Οι πρόσφατες εντάσεις και η διαφαινόμενη οριστικοποίηση της ρήξης στις οικονομικές σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά, δεν αποτελούν ένα τυχαίο ή παροδικό επεισόδιο στις διεθνείς σχέσεις. Αντίθετα, συνιστούν μια δραματική επιβεβαίωση των βαθιών, δομικών αλλαγών που συντελούνται στο εσωτερικό της «Συλλογικής Δύσης» δηλαδή του ευρωατλαντικού στρατοπέδου. Όταν δύο από τους πιο ισχυρούς και διαχρονικά συνδεδεμένους πυλώνες του «δυτικού συστήματος» φτάνουν σε σημείο ανοιχτού οικονομικού ανταγωνισμού, είναι θέμα χρόνου η ρήξη αυτή να λάβει απτές γεωπολιτικές διαστάσεις. Η σημερινή πραγματικότητα των σχέσεων αυτών επιβάλλει για το λαϊκό συμφέρον μια άλλη προσέγγιση για την θέση της χώρας στην διεθνή κοινότητα.
Οι εξελίξεις αυτές για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα, δεν αποτελούν ένα μακρινό «γεγονός εξωτερικής πολιτικής». Είναι το καμπανάκι που αποδομεί οριστικά τις αυταπάτες πέντε δεκαετιών, αποδεικνύοντας ότι το αστικό δόγμα «Ανήκομεν εις την Δύσιν» πολύ περισσότερο στις μέρες μας όχι μόνο δεν εξασφαλίζει τη λαϊκή ευημερία και την ειρήνη, αλλά εμπλέκει τη χώρα στους επικίνδυνους ανταγωνισμούς ενός κατακερματισμένου καπιταλιστικού κόσμου.
Η διάβρωση της «συμμαχικής συνοχής» και το αδιέξοδο του αστικού σχεδιασμού
Επί δεκαετίες, το εγχώριο πολιτικό σύστημα -από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ και τις παράγωγες δυνάμεις τους ΕΛΑΣ κλπ- παρουσίαζε τη συμμετοχή της Ελλάδας στους δυτικούς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΕΕ, ΝΑΤΟ, αμυντικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ) ως τη μοναδική «εγγύηση ασφάλειας και ανάπτυξης».
Ωστόσο, η ίδια η πραγματικότητα καταρρίπτει αυτό το αφήγημα: Σε μια πιο απλοϊκή προσέγγιση: «Ανήκομεν» στην Δύση αλλά σε ποια; Των ΗΠΑ και του Τραμπ που καθημερινά και με κάθε ευκαιρία λέει σε όλους (σε πολύ πιο σημαντικές από την Ελλάδα χώρες τινάζοντας στον αέρα σχέσεις δεκαετιών) «πρώτα η Αμερική»; Στην ΕΕ, που σπαράσσεται από τις οξυμένες εσωτερικές της αντιθέσεις και όπου η γραμμή της τυφλής και αδιέξοδης αντιπαράθεσης με τη Ρωσία όχι μόνο δεν κρύβει τα ρήγματα αυτά, αλλά τα βαθαίνει; Η με την Δύση της… Ανατολής δηλαδή το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ που κανείς δεν ξέρει, αν αύριο συνεχίσει να υπάρχει όπως το γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια;
Η ρήξη ΗΠΑ - Καναδά, οι εμπορικοί πόλεμοι, η επιβολή δασμών και οι οξυμένες αντιθέσεις εντός της συλλογικής Δύσης και των χωρών του ΝΑΤΟ αποδεικνύουν ότι οι λυκοσυμμαχίες διέπονται από το νόμο της πυγμής και του κέρδους. Δεν υπάρχει «αλληλεγγύη» όταν διακυβεύονται τα συμφέροντα των εθνικών τους οικονομιών και των μονοπωλιακών ομίλων τους.
Η ταύτιση της Ελλάδας με τους άναρχους δυτικούς σχεδιασμούς (αντιτιθέμενους σχεδιασμούς διαφορετικών ιμπεριαλιστικών κέντρων) αφήνει εκτεθειμένη την χώρα τόσο σε οικονομικές θύελλες σαν συνέπεια των στενών ιδιοτελών σχεδιασμών τους, όσο και σε πολεμικές περιπέτειες. Η προσήλωση στους δημοσιονομικούς κανόνες της ΕΕ και στις ανάγκες της «πράσινης» και «ψηφιακής» μεταβίβασης, της πολεμικής οικονομίας, μετακυλύει το κόστος της ακρίβειας, του πληθωρισμού και των εξοπλισμών απευθείας στις πλάτες των εργαζομένων όλων των λαών της Ευρώπης. Την μετατρέπει σε ορμητήριο πολεμικών επιχειρήσεων και παράλληλα σε πιθανό στόχο αντιποίνων, χωρίς κανένα ουσιαστικό όφελος για την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα του λαού.
Ο ελληνικός λαός, που συνεχίζει να στενάζει κάτω από το δυσβάσταχτο βάρος της διευθέτησης του εγχώριου δημόσιου χρέους -ένα χρέος που δεν δημιούργησε ο ίδιος, αλλά οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι κυβερνήσεις τους- καλείται τώρα να φορτωθεί στις πλάτες του και τα σπασμένα των διεθνών ανταγωνισμών. Χρειάζεται λοιπόν να διατυπωθεί ένα μεγάλο ΟΧΙ στην επαναλαμβανόμενη ληστεία που είναι σε εξέλιξη.
