Όχι δεν είναι σκηνές ούτε από την Β. ΚΟΡΕΑ ούτε από ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ. Είναι από την ΕΛΛΑΔΑ της ΕΥΡΩΠΗΣ των ΛΑΩΝ!

Kosmas Themelis ‏@kosmasthem 4 ώρεςΠριν από 4 ώρες

Πλατεία Αριστοτέλους. Ελπίδα.

 

Για λίγα Ρούβλια!

Για λίγα καύσιμα!

Για μια κονσέρβα! 

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ - Ο ΘΕΟΣ ΕΒΑΛΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ. ΕΧΟΥΜΕ Ε.Ε ΚΑΙ ΕΥΡΩ!

“ΌXI” και ξανά “ΌXI” και πάλι “OXI”!

Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

  
    Ερώτηση 1^η: Μόλις πριν από 5 μήνες δόθηκε μια καθαρή λαϊκή εντολή: Να μπει τέλος στη λιτότητα, να καταργηθούν τα Μνημόνια. Γιατί λοιπόν χρειάζεται δημοψήφισμα η Κυβέρνηση για να εφαρμόσει μια λαϊκή εντολή η οποία της έχει δοθεί ήδη με τις εκλογές και μάλιστα ξεκάθαρα; Εκτός εάν το δημοψήφισμα γίνεται για άλλο λόγο. Αλλά για ποιόν;

    Ερώτηση 2^η: Ο κ. Τσίπρας λέει ότι είναι άλλο πράγμα να έχεις την κυβέρνηση και είναι άλλο πράγμα να έχεις την εξουσία. Σωστά. Η κυβέρνηση επίσης καταγγέλλει ότι στο εσωτερικό της χώρας πολιτικοί της αντίπαλοι, μιντιακά συγκροτήματα κ.λπ. δρουν με όρους «πέμπτης φάλαγγας» και σαν «εσωτερική τρόικα». Γιατί λοιπόν η Κυβέρνηση δίνει περιθώριο κινήσεων σε αυτή την «πέμπτη φάλαγγα»; Γιατί, αντί να εφαρμόσει την πολιτική της κατάργησης των Μνημονίων για την οποία ψηφίστηκε στις εκλογές επιτρέπει σε αυτήν την «πέμπτη φάλαγγα» - όπως η ίδια την χαρακτηρίζει - να μετατρέψει τις απειλές, την κινδυνολογία, τους εκβιασμούς σε σκηνικό απόλυτης τρομοκράτησης του λαού με κίνδυνο την υφαρπαγή του «ναι» από λαϊκά στρώματα;
   Τι μέτρα, τι προετοιμασία, υπήρξε όλο το προηγούμενο διάστημα ή ακόμα και τώρα από την κυβέρνηση για να αποτραπούν παιχνίδια πανικού όπως αυτά με τις τράπεζες, τα βενζινάδικα, τα σούπερ μάρκετ; Και τελικά αυτή η τακτική τι ενισχύει; Είναι ή δεν είναι εργαλείο στα χέρια εκείνων που σπρώχνουν ανθρώπους στο «ναι» με κίνδυνο αυτό να υπερισχύσει δίνοντας τη δυνατότητα στους δυνάστες εντός και εκτός των τειχών να λένε ότι ο ελληνικός λαός «θέλει Μνημόνια» (!) και καλλιεργώντας στο εσωτερικό της χώρας τη λογική του «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω», υπονομεύοντας για μακρύ διάστημα το αίτημα μιας άλλης προοπτικής για τον τόπο;

    Ερώτηση 3^η: Πριν τις εκλογές, ο κ. Τσίπρας ισχυριζόταν ότι στις διαπραγματεύσεις που θα έκανε με τους εταίρους ως πρωθυπουργός, εκείνοι θα κάμπτονταν ή ότι εάν δεν κάμπτονταν εκείνος σε κάθε περίπτωση θα εφάρμοζε το πρόγραμμά του. Τίποτα από όλα αυτά δεν επαληθεύτηκε. Ο κ. Τσίπρας μας λέει ότι και μετά το δημοψήφισμα, πάλι με τους ίδιους «εταίρους, φίλους» και «θεσμούς» θα πάει να διαπραγματευτεί. Εάν και πάλι του πουν «όχι», εκείνος αυτή τη φορά τι θα κάνει; Αυτό δεν μας το απαντάει…

    Ερώτηση 4^η: Ο κ. Τσίπρας, όχι μόνον δεν απαντάει τι θα κάνει αν οι εκβιαστές, οι γκάγκστερ, οι τοκογλύφοι, παραμείνουν εκβιαστές, γκάγκστερ και τοκογλύφοι, αλλά προεξοφλεί κιόλας ότι το «όχι» στο δημοψήφισμα δεν συνιστά αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προεξοφλεί ότι το «όχι» στο δημοψήφισμα θα συνιστά παραμονή στο τραπέζι για «ειλικρινή» και «έντιμη», όπως συνεχίζει να λέει, συμφωνία με τους «εταίρους». Ότι το «όχι» που επιδιώκει δεν είναι απόφαση ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προεξοφλεί δηλαδή ότι το «όχι» που ζητά από τον ελληνικό λαό, το ζητά για να διατηρήσει τον ελληνικό λαό στην αρένα των εκβιαστών, των γκάγκστερ και των τοκογλύφων! Αλλά αυτό το «όχι», όπως δηλώνει ότι θα το ερμηνεύσει ο κ. Τσίπρας, σε τι διαφέρει στρατηγικά από το «ναι»;

Το «αριστερό» όχι...

Το «αριστερό» όχι...

Ώστε η αριστερή θέση απέναντι στο δημοψήφισμα (αν αυτό πραγματοποιηθεί) είναι να πούμε «όχι». Ωραία. Ας αφήσουμε στην ακρη ποιοι συνασπίζονται σ' αυτό το «όχι», ας ξεχάσουμε τις εθνικολαϊκές κραυγές (παρομοιάζουν το δημοψήφισμα με το 1940!), ας κρατήσουμε στην άκρη δραματοποιημένα επιχειρήματα που αγγίζουν το συναίσθημα και όχι την γνώση και στηρίζονται στην άγνοια κινδύνου. Και ας σταθούμε στο διακύβευμα, σε τι λέμε «όχι». Λέμε «όχι» στην πρόταση των δανειστών, της τρόικας (που βαφτίσθηκε θεσμοί) και η οποία περιλαμβάνει σκληρά μέτρα σε μια ήδη δοκιμαζόμενη κοινωνία. Συμφωνώ.

Συμφωνώ, αλλά και θυμάμαι όμως. Θυμάμαι πως υπήρχε μια πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης 47 ολόκληρων σελίδων και στην πρόταση αυτή προστέθηκαν στην πορεία και άλλες γενναίες υποχωρήσεις από την πλευρά μας. Επειδή τα γεγονότα τρέχουν με τρελούς ρυθμούς και έχουν μεγάλη ένταση, ενδεχομένως να έχουμε ξεχάσει τι περιλαμβάνει αυτή η πρόταση. Έμμεση και γενναία μείωση συντάξεων (με αύξηση της παρακράτησης σε κύριες και για πρώτη φορά σε επικουρικές), διατήρηση για δυο χρόνια του άδικου ΕΝΦΙΑ, αύξηση του φόρου αλληλεγγύης, ιδιωτικοποίηση ΟΛΠ, ΟΛΘ, των δέκα μεγαλύτερων λιμανιών της χώρας και των 24 περιφερειακών αεροδρομίων και άλλα πολλά και επώδυνα ιδιαίτερα για τους οικονομικά αδύναμους.

Αυτό είναι η αριστερή απάντηση, λοιπόν; Και η δεξιά είναι η πρόταση της τρόικας, η οποία επιβαρύνει την κοινωνία με περίπου 2 δισ. ευρώ ακόμα (η κυβέρνηση έλεγε πως η διαφορά είναι πολύ μικρότερη, αλλά ας δεχτούμε τα 2 δισ.) με επιπλέον σκληρά μέτρα. Περί αυτού πρόκειται λοιπόν και όλα τα υπόλοιπα, με τα οποία προσπαθούν να επενδύσουν ιδεολογικά αυτή την πρωτοβουλία για δημοψήφισμα, είναι απαξιωτικά για την αριστερά και στοχεύουν στην κοντή μνήμη. Όπως αυτός ο υπουργός Παππάς που βγήκε τα ξημερώματα από το Μαξίμου, για να μας πει ότι οι προτάσεις των δανειστών είναι ασύμβατες με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ! Ενώ είναι συμβατές με το πρόγραμμα αυτό, οι προτάσεις των 47 σελίδων! Προφανώς πιστεύει ότι απευθύνεται σε ηλίθιους.

Αυτοαποκαλούνται αριστεροί και διαχωρίζουν την αριστερή από την δεξιά πρόταση με βάση αυτά τα 2 δισ.. Ακούγεται εφιαλτικό να κάνουν ιδεολογικούς διαχωρισμούς κάνοντας μια αριθμητική αποτίμηση. Όπως το ίδιο εφιαλτικό είναι να καλούν την κοινωνία να ψηφίσει κάτι για τις παρενέργειες του οποίου δεν την έχουν προετοιμάσει, να περιμένουν μέσα σε λίγες ημέρες να ενημερωθεί για το τι ακριβώς ψηφίζει, να ρισκάρουν την έξοδο από το ευρώ με τους οικονομικά αδύναμους να καλούνται να υποστούν το μεγαλύτερο κόστος, κ.ο.κ.. Υπάρχουν πολλά εφιαλτικά ακόμα σ' αυτή την ιστορία πολιτικής απάτης που παράλληλα απαξιώνει μια ιδεολογία, αλλά ας τα αφήσουμε για καιρούς πιο ήρεμους..

Του Γιάννη Παντελάκη

Αναρτήθηκε από  TRASH

"ΚΑΥΣΗ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ: ΜΑΣ ΚΑΙΕΙ ΟΛΟΥΣ". ΠΡΟΒΟΛΗ, ΣΥΖΗΤΗΣΗ και ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ

"ΚΑΥΣΗ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ: ΜΑΣ ΚΑΙΕΙ ΟΛΟΥΣ". ΠΡΟΒΟΛΗ, ΣΥΖΗΤΗΣΗ και ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ

Ανοιχτή προβολή και συζήτηση για την καύση αποβλήτων στο ΤΙΤΑΝ Ευκαρπίας. Ακολουθεί ζωντανή μουσική. Τραγούδι: Κώστας Μυλώσης. Κιθάρα: Κώστας Βρεττός.

Το ΤΙΤΑΝ Θεσσαλονίκης πήρε τον Ιανουάριο του 2014 άδεια από το Υπουργείο Περιβάλλοντος για να καίει σκουπίδια και απόβλητα ως καύσιμο για την παραγωγή τσιμέντου.

Σε όλη την Ελλάδα, η διαχείριση των σκουπιδιών είναι αυτή τη στιγμή ένα "καυτό" ζήτημα. Σε αρκετές πόλεις, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, προπαγανδίζεται η νέα δήθεν «λύση» της καύσης.

Στη Θεσσαλονίκη, οι αγώνες των πολιτών έχουν καθυστερήσει την κατασκευή του γιγάντιου Σταθμού Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων (ΣΜΑ) στην Ευκαρπία, σε απόσταση αναπνοής από το εργοστάσιο του ΤΙΤΑΝ. Όμως το θέμα είναι ακόμη ανοιχτό.

Η καύση σκουπιδιών έχει πολλαπλά μειονεκτήματα. Μεταξύ αυτών, μολύνει κυρίως τους ανθρώπους, ιδίως τα μικρά παιδιά και τους εργαζόμενους του ΤΙΤΑΝ. Επίσης, παράγει επικίνδυνη τοξική στάχτη που χρειάζεται ασφαλή διαχείριση. Αν μάλιστα ενσωματωθεί στο τσιμέντο, κάτι το οποίο προβάλλεται ως «λύση» στο ΤΙΤΑΝ, το μετατρέπει σε πηγή τοξικών ουσιών.

Τα σκουπίδια δεν εξαφανίζονται με την καύση - απλώς αλλάζουν μορφή. Με την καύση απελευθερώνονται χημικές ουσίες που θα υποβαθμίσουν σοβαρά τη Θεσσαλονίκη: διοξίνες, φουράνια, τοξικά μέταλλα, π.χ. αρσενικό, κάδμιο, υδράργυρος, μόλυβδος και άλλα. Σταδιακά θα καταλήξουν στις γύρω περιοχές, και τελικά μέσω της τροφής και του νερού σ' εμάς.

