«Η Ελλάδα είναι τα σύνορα της Ευρώπης, της Δύσης και των Ηνωμένων Πολιτειών, εδώ σε αυτήν την περιοχή του κόσμου»... Αυτά έλεγε προχθές ο υπουργός Υγείας από την ...Κάλυμνο! Πού τα έλεγε; Στα εγκαίνια μιας μονάδας ΤΕΠ (!) στο νοσοκομείο του νησιού, έχοντας απέναντί του έναν Ελληνοαμερικανό βουλευτή των ΗΠΑ. Στον απόηχο μάλιστα της Συνόδου του ΝΑΤΟ, όπου κατέρρευσαν για μια ακόμα φορά όλοι οι μύθοι για τις συμμαχίες - «ασπίδα» για τον λαό και τη χώρα, ο υπουργός «εμπορίου Υγείας» καλούσε τον βουλευτή των ΗΠΑ να πει καμιά ...καλή κουβέντα στον Τραμπ, μπας και ξανασκεφτούν την πώληση των F-35 στην Τουρκία. «Αυτό είναι πιο σημαντικό και από τα εγκαίνια των ΤΕΠ», έλεγαν στελέχη της κυβέρνησης, αφού πρώτα μερικές μέρες πριν ο ένας μετά τον άλλον, μαζί και με εκπροσώπους όλων των αστικών κομμάτων, περνούσαν από την αυλή της Γκιλφόιλ στην πρεσβεία. Πόση «σιγουριά» και «ασφάλεια» να χορτάσει ακόμα ο λαός, ειδικά όταν ακούει την κυβέρνηση να λέει ότι τα σύνορα των ΗΠΑ είναι στην ...Κάλυμνο; Αυτά έχουν τόση αξία όση έχουν και οι γελοίοι ισχυρισμοί ότι την ίδια στιγμή που θα έχει φορτωθεί στο κεφάλι του λαού ένα 5% του ΑΕΠ για τα ΝΑΤΟικά προγράμματα, τελικά από τα τουρκικά F-35 θα τον προστατέψουν κάτι βουλευτές των ΗΠΑ που χαριεντίζονται με τον Γεωργιάδη στα εγκαίνια των ΤΕΠ. Τελικά, το μόνο που δεν αλλάζει είναι το γεγονός ότι μαζί με τη μετατροπή της χώρας σε στόχο, οι ανάγκες μπαίνουν στον στενό κορσέ των δημοσιονομικών «κοφτών» για να βγαίνει ο λογαριασμός της πολεμικής οικονομίας.
«Εμάς ο στόχος μας είναι η αυτοδυναμία», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης, όμως ο ...αστερίσκος είναι που έχει τη σημασία του. Γιατί όπως είπε, αν δεν επιτευχθεί η αυτοδυναμία, «δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε με άλλο κόμμα πέραν του ΠΑΣΟΚ». Πρόκειται για μία ακόμα δήλωση που συμπληρώνει άλλες αντίστοιχες, τόσο μέσα από το ΠΑΣΟΚ όσο και από τη ΝΔ ότι αν χρειαστεί ...θα τα βρουν. Αντίστοιχα «μαρτυριάρης» ήταν άλλωστε και ο «ιθύνων» νους του Κόμματος Τσίπρα, ο Σιακαντάρης, που ξεκαθάριζε ότι «δεξιά και σοσιαλδημοκρατία δεν είναι στρατηγικοί αντίπαλοι» και πως για τη σοσιαλδημοκρατία «στρατηγικός αντίπαλος είναι μόνο όσοι αμφισβητούν το πρωτείο της δημοκρατίας». Οπως και να 'χει, το «τελαρωμένο» πρόγραμμα της επόμενης μέρας είναι το μόνο που δεν μπαίνει προς συζήτηση από όσους δηλώνουν πρόθυμοι να το διαχειριστούν, είτε «αυτοδύναμοι» είτε «συνεργαζόμενοι». Από όσους δηλαδή ορκίζονται στη σταθερότητα μιας πολιτικής που τσακίζει τον λαό για τα κέρδη και τους πολέμους των επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο της «υπεύθυνης στάσης» που τσαμπουνάνε μπροστά στα δύσκολα και εν μέσω αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος, προετοιμάζοντας ουσιαστικά τον λαό για νέες θυσίες. Η μία μετά την άλλη οι τοποθετήσεις τους επιβεβαιώνουν ξανά το βασικό δίλημμα για τους εργαζόμενους: `Η με το ανακάτεμα της τράπουλας για τη «σταθερή» συνέχιση της ίδιας πολιτικής ή με το ΚΚΕ και τον ανυποχώρητο αγώνα για την ανατροπή της. `Η «θεατές» στην αναμόρφωση για να «μαντρώνεται» η λαϊκή δυσαρέσκεια σε διαφορετικούς δρόμους που οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα ή με την οργάνωση της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τη βολική αστική αντιπολίτευση και με το ίδιο το σάπιο σύστημα για να ξεμπερδεύει ο λαός με τις θυσίες δίχως τέλος.
Τη συνέχεια της «αναπτυξιακής πορείας» και της θωράκισης των κερδών καταγράφουν και νέα στοιχεία από την αγορά τροφίμων. Είναι χαρακτηριστικό ότι το πρώτο 6μηνο του 2026 καταγράφεται συνολικά αύξηση 6,7% στις πωλήσεις, με τον συνολικό τζίρο να φτάνει τα 5,7 δισ. ευρώ, αύξηση πάνω από 5%. Σαν ...εντυπωσιακή καταγράφεται η «θετική πορεία» για τα σούπερ μάρκετ, με αύξηση κατά 9,1%, που όπως γράφεται συνδέεται με την αναδιάρθρωση του δικτύου αλυσίδων. Αυτό είναι το «ταμείο» που κάνουν οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι που μπουκώνουν με κέρδη και μετράνε «θετικούς δείκτες» και αποτελέσματα που «εντυπωσιάζουν». Πώς «στήνεται» ένα τέτοιο ταμείο: Από τη μία με τον εφιάλτη που ζουν τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά σε κάθε τους επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ. Και από την άλλη με τις επιπτώσεις στους εργαζόμενους του κλάδου από τις αναδιαρθρώσεις, αφού η ισχυροποίηση των ομίλων πάει πακέτο με την ένταση της εκμετάλλευσης, τις συμβάσεις ομηρίας, τις απολύσεις, τα ωράρια - λάστιχο κ.ο.κ. Πόση ακόμα «θωράκιση» λοιπόν να αντέξουν οι εργαζόμενοι; Πόση ακόμα ανταγωνιστικότητα και κερδοφορία στις οποίες ορκίζονται όλα τα κόμματα του κεφαλαίου; Αυτή είναι στην πραγματικότητα η «σταθερότητα» την οποία κλίνουν σε όλες τις πτώσεις, με αυτήν τη «σταθερότητα» κερδών και τζίρων που ζαλίζουν έχουν να αναμετρηθούν οι εργαζόμενοι. Οχι απλά για να πάρουν μια ανάσα, αλλά για να φέρουν τα πάνω κάτω, να κερδίσουν οι ίδιοι τη ζωή που τους αξίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου