είχε ήδη δώσει σαφή χαρακτήρα στην συγκεκριμένη ψηφοφορία υποστηρίζοντας ότι αν δεν επανεκλεγεί, «θα καούν χωριά».

Ο Γ. Μίχος είχε αναδειχθεί υποψήφιος για τις δημοτικές εκλογές με την διαδικασία της εκλογής από τους δημότες, την οποία είχε προτείνει η Ενωτική Πρωτοβουλία Δήμου Αριστοτέλη και την υποστήριξε το αντιμεταλλευτικό κίνημα, δεχόμενος – μεταξύ άλλων – τα εξής σημεία:

να αποτρέψουμε την εγκατάσταση και λειτουργία της μεταλλείας και μεταλλουργίας χρυσού-χαλκού στις Σκουριές και τις άλλες θέσεις της περιοχής.

να διεκδικήσουμε ουσιαστικό έλεγχο για παρανομίες και περιβαλλοντική υποβάθμιση για όσο διάστημα συνεχίζει η μεταλλευτική δραστηριότητα στην περιοχή.

να επιτύχουμε τον αποχαρακτηρισμό της ΒΑ Χαλκιδικής ως «Μεταλλευτικής» και την σταδιακή της αποκατάσταση.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Χρ. Πάχτας, ορκισμένος υπέρμαχος της διατήρησης και επέκτασης της μεταλλευτικής δραστηριότητας, συγκέντρωσε υψηλό ποσοστό μόνο στην δημοτική ενότητα Αρναίας, ενώ το χαμηλότερο ποσοστό πήρε στην δημοτική ενότητα Σταγείρων-Ακάνθου.

Διάφορα μέσα που δέχονται διαφήμιση από την Ελληνικός Χρυσός, όπως το πόρταλ «iefimerida», έσπευσαν να δημιουργήσουν εντυπώσεις το βράδυ της Κυριακής. Το iefimerida δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Εσπασε ρεκόρ ο Πάχτας – 66,8% συγκέντρωσε στο α” γύρο» το οποίο και κατέβασε αργότερα αντί να αναρτήσει διόρθωση ή να ζητήσει συγγνώμη για την παραπληροφόρηση.

Ο Πάχτας, δήμαρχος Αριστοτέλη με ...68 % ! (ηχητικό)

Το Μάη θα 'μαστε καλά

Η παραπάνω ατάκα ανήκει στον άγγελο αναστασιάδη, που με τη βοήθεια του θεού και της παναγίας φαίνεται πως συμφώνησε να αναλάβει για τέταρτη φορά, αν δεν χάνω το μέτρημα, τον παοκ –χαράς ευαγγέλια για τον ρα και λοιπά αγγελόσκυλα. Την ίδια στιγμή: οι παοκτσήδες έκαναν συλλαλητήριο στην καμάρα για τα χρέη και το προπονητικό κέντρο της ομάδας τους· οι αρειανοί γκρίνιαζαν, γιατί δεν τους συνάντησε ο σαμαράς· οι παναθηναϊκοί έστειλαν στο δημοτικό συμβούλιο το παν.κι.· και οι ολυμπιακοί έβγαζαν πρώτο τον (α)μώραλη, που στο δεύτερο γύρο έχει απέναντι το μιχαλολιάκο των ρέιντζερς και τον κενταύρων, σε μια σχεδόν ενδομαφιόζικη κι ενδοχουντική αντιπαράθεση, όπως στις συμμορίες της νέας υόρκης· ενώ τα ξαδελφάκια τους στο βόλο έδωσαν ακόμα μεγαλύτερη διαφορά στον αχιλλέα μπέο του ολυμπιακού βόλου. Ο ολυμπιακός δηλ να κερδάει κι όλοι οι άλλοι…

Κι εσύ έψαχνες να βρεις ένα στήριγμα εκτός χώρας, στους παίκτες της μπεσίκτας και τοφόρο τιμής τους για τους νεκρούς ανθρακωρύχους στην πατρίδα τους, για να επιβεβαιώσεις τον χαμένο λαϊκό χαρακτήρα του αθλητισμού και τους πολύ δυνατούς συμβολισμούς που μπορεί να προσφέρει. Και εμείς σφε, με ποιον είμαστε σε βόλο και πειραιά στο δεύτερο γύρο; Ψηφίζουμε νίκη βόλου σε πρώτο και δεύτερο γύρο. Αλλά ο τρίτος με τα πλέι οφ είναι ο τελικός. Αν κι εμείς βλέπουμε κάθε αγώνα σαν τελικό, που συνδέεται με τη στρατηγική μας πρόταση.

Το φαινομενικά παράδοξο της υπόθεσης είναι πως ενώ ο βλαδίμηρος είχε μιλήσει για την αστική δημοκρατία ως το ιδανικό, το πιο ασφαλές σύστημα για την αστική τάξη και την εξουσία της, που την ασκεί έμμεσα, δια αντιπροσώπων, τα δεδομένα εσχάτως ανατρέπονται. Προκειμένου να συγκρατήσουν οι αστοί την «πολιτική κρίση» του συστήματος (ως απόρροια της οικονομικής), επαναφέρουν στο προσκήνιο τη φασιστική εφεδρεία ή βάζουν μπροστά προβεβλημένα στελέχη τους να αναλάβουν, χωρίς άλλη διαμεσολάβηση. Κι εδώ φαίνεται η χρεοκοπία ενός «πολιτικού λόγου» που στοχοποιεί τις ανίκανες ηγεσίες και την κακή διαχείριση, αφήνοντας στο περιθώριο την ταξική-κοινωνική ανάλυση και τον πυρήνα της εκμετάλλευσης. Μια μεγάλη αγανακτισμένη μερίδα κόσμου δείχνει πρόθυμη να κρεμάσεις τους τρακόσιους στο γουδί, θεωρεί όμως ευεργέτες κι επενδυτές τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους επικεφαλής μονοπωλιακών ομίλων.

Αυτό φάνηκε εν μέρει και στην περίπτωση του δημοψηφίσματος για το νερό, που απασχόλησε χτες τη συμβασιλεύουσα και το απαγόρευσε τυπικά η κυβέρνηση αλλά το αγκάλιασαν οι τοπικές δημοτικές αρχές, φτιάχνοντας ένα ωραίο τεχνητό δίλημμα, χωρίς ουσία. Γιατί το ζήτημα δεν είναι προφανώς να επιλέξουμε μεταξύ μιας ιδιωτικής εταιρίας ή μιας δημόσιας, που θα λειτουργεί στο υπάρχουν πλαίσιο με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια κέρδους. Εξάλλου το χαρακτηριστικό γνώρισμα του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού (κμκ) είναι η σύμφυση κράτους και μονοπωλίων, όχι ο διαχωρισμός τους. Κι αυτή είναι κι η σύγχρονη τάση-μοντέλο «ανάπτυξης», με τα σδιτ και την από κοινού διαχείριση ενός οργανισμού, ώστε να παραμείνουν στο κράτος και να μην επιβαρύνουν τους ιδιώτες, αλλά τους φορολογούμενους, μια σειρά μη κερδοφόροι τομείς, όπως πχ η συντήρηση του δικτύου.

Έρχονται στο καπάκι και τα αποτελέσματα σε δήμο και περιφέρεια, η πρωτιά του.. πετυχημένου επιχειρηματία μπουτάρη κι ο δεύτερος γύρος με δυο πατενταρισμένους δεξιούς που ετοιμάζονται να διαλύσουν, μεταξύ άλλων, την κυριακάτικη αργία, και καταλαβαίνεις πως ζεις σε μια από τις χειρότερες, τις πιο αντιδραστικές ελληνικές γωνιές.

Συντριπτικό "Όχι" στην ιδιωτικοποίηση του νερού

"Όχι", δηλαδή κατά της ιδιωτικοποίησης, δήλωσαν οι 12.613 (ποσοστό 98,03%)

 

Συνεχίζεται στο δημαρχείο Θεσσαλονίκης η καταμέτρηση των ψήφων του άτυπου δημοψηφίσματος για την ιδιωτικοποίηση ή μη της ΕΥΑΘ, που διοργανώθηκε σε έντεκα δήμους της Θεσσαλονίκης.

Σύμφωνα με το πρώτο αποτέλεσμα που δόθηκε στις 21.17 από την Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή, μέχρι εκείνη την ώρα είχε καταμετρηθεί το σύνολο των ψήφων σε 5,73% των εκλογικών τμημάτων. Σε αυτά ψήφισαν 12.875 άνθρωποι, από τους οποίους "Όχι", δηλαδή κατά της ιδιωτικοποίησης, δήλωσαν οι 12.613 (ποσοστό 98,03%) και "Ναι", δηλαδή υπέρ της ιδιωτικοποίησης, δήλωσαν 253 (ποσοστό 1,97%) ενώ υπήρχαν και 9 λευκά.
Τα ψηφοδέλτια έρχονται σε σφραγισμένους φακέλους από τα σημεία όπου είχαν στηθεί οι κάλπες του δημοψηφίσματος και ανοίγονται από τα μέλη της εφορευτικής επιτροπής, η οποία αποτελείται από νομικούς του δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης. Παρουσία τους οι ψήφοι καταμετρώνται από εθελοντές.
Πριν από λίγο, έγινε γνωστό ότι στα 17 από τα 192 εκλογικά κέντρα (8,85% επί του συνόλου των εκλογικών κέντρων) καταμετρήθηκαν 17.550 ψήφοι ενώ το ποσοστό είχε διαμορφωθεί σε 97,96% κατά και σε 2,04% υπέρ της ιδιωτικοποίησης, ενώ υπήρξαν και 15 άκυρα ψηφοδέλτια. 
πηγή:  nooz.gr

Συμφωνείτε με την ιδιωτικοποίηση της Εταιρείας Ύδρευσης-Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης; ΟΧΙ ή ΝΑΙ
98,03% 151.587 1,97% 3.046	Συγκεντρωτικά Εκλογικής Περιφέρειας Σε 126 επι συνόλου 192 Εκλ. Κέντρων    65,63%  Αποτελέσματα της 19/5/2014 [Ώρα 01:24:33] Ψήφισαν: 154.769 Ακυρα/Λευκά: 136

Απο vote4water