Αμέσως μετά μουσική βραδιά. Μαζί μας ο Κώστας Μυλώσης με παλιά και νέα του τραγούδια, με τον Κώστα Βρεττό στην κιθάρα.

Οργάνωση: Πρωτοβουλία Κατοίκων Ωραιοκάστρου.

Τηλ.: 2312 202696

http://stopkafsisma.wordpress.com/

Δημοψήφισμα στις 5 Ιουλίου υπέρ ή κατά της πρότασης των Θεσμών

Τσίπρας: Απαντάμε με δημοψήφισμα στο τελεσίγραφο - Ο Πρωθυπουργός προτείνει «όχι» - Συνάντηση Δραγασάκη-Τσακαλώτου με Ντράγκι το Σάββατο - Σύγκληση της Βουλής στις 12 το μεσημέρι του Σαββάτου - Τηλεδιάσκεψη των διοικητών της ΕΚΤ το πρωί της Κυριακής - Αιφνιδιασμός στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες

 

Ρε κουφάλες αριστεροί του κόλου. Σε ένα λαό που τον κρεμάσατε  στο τσιγκέλι  του χασάπη (Ε.Ε). τώρα θέλετε να  του πουλήσετε το σχοινί τις αυτοκτονίας σαν σωτηρία!       

Βίντεο και φωτογραφίες από την σημερινή συγκέντρωση και πορεία 26/6/2015 του ΚΚΕ στην Θεσσαλονίκη

Η πορεία ξεκίνησε από την πλατιά Αριστοτέλους για να καταλήξει 

  Στο  Γεντί Κουλέ, όπου διοργανώνονταν , το 6ο Εργατικό Φεστιβάλ των Κλαδικών Οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, με σύνθημα «Τρία Κόκκινα Γράμματα... Σεμνή υπογραφή του λαού μας στις λεωφόρους του μέλλοντος».

Ένα μη νόμισμα έρμαιο των κερδοσκόπων

Απο Cogito ergo sum

 

Την άποψή μου για το κοινό μας ευρωπαϊκό νόμισμα την έχω διατυπώσει κατ' επανἀληψη στο παρελθόν, τόσο από τούτη την γωνιά όσο και μέσω του ηλεκτρονικού περιοδικού "Ατέχνως". Σήμερα θα σας παρουσιάσω μια άλλη άποψη, διατυπωμένη στην εφημερίδα Το Βήμα, στις 12 Δεκεμβρίου 2010. Ο κειμενογράφος είναι γνωστός (το όνομά του θα το δείτε στο τέλος της ανάγνωσής σας) και πολύ θα ήθελα να μου πει ποια ριζική αλλαγή των τελευταίων τεσσεράμισυ χρόνων τον υποχρέωσε να αναθεωρήσει τις τότε απόψεις του (με τις οποίες επίσης διαφωνώ αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο) ώστε τώρα να πρέπει να μείνουμε στο ευρώ, ενδεχομένως δε "πάση θυσία". Νομίζω ότι το σημερινό κείμενο, συνδυασμένο με το χτεσινό τού Βαρουφάκη, αποκαλύπτει πλήρως την ριζική μεταστροφή των σημερινών "αριστερών" σε σχέση με το πρόσφατο -αλλά και απώτερο- παρελθόν τους (σ.σ.: Ο τίτλος τού κειμένου είναι της εφημερίδας, οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

Το ευρώ είναι ένα ατελές νόμισμα. Το γεγονός ότι στερείται ενός επαρκούς προϋπολογισμού, δεν του επιτρέπει να ομοιογενοποιήσει οικονομίες με διαφορετικά δομικά χαρακτηριστικά.

Το γεγονός ότι στερείται "κυριαρχίας" και δυνατότητας κοινού δανεισμού  αλλά και δανεισμού ύστατης ανάγκης, το καθιστά "μη νόμισμα" στις περιπτώσεις που προβάλλουν έκτακτες ανάγκες. Έτσι, χώρες που βρίσκονται σε αυτή την ανάγκη, γίνονται έρμαιο των αγορών, εύκολη λεία για τους κερδοσκόπους, πράγμα που ως χώρα το ζήσαμε ήδη, και συνεχίζουμε να το ζούμε.

Το ευρώ λοιπόν, υπό τη μορφή που υπάρχει, θεσμοθετεί την επικυριαρχία των αγορών -και του χρηματιστικού κεφαλαίου ακριβέστερα- επί της πολιτικής, της εργασίας και της κοινωνίας. Αντί να εποπτεύει και να ρυθμίζει τις αγορές, τελεί το ίδιο υπό τον αδυσώπητο έλεγχο, τη διαρκή εποπτεία και αξιολόγησή τους με κριτήρια αποκλειστικά κερδοσκοπικά. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ούτε παράδοξο, που η τρέχουσα δομική κρίση του καπιταλισμού, η μεγαλύτερη μετά από εκείνη του 1929, θέτει την αρχιτεκτονική, το ρόλο, ακόμη και τη βιωσιμότητα του ευρώ υπό δοκιμασία. Θα μπορούσε αυτή η δοκιμασία να φτάσει μέχρι και την πλήρη ακύρωση του ευρώ; Και, αν ναι, τι συνέπειες θα είχε αυτό;

Υπάρχουν, νομίζω, τρεις εκδοχές για το τέλος του σημερινού, πολιτικά και θεσμικά νηπιακού, ευρώ, η κάθε μια από τις οποίες θα οδηγούσε σε διαφορετικά αποτελέσματα.

Για ποιούς διαπραγματεύονται; Ποιους κοροϊδεύουν;

Για ποιους;

Το τι ακούμε τις τελευταίες μέρες από τα στελέχη της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, προκειμένου να θάψουν την ουσία της αντιλαϊκής πρότασης που κατέθεσαν προς τους εταίρους τους των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον, πραγματικά δεν περιγράφεται...

Όμως, μέσα στα πολλά και διάφορα, αυτό που κυριαρχεί είναι:

‒«Παλεύουμε» - λένε - «για τους φτωχούς. Πρέπει να την πληρώσουν οι πλούσιοι. Η πρόθεση της κυβέρνησης είναι μια αξιοπρεπής συμφωνία που θα επιβαρύνει τα υψηλά στρώματα και όχι τα φτωχά».

Το για ποιον παλεύουν οι κυβερνώντες μαζί με τους εταίρους τους φαίνεται ξεκάθαρα από τις προτάσεις που έχουν κατατεθεί μέχρι τώρα και που συμπυκνώνονται στο 10σέλιδο κείμενο που φέρει την υπογραφή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα.

• Κάθε λέξη, κάθε αράδα, κάθε παράγραφος, στην κυριολεξία επιφυλάσσει και μία σοκαριστική αντιλαϊκή πρόβλεψη που χτυπά τα εργατικά δικαιώματα, το όποιο εργατικό - λαϊκό εισόδημα έχει απομείνει.

Υδατανθρακες ο Θησαυρος

Κοροϊδευατε ολοι οι μαλακες τον μεγιστο πατριωτη οταν ελεγε οτι οι ελληνικοι υδατανθρακες θα σωσουν την Οικονομια

ποσο λιγοι ειστε ολοι σας που ρωτουσατε που θα βρει τα λεφτα η φασιστερη μας κυβερνηση. . .
Ελληνικοι Υδατανθρακες ρε μουνια . . .
οποιος καταναλωνει σολωμο γαριδες αστακους καραβιδες καβουροψυχα ο οποιος παραμενει σε χαμηλο συντελεστη ΦΠΑ διαπραττει εθνικη προδοσια. 

Αναρτήθηκε από stokalokaistodiaolo.blogspot.gr

Να ποια είναι η Ευρώπη σας! 

Γράφει ο Νίκος Μόττας  απο Ατέχνως

«Η ΕΕ είναι το κοινό μας σπίτι».

