Γράφει ο Περικλής Παυλίδης*

 

Η απάντηση στους κυβερνητικούς ελιγμούς: διαρκές ΟΧΙ, αγώνα και ρήξης 

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αποτελεί αναμφίβολα γεγονός μεγάλης πολιτικής σημασίας. 

Δεδομένης της τεράστιας εκστρατείας εκφοβισμού του λαού από ευρύτατες δυνάμεις του αστικού μετώπου (πολιτικούς, δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς, καλλιτέχνες), με επίμονη αναφορά στον κίνδυνο εξόδου από τη ζώνη του ΕΥΡΩ και στα δεινά που θα ακολουθήσουν, η νίκη του ΟΧΙ δε συνιστά μόνο αποδοχή της επιλογής που εισηγήθηκε η κυβέρνηση, αλλά εκφράζει, έστω και με αρκετά συγκεχυμένο τρόπο, τη δυσπιστία μεγάλων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στη ζώνη του ΕΥΡΩ και στην ΕΕ, και στις προοπτικές της χώρας εντός αυτών.
Σαφώς το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αποτελεί εκδήλωση της αγανάκτησης του εργαζόμενου λαού για την παρατεταμένη λιτότητα, την ανεργία και τη φτώχεια που του επέβαλαν οι εγχώριοι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου σε συνεργασία με τους ιμπεριαλιστικούς θεσμούς της ΕΕ και του ΔΝΤ, της οργής για την κυνική καταλήστευση του πλούτου της χώρας, την ακύρωση κάθε κοινωνικού δικαιώματος, την ακραία προσβλητική ενοχοποίησή του για μια κατάσταση που δημιούργησαν η ολιγαρχία του πλούτου και οι πολιτικοί υπηρέτες της.
Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ/ΟΝΕ αποτελεί υψίστης σημασίας στρατηγική επιλογή του μεγάλου κεφαλαίου της χώρας αλλά και των ηγετικών δυνάμεων του Ευρωατλαντικού ιμπεριαλιστικού πόλου.
Ακριβώς για το λόγο αυτό το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα πολεμήθηκε τόσο έντονα από την εγχώρια αστική τάξη και τους εκπροσώπους των «θεσμών», ενώ από την άλλη πλευρά προκάλεσε την ευρύτατη υποστήριξη από λαϊκά στρώματα, αριστερές αντικαπιταλιστικές και αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εντός και εκτός Ευρώπης, ως έκφραση των δικών τους αναγκών, διαθέσεων και αγώνων.

Ζημιές και απώλειες του δημοψηφίσματος

Απο Cogito ergo sum 

 

Να, λοιπόν που ξημέρωσε η επόμενη μέρα. Η επόμενη μέρα ενός δημοψηφίσματος για το οποίο και λόγω του οποίου ακούσαμε τόσα και τόσα. Ακούσαμε τόσα ώστε όλοι εκείνοι που μεγαλώσαμε με το τσιτάτο ότι εκλογές και δημοψηφίσματα συνιστούν την πεμπτουσία τής δημοκρατίας (γνώμη που εξέφραζε κυρίως τους οχι-τζήδες), φτάσαμε στο σημείο να αμφιβάλλουμε για την ορθότητά του και να αναλογιζόμαστε μήπως εν τέλει δεν είναι παρά εργαλεία που μπορούν να καταστρέψουν την χώρα (γνώμη που εξέφραζε κυρίως τους ναι-τζήδες), εργαλεία απεχθή, όπως θεωρούνταν κάποτε και το σφυρί με το δρεπάνι (γνώμη που εκφράζει αρκετούς κα στις δυο όχθες του ρέματος).

Τελικά, το μόνο θετικό που άφησε πίσω του το πολυθρύλητο δημοψήφισμα ήταν ένα οδυνηρότατο χαστούκι στην υπεροψία των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, τα οποία μέσα σε μια μόνο εβδομάδα εξαπέλυσαν τόση τρομοκρατία όση δεν είχαν εξαπολύσει η Ε.Ο.17 Νοέμβρη, η Φράξια Κόκκινος Στρατός και οι Ερυθρές Ταξιαρχίες μαζί σε όλη την διάρκεια της δράσης τους. Κι ήταν όντως απολαυστικό να βλέπεις χτες βράδυ όλα τα -καλοπληρωμένα και μη- δημοσιογραφικά τσουτσέκια να επαναλαμβάνουν ρηχές κενολογίες προκειμένου να κρύψουν το μέγεθος της πληγής που τους άνοιξε η λαϊκή ετυμηγορία.