Τα κόμματα που διαχειρίστηκαν ή διεκδικούν τη διακυβέρνηση, εγκλωβισμένα στις δεσμεύσεις τους προς το κεφάλαιο και τους συμμάχους του, αποδεικνύονται ανίκανα όχι μόνο να προβλέψουν αυτές τις ανακατατάξεις, αλλά και να ξεφύγουν από τα βαρίδια των επιλογών τους. Χωρίς υπερβολή το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι σε μια πορεία χωρίς «πυξίδα» και «μπάρες ασφαλείας».
Το ΚΚΕ μπροστά στις νέες απαιτήσεις της ταξικής πάλης
Απέναντι σε αυτό το τοπίο, το ΚΚΕ αναδεικνύεται ως η μόνη πολιτική δύναμη που διαθέτει την προγραμματική καθαρότητα, την ιδεολογική συγκρότηση, την ωριμότητα και την οργανωτική συγκρότηση για να ηγηθεί των νέων λαϊκών αγώνων που θα έρθουν κάτω από το βάρος των συνεπειών αυτών των επιλογών.
Η ανάλυση του ΚΚΕ επιβεβαιώνεται καθημερινά: ο καπιταλισμός στη φάση της σήψης του δεν μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα όπως αφελώς(;) διακηρύσσει ο Πρωθυπουργός, παρά μόνο νέες κρίσεις, φτώχεια και πολεμικές συρράξεις.
Η συνειδητοποίηση αυτών των νέων συνθηκών επιβάλλει την άμεση εξέταση των νέων καθηκόντων που θα προκύψουν από αυτές, τόσο σε πρακτικό όσο και οργανωτικό επίπεδο και να μην αμφιβάλλει κανείς ότι το ΚΚΕ γνωρίζει πολύ καλά πως να το κάνει.
Απαιτείται η αποκάλυψη του χαρακτήρα των διεθνών εξελίξεων στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές. Να βοηθήσουμε ο λαός να καταλάβει και να απορρίψει τα εκβιαστικά διλήμματα που προσπαθούν να τον στοιχίσουν πίσω από το ένα ή το άλλο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο.
Απαιτείται η ενίσχυση των συνδικάτων, των κάθε μορφής συλλογικών λαϊκών επιτροπών αγώνα για την απόκρουση των συνεπειών αυτών των πολιτικών. Η πάλη για αυξήσεις στους μισθούς, για την προστασία του λαϊκού εισοδήματος, για δημόσια δωρεάν υγεία και παιδεία να συνδέεται άμεσα με την εναντίωση στους εξοπλισμούς και την αποδέσμευση από τους πολεμικούς σχεδιασμούς.
Απαιτείται η προετοιμασία και η αντίστοιχη ετοιμότητα ώστε αν βρεθούμε αιφνίδια μπροστά σε πρωτόγνωρες καταστάσεις να είμαστε σε θέση να προστατεύσουμε τα λαϊκά συμφέροντα.
Το ΚΚΕ, με τις αποφάσεις των Συνεδρίων του και την διαρκή οργανωτική του ενίσχυση, προσπαθεί να ισχυροποιήσει τους δεσμούς του με την εργατική τάξη. Η οργανωτική ετοιμότητα δεν είναι μια θεωρητική έννοια, αλλά η καθημερινή ικανότητα του Κόμματος να σχεδιάζει και να πρωτοστατεί στους αγώνες, να προστατεύει το κίνημα από την καταστολή και την ενσωμάτωση, να καθοδηγεί και να στηρίζει τη λαϊκή συσπείρωση.
Διέξοδος για το λαό: η ρήξη με το σύστημα και την εξουσία του κεφαλαίου
Ως εδώ! Καμία θυσία για τα κέρδη των λίγων, καμία εμπλοκή στους σχεδιασμούς τους. Η μόνη διέξοδος βρίσκεται στη σύγκρουση με το σύστημα που γεννά τα χρέη, τις κρίσεις και τους πολέμους, με το ΚΚΕ στην πρώτη γραμμή για την οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης.
Η αλλαγή της διεθνούς θέσης της χώρας δεν μπορεί να γίνει με μισά μέτρα ή με την αναζήτηση «νέων συμμαχιών» εντός του καπιταλιστικού συστήματος. Η πρόταση του ΚΚΕ απαντά ολοκληρωμένα στο ερώτημα της πραγματικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής ευημερίας.
Η πραγματική διέξοδος βρίσκεται στη συντονισμένη πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. Οι τριγμοί στη «Συλλογική Δύση» δείχνουν ότι το σύστημα παρά τα ισχυρά του αποθέματα, δεν μπορεί να βρει με την ευκολία του παρελθόντος νέες διεξόδους. Η ελπίδα βρίσκεται στην οργάνωση, στη συμμαχία της εργατικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα και στην αποφασιστική σύγκρουση με την υφιστάμενη κατάσταση για ένα μέλλον που μας αξίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου