Ματαιοπονούν...

Πεδίο δόξης λαμπρόν» για να ξεδιπλωθούν όλες οι «ευαισθησίες» του αστικού Τύπου (ηλεκτρονικού και έντυπου) αποτελεί η είδηση του θανάτου του Φ. Κάστρο. Και προφανώς κοινός παρονομαστής όλων των προσεγγίσεων είναι ο αισχρός ή ο πιο «ντροπαλός» αντικομμουνισμός.

 

«Ο επαναστάτης που μεταλλάχθηκε σε αυταρχικό ηγέτη», «Ηρωας και δικτάτορας...», και άλλα παρόμοια περιλαμβάνονται στους πιο χαρακτηριστικούς τίτλους. Αποτελεί την προσωποποίηση του οράματος που «ξεκίνησε ως επαγγελία απελευθέρωσης και κατάντησε το πιο αιμοβόρο και αποκρουστικό τέρας του 20ού αιώνα», γράφει προκλητικά ο Ι. Πρετεντέρης στα «Νέα».

Αλλα μέσα, όπως η ΕΡΤ, είναι πιο «ευρηματικά», χαρακτηρίζοντας «αμφιλεγόμενη» προσωπικότητα τον Φ. Κάστρο. Ταυτόχρονα, δεν λείπουν κι εκείνοι που βιάζονται να ξεμπερδέψουν με όσα συμβολίζει ο Κουβανός ηγέτης: «Ο τελευταίος επαναστάτης», γράφει προκλητικά η «Εφημερίδα των Συντακτών» στο πρωτοσέλιδό της, κηρύσσοντας τάχα μου τη λήξη της επαναστατικής πάλης που γεννάει και τέτοια πρόσωπα - σύμβολα.

Περί συναινέσεων

Μιλώντας τις προάλλες σε εκδήλωση, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης είπε: «Μακάρι να έχουμε αντιπαραθέσεις περιεχομένου και ουσίας (...) Εκείνο, όμως, το οποίο μπορούμε να αναπτύξουμε περισσότερο, είναι έχοντας τους διαφορετικούς προσανατολισμούς μας, να εντοπίσουμε σημεία κοινού ενδιαφέροντος στα οποία να έχουμε όχι απλώς συναίνεση, αλλά κοινή δράση. Και αναφέρω το παράδειγμα των πρωτογενών πλεονασμάτων, ώστε να μπορέσουμε να το θέσουμε ως εθνικό στόχο για να επιτύχουμε τη μείωσή του. Σε αυτή την ασύμμετρη σχέση, κανένα κόμμα δεν μπορεί μόνο του. Ούτε η χώρα μπορεί μόνη της. Για εμένα, η απάντηση είναι μια πολιτική συμμαχιών. Και στην Ευρώπη και στον κόσμο». Η δήλωση αυτή δεν θα είχε ιδιαίτερη αξία (ίσως να μη γινόταν κιόλας...) αν δεν αντανακλούσε ένα γενικότερο κλίμα αβεβαιότητας που καλλιεργείται το τελευταίο διάστημα, για το κατά πόσο η κυβέρνηση (αυτή ή μια επόμενη) θα μπορέσει να ανταποκριθεί στα πολλά και μεγάλα μέτωπα που έχουν ανοίξει ταυτόχρονα (διαπραγμάτευση, Προσφυγικό, Κυπριακό - Ελληνοτουρκικά), αν δεν υπάρξουν ευρύτερες συναινέσεις. Απ' αυτή τη σκοπιά, δεν είναι τυχαία η αρθρογραφία στον Τύπο (πολλές φορές με αντιφάσεις), είτε για την ανάγκη να συναινέσουν κυβέρνηση και αστική αντιπολίτευση στα «μεγάλα» (διαπραγμάτευση, εξωτερική πολιτική), είτε αυτή η συναίνεση να προκύψει με καταλύτη τις πρόωρες εκλογές. 

Σε κάθε περίπτωση, τα ζητήματα που διακυβεύονται είναι μεγάλης σημασίας για την αστική τάξη. Αναπόφευκτα επομένως προκαλούν προβληματισμό και ενεργοποιούν σενάρια, αλλά ο στόχος παραμένει ίδιος: Από τη μια να προχωράει απρόσκοπτα η αντιλαϊκή πολιτική και από την άλλη να ανανεώνεται το πλαίσιο ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας.

«Black Friday» ή «Blind Friday»

 

«Black Friday» ή «Blind Friday»

Γράφει η Αναστασία Ζήση* //

Οι μεγάλες ουρές έξω από τα εμπορικά πολυκαταστήματα της πόλης δεν ήταν μια είδηση ενός αμερικάνικου τηλεοπτικού δικτύου ούτε μια σουρεαλιστική, λανθιμική σκηνή για τον κοινωνικό κομφορμισμό. Οι καταναλωτές/-τριες είχαν σχεδιάσει πριν από μέρες την αναμέτρηση τους με την «εκπληκτική οικονομική προσφορά» δαπανώντας πολύ χρόνο για τη μελέτη και την σύγκριση των καλύτερων τιμών, πολύ ενέργεια για την αναμονή στην ουρά, την μετακίνηση, την επικοινωνία και την αλλαγή σχεδίων. Η απατηλή σχέση ανάμεσα στην προσφορά της χαμηλότερης τιμής και την απόκτηση του επιθυμητού προϊόντος προκάλεσε  στο ευρύ καταναλωτικό κοινό μια ισχυρή ψευδαίσθηση ατομικής ευκαιρίας για το κόψιμο μιας αόρατης, απαγορευτικής ζώνης προς την ατομική υλική ευδαιμονία.  Το υψηλό φρόνημα των καταναλωτών κατά την στοίχιση τους στην ατελείωτη ουρά των ταμείων, ο βίαιος και συχνά απροκάλυπτος ανταγωνισμός για το προϊόν προς εξάντληση, οι εντάσεις με τους εργαζόμενους στα πολυκαταστήματα είναι λίγες μόνο εικόνες από τα νέα πρόσωπα ενός πλήθους που απεγνωσμένα και επίμονα αποζητά μια βραχύβια συγκίνηση.  Οι οικονομολόγοι και οι αναλυτές των δομών της αγοράς γνωρίζουν πως η οργάνωση καταναλωτικών γεγονότων, όπως το «Black Friday» είναι μια δραματουργική κατασκευή του χρηματικού κεφαλαίου που δείχνει ότι το σύστημα τιμών έχει αποτύχει να ευθυγραμμίζει την προσφορά και την ζήτηση (Sandel, 2016, σελ. 32).

Όλα θα πάνε καλά…

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΚΙΝΟΥΜΕΝΕΣ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ στον «ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟ» – Ο σκιτσογράφος ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ δίνει κίνηση στη γελοιογραφία και με μικρές ιστορίες σχολιάζει την επικαιρότητα.   

Η κινούμενη γελοιογραφία με τίτλο:«Όλα θα πάνε καλά…»

Εσπασε ο πάγος

Μέχρι προχτές διαβάζαμε στην «Αυγή» ρεπορτάζ και αναλύσεις για το πόσο δεξιά «στρίβει το τιμόνι» το πολιτικό σύστημα σε ΗΠΑ - ΕΕ, για τη «Μαύρη διεθνή» των (εν αναμονή) ηγετών που υπερασπίζονται την «περιχαράκωση» και τον «απομονωτισμό» στην οικονομία και εκφράζουν εθνικιστικές απόψεις, για την ανάγκη «αριστερά και σοσιαλδημοκρατία» να συμπτήξουν κυβερνητικό μέτωπο σε όλη την ΕΕ για να υπάρξει ανάσχεση του ρεύματος προς τον εθνικισμό. Ολα αυτά, μέχρι να σηκώσει ο Τραμπ το τηλέφωνο και να μιλήσει με τον Αλ. Τσίπρα. Σύμφωνα, λοιπόν, με το Μέγαρο Μαξίμου και την «Αυγή», «κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, τονίστηκε ο κρίσιμος ρόλος της Ελλάδας για την ειρήνη και ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής - ιδιαίτερα σε μια περίοδο αυξανόμενης αποσταθεροποίησης - καθώς και οι σημαντικές προσπάθειες που έχει καταβάλει ο ελληνικός λαός για την αντιμετώπιση τόσο της οικονομικής όσο και της προσφυγικής κρίσης (...) Επιβεβαιώθηκε η σημασία ενίσχυσης της στρατηγικής συνεργασίας των δύο χωρών σε σειρά τομέων, σε συνέχεια και της πρόσφατης επίσκεψης του Προέδρου Ομπάμα στην Ελλάδα (...) ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος των ΗΠΑ αναφέρθηκε στην προσφυγική και οικονομική κρίση, λέγοντας στον Αλέξη Τσίπρα: "Παρακολουθώ τη δουλειά που κάνετε. Εχει καταπληκτικά αποτελέσματα". Επίσης, ο Ντόναλντ Τραμπ σημείωσε πως η επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα ήταν "πολύ καλή" και ότι "ο ελληνικός λαός είναι ένας καταπληκτικός λαός"». Το πανηγυρικό σχεδόν πνεύμα της ανταπόκρισης από το Μέγαρο Μαξίμου για την επικοινωνία Τσίπρα - Τραμπ σε τίποτα δεν θυμίζει τα ζοφερά ρεπορτάζ της «Αυγής» και τις αναλύσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ μετά την εκλογή του νέου Προέδρου. Φαίνεται πως ένα τηλέφωνο ήταν αρκετό για να σπάσει ο πάγος με τη ...«Μαύρη διεθνή».