Κατά τα άλλα, η χτεσινή μέρα μόνο ζημιές και απώλειες προκάλεσε. Ίσως η σημαντικώτερη ζημιά να είναι η παραίτηση του Αντώνη Σαμαρά από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Μάλλον διαφωνείτε με την εκτίμησή μου αυτή αλλά σας προκαλώ: αν σκεφτείτε σοβαρά, θα αντιληφθείτε ότι δεν έχουμε κανέναν λόγο να χαιρόμαστε. Ο Σαμαράς είναι αναντίρρητα ο πιο φασίστας και πιο ανίκανος πρόεδρος που είχε ποτέ η Νέα Δημοκρατία, την οποία οδηγούσε με μαθηματική βεβαιότητα στην συρρίκνωση και την διάλυση. Τώρα που έφυγε, είναι εξαιρετικά δύσκολο (έως απίθανο) να βρουν οι νεοδημοκράτες κάποιον χειρότερο απ' αυτόν. Ακόμη και τον Δένδια να βγάλουν πρόεδρο, καλύτερες μέρες θα περάσουν. Αφήστε δε το ενδεχόμενο να επιλέξουν Κυριάκο, ως φόρο τιμής στην Ντόρα που θυσίασε για το καλό τής παράταξης τα όνειρά της να γίνει μια μέρα πρωθυπουργός.

Τα ξυπνητήρια

Τα ξυπνητήρια

 
Επιμέλεια: ofisofi // atexnos

 Τον πρώτο καιρό της Κατοχής και της μεγάλης πείνας ένας δάσκαλος ξεκινάει από την Αθήνα και ταξιδεύει  στην επαρχία κουβαλώντας τη στρατιωτική του στολή, τα άρβυλα, τη χλαίνη, το ξυπνητήρι του και τις πλάκες του λιγκουαφόν με το βιβλιαράκι τους για να τα πουλήσει ή να τα ανταλλάξει με όσπρια, σιτάρι, καλαμπόκι, τραχανά, λίγο τυρί και βούτυρο για να μπορέσει να ταΐσει τα παιδιά του.
 
Τον συναντάμε στη Βόνιτσα, αναγκασμένο να βγει στο «παζάρι» μαζί με τους άλλους, ξένος μέσα στους ξένους με τα πράγματά του στα χέρια. Όμως αποφασίζει να πιεί « ένα μαυροζούμι, καφέ λέει…»

[ Ωστόσο ρώτησα το γκαρσόνι, εμπιστευτικά:
 
– Μήπως έχετε αληθινό καφέ; καφέ άλφα, τρία άλφα…Πληρώνω όσο νά’ ναι…
 
– Τι! απάντησε αυτός, χτυπώντας τη γλώσσα του.
 
– Ούτε δύο άλφα;
 
– Μωρ’ ούτε μισό! Ρεβυθάκι σκέτο…
 
Κι όμως καμπάνισε την παραγγελιά του, όπως τον παλιό καιρό:
 
– Ένα γλυκύ βραστό…
 
Αν εχάσαμε το πράμα μάς έμεινε η λέξη! Και δεν ήτανε μόνο αυτό το πράμα που χάσαμε, για να μας απομείνει μόνο η λέξη… Με τη διχτατορία είχαμε χάσει την πατρίδα κι έμεινε το καθεστώς, χάσαμε την ελευθερία κι έμεινε η τρομοκρατία, τη νομιμότητα κι έμεινε η ανομία! Κι όμως: πατρίδα, ελευθερία, νομιμότητα φιγουράριζαν σαν πρώτα! Ένα γλυκύ βραστό…]

Ο δάσκαλος διστακτικός στην αρχή στο ρόλο του «εμπόρου» ξεθαρρεύει μετά από την πρόκληση ενός άλλου δασκάλου και αρπάζει το ξυπνητήρι του από χάμω:

