Χρεοκοπία

 

Στέγη - εμπόρευμα: Σπίτια που κοστίζουν χρυσάφι και μια νέα γενιά ομήρων στις τράπεζες

Τι μέτρα προτίθεται να πάρει η ΕΕ «για την έμπρακτη στήριξη της Ελλάδας» μετά την ανακήρυξη των τουρκικών «θαλάσσιων πάρκων», ρωτούν την Κάγια Κάλας οι τέσσερις ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να συντηρήσουν τον μύθο ότι οι συμμαχίες της αστικής τάξης είναι εγγύηση για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Δεν χρειάζεται πάντως να περιμένουν απάντηση... Την έχει δώσει ήδη η ΕΕ, όχι μία αλλά πολλές φορές. Για παράδειγμα, πριν από ενάμιση μήνα η Κάλας και δύο Ευρωπαίοι επίτροποι, που συναντήθηκαν στην Αγκυρα με την τουρκική ηγεσία, αναγνώρισαν τη «στρατηγική αξία» των σχέσεων ΕΕ - Τουρκίας και δεσμεύτηκαν να ενισχύσουν την «αμοιβαία επωφελή συνεργασία». Οι αμφισβητήσεις και τα σχέδια για τη «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αποτελούν εμπόδιο σ' αυτήν τη στρατηγική σχέση. Το ίδιο ισχύει για τη συνεργασία ΕΕ - Τουρκίας στο πρόγραμμα RearmEU για την επιτάχυνση της πολεμικής προετοιμασίας, ενώ η τουρκική κυβέρνηση χαρακτηρίζεται «στρατηγικός εταίρος» της ΕΕ και στη διαχείριση του Προσφυγικού - Μεταναστευτικού. Ολα αυτά - μέσα στην κινούμενη άμμο των ανταγωνισμών και των ιμπεριαλιστικών πολέμων - είναι που στο τέλος της ημέρας καθορίζουν τον αντιλαϊκό και επικίνδυνο χαρακτήρα όλων των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών πίσω από τους χρεοκοπημένους μύθους περί «συμμαχικής αλληλεγγύης».

Δανεικά...

Πάνω από 15.000 στεγαστικά δάνεια, συνολικής αξίας άνω των 1,8 δισ. ευρώ, εγκρίθηκαν μέσω του «Σπίτι μου ΙΙ». Με το πρόγραμμα να λήγει στις 31 Αυγούστου, η κυβέρνηση κομπάζει για την απορρόφηση των κονδυλίων και ετοιμάζει το «Σπίτι μου ΙΙΙ». Τράπεζες, κατασκευαστικές και εταιρείες real estate τρίβουν τα χέρια τους για το «ζέσταμα» της αγοράς, την ώρα που εκκολάπτεται μια νέα γενιά ομήρων στους τραπεζικούς ομίλους. Είναι ενδεικτικά τα εξής στοιχεία του ΔΝΤ: Από το 2016 οι τιμές των κατοικιών αυξήθηκαν κατά 85% και ένα μέσο νοικοκυριό χρειάζεται 24 χρόνια αποταμίευσης μόνο για μια προκαταβολή 30% επί της αξίας του σπιτιού. Τα δάνεια που δίνονται με τα διάφορα κυβερνητικά και ευρωπαϊκά προγράμματα δεν είναι για όλους - υπάρχουν αυστηρά κριτήρια στις χορηγήσεις - και παράλληλα είναι σταγόνα στον ωκεανό των απαιτήσεων που έχει η αγορά και η διατήρηση ενός σπιτιού από νέα κυρίως νοικοκυριά.

... και παράδοξα

Συγκρίνοντας το υψηλό απόθεμα κατοικιών ανά κάτοικο με τη δυσκολία των νοικοκυριών να αποκτήσουν στέγη, το ΔΝΤ μιλάει για ελληνικό «στεγαστικό παράδοξο». Ομως μόνο τέτοιο δεν είναι. Τίποτα «παράδοξο» δεν έχει η δυσκολία του λαού να βάλει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του ή να κρατήσει αυτό που έχει, με τις τιμές στα ύψη από τη μια, τις τράπεζες και τα funds να καραδοκούν από την άλλη. Γι' αυτό σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ, το 67% των νοικοκυριών ανησυχούν για την εύρεση ή τη διατήρηση κατάλληλης στέγης μέσα στα επόμενα ένα - δύο χρόνια. Η στέγη - εμπόρευμα είναι η αιτία για τέτοιες «παραδοξότητες» της καπιταλιστικής οικονομίας, που στο κυνήγι του μεγαλύτερου κέρδους αφήνει άστεγα τα όνειρα και τις προσδοκίες των νέων για μια σύγχρονη κατοικία.

Δεκανίκια

Στον Τουρισμό οι εργοδότες βαφτίζουν τους σερβιτόρους «προϊσταμένους», τους εργαζόμενους «μετόχους» και τα ανήλικα παιδιά «συγγενείς», για να παρακάμπτουν προσλήψεις και ωράρια. Αυτήν τη ζούγκλα - που έχει την υπογραφή της εργοδοσίας και όλων των κυβερνήσεων - «ανακάλυψαν» εσχάτως η ηγεσία της ΠΟΕΕΤ και ο επικεφαλής της, σταθερός συνομιλητής της κυβέρνησης και γνωστό στέλεχος της ΠΑΣΚΕ. Πρόκειται για την ηγεσία που τον Μάη του 2025 συμμετείχε σε κυβερνητική φιέστα με την υπουργό Εργασίας, όπου διαπίστωναν από κοινού τα «θεαματικά αποτελέσματα» και τις «ιδιαιτέρως θετικές επιπτώσεις» της «ψηφιακής κάρτας», η οποία είναι φερετζές για ακόμα πιο βαθιές ανατροπές στον χρόνο εργασίας. Τον Μάρτη του 2026 ο πρόεδρος της ΠΟΕΕΠ υπέγραψε την κατάπτυστη κλαδική Σύμβαση στον Επισιτισμό, με μισθούς μόλις πάνω από τον κατώτατο και με όρους που ανοίγουν τον δρόμο για επταήμερη δουλειά, στα πρότυπα της Κοινωνικής Συμφωνίας που συνυπέγραψαν η κυβέρνηση, οι εργοδότες και η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ. Για να ελιχθούν απέναντι στη δυσαρέσκεια των εργαζομένων που βράζει, δεν διστάζουν να αντιπολιτεύονται την πολιτική που οι ίδιοι υπηρετούν, ζητώντας τελικά την «καλύτερη εφαρμογή» της, όπως κάνουν με την ψηφιακή κάρτα εργασίας. Στον δρόμο προς το πανελλαδικό - παλλαϊκό συλλαλητήριο της ΔΕΘ, δίπλα στην εργοδοσία, την κυβέρνηση και τα άλλα κόμματά της, στο στόχαστρο των εργαζομένων πρέπει να μπουν ακόμα πιο αποφασιστικά και τα συνδικαλιστικά δεκανίκια της. Με ισχυρά αγωνιστικά συνδικάτα να παραμερίσουν τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό και τον άθλιο ρόλο του στη στήριξη της αντεργατικής πολιτικής.

 

Ριζοσπάστης