Ευχαριστούμε, Κομαντάντε Φιντέλ!

 

Ευχαριστούμε, Κομαντάντε Φιντέλ!

Γράφει ο Νίκος Μόττας* //

Από χτες, 26 Νοέμβρη 2016, η ανθρωπότητα είναι φτωχότερη. Η παγκόσμια εργατική τάξη, οι άνθρωποι που αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο, όσοι πιστεύουν σε μια κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είναι φτωχότεροι. Σήμερα, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα θρηνεί την απώλεια ενός απ’ τους εμβληματικότερους επαναστάτες της σύγχρονης Ιστορίας. Η καρδιά του ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης, του Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο, έπαψε να χτυπά, σημαίνοντας το βιολογικό τέλος μιας ζωής 90 χρόνων, γεμάτης αγώνες και θυσίες για τα ιδανικά του Σοσιαλισμού, για μια Κούβα όπου ο λαός θα είναι αφέντης στον τόπο του.

Ο βιολογικός θάνατος του Φιντέλ- όπως και άλλων σπουδαίων κομμουνιστών επαναστατών, όπως του Λένιν, του Στάλιν, του Μπελογιάννη, του Τσε, του Χο Τσι Μινχ- δεν προσφέρεται για πολιτικούς επικηδείους. Αποτελεί, όμως, αφορμή για αποτίμηση του επαναστατικού τους έργου το οποίο αποτελεί υλική δύναμη που συμβάλλει στην ανάπτυξη και διαμόρφωση της ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης. Η ζωή και δράση του Φιντέλ, ταυτισμένη με την Επανάσταση του 1959 και την προσπάθεια οικοδόμησης του Σοσιαλισμού στο γεωγραφικά μικρό αλλά ηρωϊκό νησί της Καραϊβικής, αποτελεί την πλέον χειροπιαστή απόδειξη αυτού που έλεγε ο εθνικός ποιητής της Κούβας, ο Χοσέ Μαρτί: Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι είναι να το κάνεις.

Δώρο στους φασίστες η αντικομμουνιστική «έκθεση για την προπαγάνδα κατά της ΕΕ»

Η έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου για την προπαγάνδα κατά της ΕΕ αποτελεί μνημείο αντικομμουνισμού, δώρο στους φασίστες, που ποινικοποιεί την πολιτική σκέψη, λόγο και πράξη και στήνει στον τοίχο σαν πράκτορες όποιους αντιδρούν στην ΕΕ, δηλαδή εκατομμύρια άνεργους και φτωχούς, τόνισε ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Σωτήρης Ζαριανοπουλος, μιλώντας στην εκπομπή της ΕΡΤ «Europe» και ασχολείται με τα θέματα που απασχόλησαν το Ευρωκοινοβούλιο τη βδομάδα που πέρασε.

Για το θέμα της «ενιαίας αμυντικής πολιτικής», υπογράμμισε ότι η ΕΕ στρατιωτικοποιείται, στήνει το «στρατιωτικό Σέγκεν», για να επεκτείνει τις επεμβάσεις της στα σύνορα με τη Ρωσία, τη Μέση Ανατολή και την Αφρικανική. 