[ – Αυτό το ξυπνητήρι, που βλέπεις, είπα, με σήκωνε να πάω στη δουλειά μου…Και ξαίρεις εσύ που’ σαι δάσκαλος, τι σπουδαιότητα έχει αυτή η δουλειά! Γιατί μορφώνει τα παιδιά μας κι αυτή η μόρφωση τα συνδέει με τους πατέρες, τους παπούδες  τους, τους πιο μακρινούς τους προγόνους, με τους Έλληνες της επανάστασης, με τους αρματολούς και κλέφτες  της τουρκοκρατίας, με τους ακρίτες του Βυζαντίου, με τους Έλληνες του Μεγαλέξανδρου, με τους αρχαίους πολεμιστές του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας, με τους δημιουργούς του Παρθενώνα και της ποίησης και της τραγωδίας, της φιλοσοφίας και της ιστορίας… Αυτή η μόρφωση έκανε τα παιδιά μας ελληνόπουλα και τα έδενε με την προαιώνια πορεία της φυλής μας προς τον πολιτισμό και την ελευθερία…Τούτο το ξυπνητήρι με σήκωνε κάθε πρωί, να βάνω μπροστά μια τόσο υπέροχη δουλειά! Τώρα, όμως, δεν μου χρειάζεται! Γιατί τα ελληνόπουλα πρέπει να κοιμηθούν! Αν δεν κοιμηθούνε για πάντα στο Νεκροταφείο απ’ την πείνα, θα πρέπει να κοιμώνται όσο κρατάει η κατοχή… Η μόρφωση δε χρειάζεται στους δούλους κι είναι κίνδυνος για τ’ αφεντικά… Είναι, λοιπόν, περιττό να χτυπούν τα ξυπνητήρια… Εγώ πουλάω το δικό μου… Πούλα το και εσύ αν έχεις… Μα φοβάμαι πως δεν είχες ποτέ! Γ ι α τ ί  ε σ ύ  θ α  κ ο ι μ ό σ ο υ ν α  σ’ ό λ η  τ η  ζ ω ή  σ ο υ…
 
Γέλια ακούστηκαν γύρω μου για το Δάσκαλο κι εκείνος  εζάρωσε, σάμπως να’ θελε να φύγει, μα τα πόδια του κολλήσανε στη γης! Και τώρα γύρισα στον κόσμο.
 
– Σε σας, όμως, είπα, τα ξυπνητήρια σάς χρειάζονται! Μην αφήνετε τον ύπνο του μυαλού να σας κυριεύει γιατί αυτός είναι η αρχή του θανάτου… Και πρέπει να ζήσετε… Όλοι πρέπει να ζήσουμε… Είν’ ένα καθήκον σήμερα να ζούμε, γιατί σήμερα οι ξένοι μάς λένε πως πρέπει να πεθάνουμε και μας αρπάζουν τα μέσα της ζωής!. Σταθήτε καλά και κρατάτε ξύπνιο το μυαλό σας και την ψυχή σας φωτισμένη! Έχουμε ξυπνητήρια καλά…
 
Σήκωσα το μοναδικό μου ξυπνητήρι και κάνοντάς το να χτυπήσει, πρόστεσα με βραχνή φωνή, συγκινημένη:
 
– Έχουμε, κύριοι, ξυπνητήρια καλά….Ποιος θα πάρει, να τον ξυπνάει απ’ τον ύπνο της σκλαβιάς…]
 
 
Νίκος Κατηφόρης , Όταν εσκάβαμε τον ουρανό, Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις 
  1962













Αναρτήθηκε από ofisofi

Γράφει ο Σφυροδρέπανος  απο Ατέχνως

Το μεγάλο ναι και το μεγάλο όχι 

Έρχεται λοιπόν η στιγμή που καλείσαι να πεις το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι», αλλά βλέπεις πως δε διαφέρουν πρακτικά σε τίποτα μεταξύ τους. Και το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ, που θα μοιράζουν οι κομμουνιστές έξω από τα εκλογικά τμήματα, μπορεί να λογιστεί ως άκυρο στη δική τους καταμέτρηση, αλλά είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να ακυρώσεις το κάλπικο δίπολο που έχουν στήσει και να πεις:

ΟΧΙ σε κάθε μνημονιακή συμφωνία, κυβέρνησης κι εταίρων-δανειστών.

ΟΧΙ στα εκβιαστικά διλήμματα.

ΟΧΙ  στην καρμανιόλα ΟΧΙ και στη λαιμητόμο.

ΟΧΙ σε όλα που κουρέλια κάνουν τα όνειρά μας.

ΟΧΙ σε όσα μας ζωγραφίζουν παύλα-τελεία, για να χωρέσουν τη σκέψη μας σε έτοιμους, προκατασκευασμένους πόλους, χωρίς ουσία.

ΟΧΙ  στο φόβο και την τρομοκρατία των εργοδοτικών απειλών, υποδείξεων, υποχρεωτικών αδειών, κοκ, στους χώρους δουλειάς.

ΟΧΙ στον υστερικό φόβο, που καλλιεργούν τα κανάλια, περιμένοντας τη σπορά των εκφασισμένων κι αποχαυνωμένων συνειδήσεων που διαμορφώνουν.

ΟΧΙ στο ελληνικό Μεϊντάν και τα άσφαιρα πυρά των αγανακτισμένων.

ΟΧΙ στον εμπαιγμό και την κοροϊδία της κυβέρνησης, που υποτιμά τη νοημοσύνη μας και μας πλασάρει νέο μνημόνιο σε «αντιμνημονιακό» περιτύλιγμα.

ΟΧΙ στη λογική του μικρότερου κακού, που φέρνει πάντα, με μαθηματική ακρίβεια, το μεγαλύτερο.

ΟΧΙ στη φυλακή της ΕΕ, που σημαίνει μνημόνια διαρκείας για τους λαούς της Ευρώπης.

ΟΧΙ στις αυταπάτες πως η λυκοσυμμαχία αυτή μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, με διαπραγμάτευση και εκλογικές διαδικασίες.

ΟΧΙ στα μνημόνια, απ’ όπου κι αν προέρχονται.

ΟΧΙ στη διαχείριση του συστήματος που γεννά την αδικία και την εκμετάλλευση, μαζί με όλα τα παραπάνω, όπως το σύννεφο τη βροχή.

ΝΑΙ, ένα μεγάλο ΝΑΙ στην ελπίδα και την προοπτική που δίνει ο δρόμος, το οργανωμένο, μαζικό κίνημα, ο ιστορικός ρόλος της τάξης μας, η ρήξη με όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και την εξουσία του κεφαλαίου.

Αυτή είναι η πιο ισχυρή λαϊκή εντολή. Αυτός είναι ο πραγματικός μονόδρομος που οφείλει να βαδίσει ο λαός μας.

Σαββατιάτικα (62) - τα δημοψηφισματικά

Σαββατιάτικα (62 Cogito ergo sum) - τα δημοψηφισματικά

*** Αν δεν το μάθατε, ο Σάκης Ρουβάς ψηφίζει "Ναι". *** Του Σάκη Ρουβά ο τράχηλος Ζυγούλη υπομένει και δεν θα υπομείνει Μέρκελ; *** Πώς σας φαίνεται τώρα που ζήσατε τρεις ολόκληρες μέρες χωρίς μνημόνιο; *** Αφού δεν θέλατε Γιωργάκη κι Αντωνάκη, φάτε σκατούλες τώρα. *** Πέντε χρόνια μνημόνια κι οι τράπεζες δεν έκλεισαν ούτε ώρα. *** Κλείσαμε σχολεία, κλείσαμε νοσοκομεία, κλείσαμε υπηρεσίες, κλείσαμε την χώρα ολόκληρη αλλά τις τράπεζες τις κρατήσαμε ανοιχτές. *** Σουλτς: "Αν νικήσει το Ναι, πρέπει να διοριστεί μια κυβέρνηση τεχνοκρατών ώστε να συνεχίσουμε να διαπραγματευόμαστε." *** Ρε Μάρτιν, εκλογές να κάνουμε ή θα μας πεις εσύ ποιον να βάλουμε πρωθυπουργό; *** Αυτή η δημοκρατική Ευρώπη... να μη μπορώ να την καταλάβω με τίποτε, την πουτάνα! *** Λυμπεράκη: "Οι φτωχοί είναι φτωχοί γιατί κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες στιγμές." *** Έτσι είναι, Αντιγονάκι μου. *** Κι εγώ μαλακία επιλογή έκανα κι έμεινα φτωχός. *** Αντί να πάρω τα μεταλλεία τής Χαλκιδικής πήγα κι έγινα λογιστής. ***

Αυτό το μουστάκι...

Σία προς Ζωίτσα: "Μα θα μου κάνετε έλεγχο από πού έχω το ρεπορτάζ;" *** Πες τα, ρε Σία, που θα αμφισβητήσει την εγκυρότητα του Σκάι, η τσούρδω! *** Ζωίτσα προς Σία: "υπηρετείτε τα συμφέροντα των δανειστών." *** Ντροπή, βρε! *** Μιλάνε έτσι σε μια οικοδέσποινα ενός καναλιού που πριν λίγες μέρες ευχόταν να αντέξει το ΔΝΤ; *** Πάντως, δεν μου το βγάζετε από το μυαλό ότι κάποιοι εκεί στο Φάληρο έχουν την Κοσιώνη έτοιμη για φάγωμα. *** Για ποιόν άλλο λόγο θα την έβαζαν να πάθει τέτοια ξεφτίλα απέναντι στην Ζωίτσα, η οποία θέλει δέκα Σίες για πρωινό; *** Αν δεν το μάθατε, η Σταματίνα Τσιμτσιλή ψηφίζει "Ναι". *** Με το επίδομα ανεργίας στα 20 ευρώ την ημέρα, το όριο των 60 ευρώ στα ΑΤΜ είναι προκλητικά υψηλό. *** Δεν ξέρεις τι να ψηφίσεις αύριο... βλέπεις ποιοι τάσσονται υπέρ του "Ναι"... ξέρεις τι ΔΕΝ θα ψηφίσεις. *** Α, μη το ξεχάσω: ο Άνθιμος θα ψηφίσει "Ναι".

«ΟΧΙ» την Κυριακή, «ΟΧΙ» και τη Δευτέρα

  ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Παρακολουθώντας τα δελτία ειδήσεων και τον Τύπο, ακούς και διαβάζεις τις κραυγές πολιτικής επιβίωσης διαφόρων πιο συστημικών και από το σύστημα! Το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού, επιχειρηματικού, δημοσιογραφικού και «καλλιτεχνικού» κατεστημένου αυτής της χώρας είναι «στα κάγκελα», για να μας πει «Μένουμε Ευρωπαϊκή Ένωση». 

Οι τύποι, που όταν άκουγαν διαδήλωση άλλαζαν δρόμο, έγιναν «μαχητές» των δρόμων και «αντιστασιακοί»! Εξαφανίζεται και το παραμύθι της «αντικειμενικής δημοσιογραφίας». Στρατευμένοι, πιο ανοιχτά από ποτέ, δεν κρύβονται. Βγαίνουν όλοι αυτοί να φωνάξουν για τη χώρα, για την «ενότητα των Ελλήνων», μια ενότητα πλαστή, μια ενότητα της υποταγής, της διάλυσης, της ξεφτίλας. Μιλούν για τη δική τους Ελλάδα, την Ελλάδα του πλούτου, της εκμετάλλευσης,της βαρβαρότητας. Σε αυτή την Ελλάδα καλούν σε «ενότητα». 

Βγήκε και ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) να μας πει ότι συγκινήθηκε με την ταλαιπωρία των εργαζομένων, για να καταλήξει πως θα στηρίξει ένα «ΝΑΙ» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από κοντά και οι εργατοπατέρες της διοίκησης της ΓΣΕΕ, που υπέγραφαν με τα δύο χέρια ό,τι ήθελαν οι εργοδότες, είπαν με το δικό τους τρόπο «ΝΑΙ» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Όλοι αυτοί οι πιο συστημικοί και από το σύστημα καλούν τον κόσμο να απαντήσει στο ερώτημα «μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση». Το ερώτημα του δημοψηφίσματος δεν είναι, όμως, αυτό. Ξεκάθαρα: Μακάρι να ήταν αυτό το ερώτημα!

Με ή χωρίς δημοψήφισμα λέμε πάντα ΟΧΙ στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί αλλιώς……

Φαρμακωμένος ο καιρός παραμονεύει
Μας καρτερούν μαστιγωτές και συμπληγάδες

 Ένα καταπληκτικό ηχητικό κολάζ  από την  ρ/φ Ελληνοφρένεια της 3ης Ιουλίου 2015

Μια λέξη μόνο Ξ Ε Φ Τ Ι Λ Α.

Ξεφτίλα

Κάποτε μας έβαζαν να ορκιστούμε όταν ντυνόμαστε στο χακί ότι θα προασπίζουμε την πατρίδα από κάθε εχθρό εσωτερικό και εξωτερικό. Ένα από τα αναρίθμητα κατάλοιπα του εμφυλίου που έφτασε μέχρι τις πρώτες "δημοκρατικές" εποχές μετά την μεταπολίτευση.

Η αταλάντευτη πάλη κομμουνιστών, αριστερών και προοδευτικών ανθρώπων κατήργησε πρώτα στην πράξη και στη συνέχεια με νόμο την οποιαδήποτε αναφορά σε εσωτερικό εχθρό. (Έπρεπε να φυλάνε και λίγο τα προσχήματα).

Να' σου όμως που η "πρώτη φορά αριστερά" κυβέρνηση δια στόματος του υπουργού άμυνας δηλώνει ότι «οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας διασφαλίζουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό, την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, τη σταθερότητα σε σχέση με τις συμμαχίες της χώρας».

Μια λέξη μόνο Ξ Ε Φ Τ Ι Λ Α. 

Θα τρίζουν τα κόκκαλα των εκτελεσμένων στο σκοπευτήριο της Καισαριανής στο οποίο έσπευσε ο πρωθυπουργός να καταθέσει λουλούδια αμέσως μετά την εκλογή του, από την ιεροσυλία.

Πήγαινε τώρα εσύ να ψηφίσεις περήφανα το όχι σου και άσε την κυβέρνησή σου να ψάχνει για εσωτερικούς εχθρούς...


Αναρτήθηκε από  Δε δίνω λέξεις παρηγόρια...

 Γράφει ο Οικοδόμος

Αριστεροί και «αριστεριλίκια»  

Όσοι δηλώνουν και νιώθουν αριστεροί, όσοι διακατέχονται από την πεποίθηση ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι «σαν τους άλλους», ας σκεφτούν αν Αριστερά είναι να ορκίζεσαι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν λογική του «εφικτού» σημαίνει να δηλώνεις πίστη και υποταγή στις τράπεζες και τις «αγορές». Ας σκεφτούν τι απέγινε το «σκίσιμο» των μνημονίων, που πήγε το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που κρύφτηκε η προεκλογική τους ελπίδα;

Οι μάσκες είχαν αρχίσει να πέφτουν από νωρίς. Τις τελευταίες ώρες έπεσε και το τελευταίο φύλλο συκής. Η κυβέρνηση προτείνει στο δημοψήφισμα το ΟΧΙ, αλλά στην ουσία παίζει το παιχνίδι του ΝΑΙ. Με το ψεύτικο δίλημμα που θέτει, καλώντας το λαό να επιλέξει δήθεν το λιγότερο κακό μνημόνιο, με τα παζάρια που δεν σταμάτησε με ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ, ενισχύει τον εκβιασμό των «θεσμών». Η κοροϊδία πάει σύννεφο! Η τελευταία πρόταση Τσίπρα προς τους δανειστές είναι ένα ακόμα χειρότερο ―από τα προηγούμενα― μνημόνιο. Αποδεικνύεται ότι τα «ΟΧΙ» της κυβέρνησης είναι «ΝΑΙ» σε νέες δανειακές συμβάσεις, σε νέα αντιλαϊκά μέτρα, σε νέα επίθεση στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση… «της αλληλεγγύης και του σεβασμού»; Αυτή ήταν πάντα και δεν αλλάζει παρά τα ευχολόγια και τις εκθέσεις ιδεών των στελεχών της κυβέρνησης.

Οι τίμιοι αριστεροί άνθρωποι δεν έχουν παρά να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με το κόμμα που τους εξαπάτησε κάνοντας σημαία την ελπίδα τους για να την τσαλαπατήσει τόσο γρήγορα. Δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αποδοκιμάσουν την «κυβέρνηση της αριστεράς» που φέρνει τα μνημόνια από την πίσω πόρτα. Να αντιταχτούν στους εκβιασμούς των δανειστών και την καταστροφολογία. Να κλείσουν τ’ αυτιά τους στην άθλια προπαγάνδα των ΜΜΕ. Να αρνηθούν να γίνει η ψήφος του για μια ακόμα φορά ο μοχλός που θα συνθλίψει ό,τι απέμεινε από τις λαϊκές κατακτήσεις και δικαιώματα.

Να σηκώσουν το ανάστημά τους και να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση των μνημονίων διαρκείας, της ευημερίας των αριθμών και της δυστυχίας και εξαθλίωσης των ανθρώπων. Να εκφράσουν την αντίθεσή τους και στις προτάσεις-μνημόνια που προτείνει η κυβέρνηση «ακυρώνοντας» το κάλπικο δίλημμα του δημοψηφίσματος και τα τρομοκρατικά ψευτοδιλήμματα «Σκύλλα ή Χάρυβδη». Να αρνηθούν τη συνενοχή. Να πυκνώσουν τις γραμμές αυτών που αγωνίζονται για αποδέσμευση από την ΕΕ, με το λαό στην εξουσία.