Αλέξης Τσίπρας, Φλεβάρης 2015

Υπάρχει ζωή άραγε έξω απ” την Ευρωπαϊκή Ένωση; Προφανώς για τους διαδηλωτές που υπό το σλόγκαν «Μένουμε Ευρώπη» συγκεντρώθηκαν πριν λίγες μέρες στο Σύνταγμα η απάντηση είναι αρνητική. Γι” αυτούς η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη, κατά το γνωστό «ανήκομεν εις τη Δύσιν». Ποιά είναι όμως αυτή η Ευρώπη, αυτή η ΕΕ, το «κοινό μας σπίτι», στο οποίο, σύμφωνα με ορισμένους, η Ελλάδα οφείλει με νύχια και με δόντια να παραμείνει;
Εν έτει 2015, είναι λοιπόν η Ευρωπαϊκή Ένωση:

• Των 120.000.000 ανθρώπων (25% του συνολικού πληθυσμού της) που ζουν κάτω απ” το όριο της φτώχειας.
• Των 30.000.000 ανέργων.
• Των 20.000.000 παιδιών που ζουν σε καθεστώς φτώχειας και εξαθλίωσης.
• Του 9,6% των ευρωπαίων πολιτών που στερούνται βασικά καθημερινά αγαθά.
• Των περισσότερων από 4.000.000 αστέγων που κοιμούνται στους δρόμους των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, την ίδια στιγμή που υπάρχουν περισσότερες από 11.000.000 απούλητες κατοικίες.
• Των 12.500.000 γερμανών πολιτών (δηλαδή πολιτών της οικονομικής «ατμομηχανής» της Ένωσης) που βρίσκονται στο όριο της φτώχειας. Ο αντίστοιχος αριθμός στη Γαλλία ξεπερνά τα 8.000.000 πολίτες.
• Των περισσότερων από 7.500.000 γερμανών που αμείβονται με μισθό 400 ευρώ μηνιαίως.
• Της ενεργό συμμετοχής, απο κοινού με το ΝΑΤΟ, σε φονικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις («ανθρωπιστικές» σύμφωνα με τα γεράκια της ΕΕ) σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία κλπ.

Είναι επίσης η Ελλάδα της ΕΕ, η «ευρωπαϊκή» Ελλάδα:

• των περισσότερων από 1.500.000 ανέργων ελλήνων.
• των μισθών και συντάξεων πείνας, των συσσιτίων και των χαρατσιών.
• των αστέγων, των αμέτρητων «λουκέτων» σε μικρομάγαζα και μικρές επιχειρήσεις.
• Της εργοδοτικής ασυδοσίας, των απολύσεων, των περισσότερων από 60 προκλητικών φοροαπαλλαγών για τους εφοπλιστές (Νόμος 27/1975).

Είναι επίσης στην «Ελλάδα της Ευρώπης», της ΕΟΚ και αργότερα της ΕΕ, στην οποία θα τρώγαμε με «χρυσά κουτάλια», όπου συνέβη το εξής:

• Σε περίοδο 17 χρόνων (1990-2007) τα κέρδη των ιδιωτικών επιχειρήσεων αυξήθηκαν κατά 28 φορές. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 έφταναν τα 575 εκατομμύρια ευρώ και το 2007 είχαν αγγίξει τα 16 δισεκατομμύρια ευρώ (Πηγή: ICAP).

• Κατά την ίδια περίοδο (1990-2007), την ώρα που τα κέρδη των μονοπωλίων μεγεθύνονταν με γοργούς ρυθμούς, οι εργαζόμενοι είδαν αύξηση των κατώτατου μισθού κατά…1%. Δηλαδή στα επίπεδα της δεκαετίας του 1980. Σε μια δεκαπενταετία (1984-1997, κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και πάλι ΠΑΣΟΚ) η μείωση των πραγματικών αποδοχών του εργαζόμενου λαού άγγιξε το 17,3%, παρά τις σύντομες περιόδους ονομαστικών αυξήσεων της αγοραστικής δύναμης των μισθών.
• Κατά την περίοδο της κρίσης οι 500 μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις είδαν αύξηση των κερδών τους! Το 2011 είχαν κέρδη 25 δισεκατομμύρια ευρώ περισσότερα σε σχέση με το 2010 (18,2% αύξηση).

22 Ιουνίου του 1973 - 22 Ιουνίου του 2015 Πάσα ομοιότητα είναι εντελώς τυχαία.

«Το μεγάλο μας τσίρκο», μια θρυλική παράσταση

Η πρεμιέρα δόθηκε στις 22 Ιουνίου 1973

  ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟ  

Θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, που έγραψε ιστορία, όταν ανέβηκε μεσούσης της δικτατορίας από τον θίασο Καρέζη – Καζάκου. Τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος.
Το έργο διατρέχει, με σατυρικό, αλλά και δραματικό τρόπο, τη νεότερη ελληνική ιστορία από την Τουρκοκρατία και τα χρόνια του Όθωνα έως τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη γερμανική Κατοχή.