Σημειώνοντας ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε μια περιοχή, όπου η αντιπαράθεση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων είναι πραγματικά τρομακτική, όποιος θέλει παρουσιάζει στρατιωτικές δυνάμεις και βομβαρδίζει και ταυτόχρονα προωθείται η διχοτόμηση της Κύπρου και η Τουρκία αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Το χιλιοειπωμένο και προβοκατόρικο «παραμύθι» των παρωπίδων…

«Τι θα πει παρωπίδες; 

  Η αφοσίωση σε μια συγκεκριμένη πανανθρώπινη ιδεολογία, δηλαδή το Μαρξισμό - Λενινισμό, αποτελεί παρωπίδα; 

Και γιατί άραγε δεν έχουν παρωπίδες όσοι πολεμούν με διάφορους τρόπους τη συγ-κεκριμένη κοσμοθεωρία; 

Και γιατί... αυτό το «αστειάκι», το οποίο χρησιμοποιείται κατά κόρον από όλους τους αντικομμουνιστές και φυσικά και από τους λεγόμενους «αριστερούς δημοκράτες» και  τους κάθε λογής οπορτουνιστές, και το οποίο πάντα έχει στόχο αυτή την κοσμοθεωρία,  δεν είναι παρωπίδα;  

Επαγρύπνηση για τους κινδύνους που μεγαλώνουν μέσα κι έξω

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΒΔΟΜΑΔΑΣ

Ο τραγικός θάνατος μιας γυναίκας και ενός παιδιού στον προσφυγικό καταυλισμό της Μόριας, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά ότι η πολιτική εγκλωβισμού μεταναστών και προσφύγων που εφαρμόζουν κυβέρνηση και ΕΕ, εξαθλιώνει και δολοφονεί. Με τον ίδιο τρόπο που οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τις οποίες στηρίζει πολύτροπα η Ελλάδα, ισοπεδώνουν πόλεις και ανθρώπους, ξεσπιτώνουν οικογένειες, πνίγουν παιδιά στη Μεσόγειο.

 

Ο εγκλωβισμός, που αξιοποιείται ως μέσο διαχείρισης και ελέγχου των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, είναι για τους καπιταλιστές το αυτονόητο συμπλήρωμα του ξεριζωμού από τις εστίες τους χιλιάδων ανθρώπων, που προκαλούν οι πόλεμοι και οι ανταγωνισμοί τους για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και περιοχών μεγάλης γεωστρατηγικής αξίας.
Ο «έλεγχος» των μεταναστευτικών - προσφυγικών ροών γίνεται πάντα με κριτήριο τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και τα οικονομικά συμφέροντα του κεφαλαίου. Ετσι, η στρόφιγγα ανοιγοκλείνει ανάλογα και χιλιάδες θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων γίνονται παιχνίδια στα χέρια ιμπεριαλιστικών κέντρων, μονοπωλιακών συμφερόντων, διαφόρων αντιδραστικών σχεδίων.

«Εφυγε» ο κομαντάτε της Επανάστασης – ο Φιντέλ Κάστρο της καρδιάς μας

 

 

Από herko στο Ατέχνως

 

Ο ηγέτης της κουβανικής επανάστασης, ο Φιντέλ Κάστρο, απεβίωσε το βράδυ χθες Παρασκευή σε ηλικία 90 ετών, ανακοίνωσε πριν από λίγο ο αδελφός του και πρόεδρος της Κούβας Ραούλ Κάστρο, ο οποίος τον διαδέχθηκε στο αξίωμα το 2006.

«Ο κομαντάντε της κουβανικής επανάστασης απεβίωσε στις 22:29 (χθες) το βράδυ», είπε ο Ραούλ Κάστρο σε τηλεοπτικό διάγγελμά του.

«Ο Φιντέλ γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου του 1926 στην πόλη Μπιράν, από τον Ισπανό μετανάστη από τη Γαλικία, που στη συνέχεια απέκτησε εκτάσεις με ζαχαροκάλαμο, Ανχελ Κάστρο Αργκίς και την Κουβανέζα Λίνα Ρους Γκονζάλες, αγρότισσα που εργαζόταν στα κτήματά του.

Καρότο και μαστίγιο

Από τη μια, είναι το κλίμα ευφορίας που προσπαθούν να καλλιεργήσουν κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ, πανηγυρίζοντας για τον προϋπολογισμό που «σηματοδοτεί την πλήρη ανάκτηση της εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία» και επιτυγχάνει «δημοσιονομική προσαρμογή με κοινωνική δικαιοσύνη», για το σχέδιο Γιούνκερ που «θα αποδώσει 2,36 δισ. ευρώ σε επενδύσεις στην Ελλάδα», για «το "ράλι" που καταγράφουν τα ελληνικά ομόλογα ενόψει ελάφρυνσης του χρέους», για την αύξηση του πρωτογενούς πλεονάσματος και άλλα παρόμοια. Από την άλλη, είναι η ένταση του κλίματος ανασφάλειας που καλλιεργούν οι ίδιοι, μαζί με τη ΝΔ, ότι σε περίπτωση που δεν ολοκληρωθεί έγκαιρα και πλήρως η δεύτερη «αξιολόγηση», θα έχουμε απρόβλεπτα «παρατράγουδα», πολύ περισσότερο που το γενικότερο γεωπολιτικό περιβάλλον στην περιοχή χαρακτηρίζεται από ρευστότητα και αστάθεια. 

Μ' αυτόν τον τρόπο, χρησιμοποιώντας εναλλάξ το καρότο και το μαστίγιο, τα αστικά επιτελεία επιδιώκουν να κρατήσουν το λαό στη γωνία, είτε φοβισμένο για το ενδεχόμενο της αστάθειας, είτε εγκλωβισμένο σε κάλπικες προσδοκίες ότι από τη βελτίωση του οικονομικού κλίματος θα βγει και ο ίδιος κερδισμένος. 

Το θέμα είναι: Θα τους επιτρέψει ο λαός να τον φοβερίζουν και να τον κοροϊδεύουν; `Η θα το πάρει απόφαση να δοκιμάσει τη δύναμή του, παίρνοντας στις πλάτες του την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος αντί για την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας;

17ο Συνέδριο της FIR: Ο Αντιφασισμός είναι πιο επίκαιρος από ποτέ!

Η άνοδος του φασισμού, το προσφυγικό, η διαστρέβλωση της Ιστορίας και οι Γερμανικές Αποζημιώσεις απασχόλησαν το Συνέδριο της FIR στη Πράγα. Δημιουργία παραρτήματος της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ στη Βουδαπέστη

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ • 25 Νοεμβριου 2016 Ημεροδρόμος

 

Την έντονη ανησυχία του για την άνοδο των ακροδεξιών και νεοφασιστικών δυνάμεων στον κόσμο, την έξαρση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, και την προσπάθεια παραχάραξης και διαστρέβλωσης της Ιστορίας εξέφρασε το 17ο Συνέδριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αντιστασιακών – Αντιφασιστών (FIR – Fédération Internationale des Résistants), που πραγματοποιήθηκε στη Πράγα, 18 – 19 και 20 Νοέμβρη.

Στο Συνέδριο πήραν μέρος 51 αντιπρόσωποι που εκπροσωπούσαν 26 Οργανώσεις από σχεδόν 20 ευρωπαϊκές χώρες, κάτω από το σύνθημα:

65 χρόνια η FIR αγωνίζεται για την ειρήνη, την αλληλεγγύη,  τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα

μάχεται ενάντια στο νέο-φασισμό, τον ρατσισμό και τις ρίζες του φασισμού

υπερασπίζεται τη μνήμη των μαχητών της αντίστασης και των θυμάτων του φασισμού, ενάντια στον αναθεωρητισμό της ιστορίας.

Το Συνέδριο της FIR ήταν αφιερωμένο στα 80 χρόνια από τον Ισπανικό Εμφύλιο και στους διεθνιστές εθελοντές αντιφασίστες μαχητές της Ελευθερίας, με κεντρικό σύνθημα «NO PASARAN».

Ο Γιώργος Μωραΐτης

Την Παρασκευή 18 Νοέμβρη, η FIR τίμησε με το βραβείο Μισέλ Βάντερμπορχτ[1] αντιφασίστες και αντιστασιακούς αγωνιστές, σε τελετή με την οποία άνοιξαν οι εργασίες του XVII Τακτικού Συνεδρίου της. Ανάμεσά τους τιμήθηκε και ο κομμουνιστής αγωνιστής Γιώργος Μωραΐτης. 