Αλλιώς ας αναρωτηθούν: Αν σήμερα, στη λογική ενός σακατεμένου δήθεν «έντιμου συμβιβασμού», ξεπουλάνε την αξιοπρέπεια και τις αξίες τους, ποια θα είναι η επόμενη παραχώρησή τους;

-Γιατί διαδηλώνετε χωριστά από την ΓΣΕΕ;

Και τη ΓΣΕΕ «έχασε» η κυβέρνηση: ψηφίζει «ναι» στο δημοψήφισμα

Την αντίθεσή της στο δημοψήφισμα αποφάσισε η ολομέλεια της Διοίκησης της ΓΣΕΕ, με ανακοίνωση που εξέδωσε την Τετάρτη.

Οπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση, «για τη ΓΣΕΕ η διεξαγωγή δημοψηφισμάτων είναι δημοκρατικό, συνταγματικό και αναφαίρετο δικαίωμα των Ελλήνων πολιτών και βρίσκεται εντός των Ευρωπαϊκών παραδόσεων.

Το συγκεκριμένο όμως δημοψήφισμα, ο χρόνος διενέργειάς του, η ποιότητα και το περιεχόμενό του «καίγεται» μέσα σ' ένα πλαίσιο «τεχνητών διλημμάτων» και «χρονικών ασφυξιών», που μπορεί να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις και διχασμού της κοινωνίας.

Η Συνομοσπονδία είναι αδιαπραγμάτευτα αντίθετη σε κάθε είδους μνημόνιο, με ότι αυτό συνεπάγεται σε βάρος του κόσμου της μισθωτής εργασίας και του Ελληνικού Λαού, είτε πρόκειται για μνημόνιο των πιστωτών, είτε της Κυβέρνησης. Όπως αδιαπραγμάτευτη είναι η θέση μας για τη συνέχιση του Ευρωπαϊκού Προσανατολισμού της χώρας, και της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρώπη και στο Ευρώ.

Το ερώτημα του δημοψηφίσματος είναι ψευδεπίγραφο και διχαστικό.

Άφρονες επιλογές ακραίων εντός και εκτός Ελλάδα εξωθούν την πατρίδα μας σε περιπέτειες.

Απαιτούμε εδώ και τώρα την απόσυρσή του!

Ως Τριτοβάθμια Συνδικαλιστική Οργάνωση των εργαζομένων του Ιδιωτικού Τομέα, στέλνουμε ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση:

- Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΉ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ! - ΛΕΜΕ ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ & ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ!! - ΛΕΜΕ ΝΑΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΜΑΣ ΝΟΜΙΣΜΑ & ΣΤΗΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΗ ΕΥΡΩΠΗ!!!»

Πηγή: Bussines monitor

Χωρίς άλλα σχόλια....

 

Αναρτήθηκε από TRASH

κι ήθελε ακόμη Κώστας Θωμαΐδης

Όπως ακουστικέ στη σημερινή ρ/φ Ελληνοφρένεια της 1ης Ιουλίου 2015 http://www.ellinofreneianet.gr/sound.php?id=7619

Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό; Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό;

 ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Ποιος είναι ισοβίτης στο σκοτάδι και;

Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι

          





               

Το στημένο παιχνίδι

απο Cogito ergo sum

 

Αν και μας χωρίζουν μόλις πέντε μέρες από την ερχόμενη Κυριακή, επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω μια λαϊκή φράση για να εκφράσω την άποψή μου: το παιχνίδι είναι στημένο. Όχι επειδή με διακατέχει σύνδρομο συνωμοσιολογίας αλλά επειδή όσο κι αν διαβάζω και ξαναδιαβάζω τις προτάσεις των "θεσμών" από την μια και τις "47+10" σελίδες με τις προτάσεις τής κυβέρνησης από την άλλη, ειλικρινά δεν μπορώ να δω πού κολλάμε και δεν υπογράφουμε την τελική συμφωνία.
Πράγματι, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε στην δημοσιότητα την τελική πρότασή της για το κείμενο της συμφωνίας, όπου λαμβάνονται υπ' όψη οι προτάσεις τής ελληνικής πλευράς ("List which takes account of the proposals of the Greek authorities"). Αν δεν έχετε πρόβλημα με τα αγγλικά σας, ρίξτε μια ματιά στις δέκα αραιογραμμένες σελίδες και αντιπαραβάλλετέ τις με τις "47+10" δικές μας σελίδες. Βάζω στοίχημα ότι θα δυσκολευτείτε να βρείτε το παραμικρό σημείο που θα δικαιολογούσε όλη αυτή την αναμπουμπούλα που ζούμε τις τελευταίες μέρες. Για παράδειγμα:

Ο δούρειος δάκτυλος: "Νομίζω πως είναι οι έλληνες, Άντζελα..."

Ποιό κοινωνικό κράτος;

Γράφει ο Cogito ergo sum απο Ατέχνως

 
Ένας από τους λόγους για τους οποίους -υποτίθεται πως- δεν καταλήξαμε σε συμφωνία με τους «θεσμούς», είναι η εμμονή των δανειστών μας για λιγότερο «κοινωνικό κράτος». Οι «τα πάντα πληρούντες και τα πάντα ειδόντες» εταίροι μας επιμένουν πως για να καλυτερέψουν τα πράγματα σε τούτον εδώ τον τόπο, πρέπει να μειώσουμε κι άλλο τις ήδη καταβαραθρωμένες δαπάνες για συντάξεις, υγεία, παιδεία, κοινωνική αντίληψη κλπ.

Αυτές οι απόψεις είναι γνωστές και δεν εκπλησσόμαστε πλέον όταν τις ακούμε. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την απορία της κυβέρνησης. Δηλαδή, τι άλλο περίμεναν να ακούσουν οι διαπραγματευτές μας από αυθεντικούς εκφραστές του καπιταλισμού σαν την Ευρωπαϊκή Ένωση, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ; «Αυξήστε τις κοινωνικές παροχές κόβοντας κονδύλια από την χρηματοδότηση των επενδύσεων του κεφαλαίου»; Ούτε στα παραμύθια δεν γίνονται αυτά.

Πριν δυόμισυ χρόνια, σε συνέντευξή της στους Financial Times, η καγκελλάριος της Γερμανίας ήταν σαφέστατη: «Εάν η Ευρώπη αντιπροσωπεύει σήμερα μόλις το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού, περί το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ και πρέπει να χρηματοδοτήσει το 50% των κοινωνικών δαπανών παγκοσμίως, τότε είναι προφανές ότι οφείλει να εργασθεί πολύ σκληρά για να διατηρήσει την ευημερία και τον τρόπο ζωής της». Και για όποιον δεν κατάλαβε, πρόσθεσε: «Όλοι μας πρέπει να σταματήσουμε να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα κερδίζουμε ετησίως».

Το "'Οχι" και το "*Οχι"

Το "'Οχι" και το "*Οχι"

Είναι εκπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση καταφέρνει να φέρνει με τα νερά της το λαϊκό αίσθημα και να εμφανίζει τις αερολογίες ως εθνική αντίσταση. Πρόκειται ασφαλώς για σπάνιο χάρισμα του πρωθυπουργού, για τον οποίο παρατηρώ ότι έχει βελτιωθεί πολύ στη ρητορική.
Έτσι, περάσαμε διαδοχικά από την διαγραφή του χρέους στην αναθεώρησή του και τελικά στην αναγνώρισή του.
Περάσαμε από το πρόγραμμα εθνικής σωτηρίας, στο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, στις κόκκινες γραμμές και φτάσαμε στην (αντι)πρόταση μέτρων 8δις.
Περάσαμε από την καταγγελία των μνημονίων και το διώξιμο της τρόικας στη μετονομασία τους.
Αυτά και μόνο, σε μια άλλη εποχή, σε μια άλλη χώρα, θα ήταν αρκετά για να χαρακτηρίσουν μια κυβέρνηση ως ...χμμ ..., αναξιόπιστη.
Είναι αλήθεια ότι τα πράγματα ήρθαν τούμπα σε σχέση μ' ότι περιμέναμε. Ήμουν βέβαιος ότι η συμφωνία ήταν δεδομένη κι ότι απλώς έψαχναν τρόπο να τη σερβίρουν στους ψηφοφόρους της ελπίδας που έρχεται. Φαίνεται όμως ότι δεν είναι έτσι, ή μήπως είναι;