Οι συντελεστές της παράστασης

Ποιος πληρώνει την αναδιάρθρωση του χρέους;

Ενα από τα ζητήματα τα οποία εμφανίζονται ως πεδίο όξυνσης των αντιθέσεων ανάμεσα στην Κομισιόν και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), με αφορμή τη διαπραγμάτευση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τους δανειστές της είναι το κρατικό χρέος της Ελλάδας. Η εκτίμηση του ΔΝΤ ταυτίζεται με αυτή της κυβέρνησης, ότι το κρατικό χρέος της Ελλάδας δεν είναι «βιώσιμο». Τι σημαίνει αυτό; Οτι η Ελλάδα δεν μπορεί να το εξοφλήσει στους δανειστές. 

 

Αυτή την εκτίμηση η κυβέρνηση τη συνοδεύει με τη διεκδίκηση «απομείωσής» του, όπως λέει, και μάλιστα θέτει ως όρο για την υπογραφή συμφωνίας, τουλάχιστο να υπάρχει δήλωση ότι θα συζητηθούν τρόποι «απομείωσης» ή «αναδιάρθρωσής» του.

Αυτό είναι ένα ζήτημα το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ και ως αντιπολίτευση το έθετε, άλλοτε προβάλλοντας την ανάγκη «κουρέματος», άλλοτε, στη συνέχεια, με την επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησης σε συνδυασμό με μείωση των επιτοκίων. Ενώ στο τραπέζι είχε πέσει και η πρόταση σύνδεσης της αποπληρωμής του με «ρήτρα ανάπτυξης». Δηλαδή, να πληρώνει εφόσον υπάρχει καπιταλιστική ανάκαμψη, ανάλογα με τους ρυθμούς του ΑΕΠ.

Για την ιστορία υπενθυμίζουμε ότι η εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα της Ελλάδας έχουν πείρα από το «κούρεμα» (PSI) το 2012, και ποιος το πλήρωσε ακριβά αφού χάθηκαν τεράστια ποσά από αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων, νοσοκομείων, Πανεπιστημίων και ΤΕΙ, άλλων δημόσιων οργανισμών που καλύπτουν ορισμένες λαϊκές ανάγκες κ.λπ. Δηλαδή, το πλήρωσε ο λαός και όχι βεβαίως οι καπιταλιστές, οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Το ΔΝΤ προβάλλει ότι το κρατικό χρέος της Ελλάδας πρέπει να «κουρευτεί» ή να αναδιαρθρωθεί, σε συνδυασμό με νέες μόνιμες μεταρρυθμίσεις που θα μειώνουν τα έξοδα του κρατικού προϋπολογισμού ώστε να εξασφαλίζονται σίγουρα τα πλεονάσματα και έτσι να υπάρχουν σταθερές προϋποθέσεις αποπληρωμής του χρέους.

Τα πλεονάσματα, για να εξασφαλιστούν, απαιτούν μεγάλους φόρους και περικοπές από τα έξοδα του κρατικού προϋπολογισμού. Μεγάλους μόνιμους φόρους δεν μπορούν να βάλουν στο κεφάλαιο γιατί είναι ένας από τους παράγοντες που δυσκολεύει την κερδοφορία και εμποδίζει τις καπιταλιστικές επενδύσεις. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα φοροληστεία για το λαό κυρίως με έμμεσους φόρους, σαν αυτούς που περιλαμβάνονταν τόσο στα προηγούμενα μνημόνια, όσο και στην πρόταση των 47 σελίδων της κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση. Ταυτόχρονα, σημαίνει γενναίες περικοπές σε τομείς όπως Υγεία, Πρόνοια, Εκπαίδευση, κ.λπ., τομείς δηλαδή που καλύπτουν κάποιες λαϊκές ανάγκες.

Τα πλεονάσματα χρειάζονται και για να μπορούν να διοχετευτούν χρήματα σε «επενδύσεις», κυρίως σε υποδομές, είτε για επιδότηση επιχειρηματικών ομίλων προκειμένου να στηριχτεί η λεγόμενη 
ανάπτυξη, δηλαδή η ανάκαμψη της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.