Ιδιαίτερη αίσθηση δημιούργησε, το Σάββατο 19 Νοέμβρη, η παρουσία 120 Ελλήνων μελών των Παραρτημάτων της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ (αντιστασιακοί, μαχητές τους ΕΑΜ, του ΔΣΕ, φίλοι και απόγονοι των μαχητών) που συνόδεψαν τους 6 Ελληνες Αντιπροσώπους στην Πράγα και παρακολούθησαν την έναρξη, τις εισηγήσεις και τις πρώτες ομιλίες.

Τα μέλη της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, που συνοδεύουν τους Αντιπροσώπους τους, παρακολουθούν τις εργασίες του Συνεδρίου της FIR, στην Πράγα.

Οι «νέες μορφές πάλης»...

«Η έλλειψη μαζικότητας ισχύει πλέον για κάθε μορφή διεκδίκησης. Οι πορείες και συγκεντρώσεις έχουν εκφυλιστεί (εκτός από τους στρατευμένους μάχιμους ΚΚΕ). Οι απεργίες αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές για τα συμφέροντα των εργαζομένων, προκαλούν δυσφορία στους ήδη ταλαιπωρημένους πολίτες, ενώ υπάρχει καχυποψία ότι επικροτούνται από τις κυβερνήσεις επειδή κόβεται το μεροκάματο». Αυτές τις διαπιστώσεις κάνει η «Αυγή» σε χτεσινό της άρθρο και παρακάτω αναλύει τις «νέες μορφές πάλης»: Τη συλλογή υπογραφών μέσω διαδικτύου, το facebook, τη συμμετοχή σε ΜΚΟ και κάπου προς το βάθος, τη συμμετοχή στις εκλογές. Μάλιστα, τη μέρα που γράφονταν αυτά στην «Αυγή», το ΠΑΜΕ Τύπου και ΜΜΕ κατήγγειλε ότι δύο συνδικαλιστικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρόεδρος της ΕΠΗΕΑ και ο γγ της ΕΤΙΤΑ, δήλωναν ο μεν πρώτος στο Διασωματειακό ότι «οι απεργίες είναι ξεπερασμένο εργαλείο του περασμένου αιώνα» και ο δεύτερος στη συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΤΙΤΑ ότι «οι απεργίες είναι αναποτελεσματικές».

Έκθεση της UNICEF για την νηπιακή ηλικία στην Κούβα

Πηγή: www.minrex.gob.cu

Το Γραφείο της UNICEF στην Κούβα και η περιφερειακή της αντιπροσωπεία για την Λατινική Αμερική και την Καραϊβική ετοιμάζει έκθεση με θέμα: “H ανάπτυξη της νηπιακής ηλικίας στην Κούβα”, στην οποία επισημαίνεται η εμπειρία ενός ολοκληρωμένου συστήματος, η συνεχής του ενίσχυση που προωθεί την προστασία, προσοχή και ανάπτυξη της νηπιακής ηλικίας στην χώρα της Καραϊβικής.

Μαζί εκβιάζουν το λαό

Η «διελκυστίνδα», που έχουν στήσει το τελευταίο διάστημα κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση κατηγορώντας η μία την άλλη, με επίκεντρο την εξέλιξη της δεύτερης «αξιολόγησης», σε ένα μόνο βαθμό υπηρετεί τον ανταγωνισμό για την ικανότητά τους στην αστική διαχείριση. Από την άλλη, αποσκοπεί στο να διαμορφώσει σκηνικό εκβιασμού του λαού.

ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και ΝΔ απευθύνονται στους εργαζόμενους, στα φτωχά - λαϊκά στρώματα, με το πλαστό, παραπλανητικό δίλημμα, ή συναινεί και αποδέχεται τα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα για το κλείσιμο της «αξιολόγησης», την έναρξη της συζήτησης για τη διευθέτηση του χρέους, με στόχο την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας ή περνάμε σε φάση αβεβαιότητας και διογκώνεται ο κίνδυνος να απαιτηθεί νέο πρόγραμμα, νέο μνημόνιο. Μια επιχειρηματολογία που θυμίζει την ίδια που χρησιμοποιούσαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ όταν βρίσκονταν στην κυβέρνηση πριν από το Γενάρη του 2015.