ΗΡΩ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Με δεκαεπτά σφαίρες, όσες και τα χρόνια της…

 

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

 

 

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε, σαν σήμερα, 16 Ιουλίου 1927. Δεκαεπτά χρόνια μετά, στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, λίγες μόνο μέρες πριν την απελευθέρωση της Αθήνας, οι Γερμανοί κατακτητές εκτελούν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 50 Έλληνες πατριώτες. Μεταξύ των εκτελεσθέντων και η 17χρονη ΕΠΟΝίτισσα, Ηρώ Κωνσταντοπούλου, μια ξεχωριστή μορφή στον μεγάλο κατάλογο των αγωνιστών- μαρτύρων που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας, μέσα από τις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ. 

Η «ανάπτυξή» τους θα έχει μόνιμα θύματα τα εργατικά - λαϊκά στρώματα

MotionTeam

Ως μέρες «γενικής επιθεώρησης» μοιάζουν οι τελευταίες για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με αντικείμενο τα βήματα που επιτυγχάνει προς την πολυπόθητη καπιταλιστική ανάκαμψη. Η ανακοίνωση του κλεισίματος της διαδικασίας «υπερβολικού ελλείμματος» από την Κομισιόν, τα περιφερειακά συνέδρια της παραγωγικής ανασυγκρότησης που ξεκίνησαν από την Κοζάνη, η συντηρούμενη φιλολογία για επικείμενη έξοδο στις αγορές περιλαμβάνονται στο «success story» που φιλοτεχνεί για λογαριασμό του κεφαλαίου.

 Στο φόντο αυτής της συζήτησης γίνονται διάφορες παρεμβάσεις από αστικά κόμματα, επιχειρηματικούς φορείς και άλλα επιτελεία, που «επιθεωρώντας» με τη σειρά τους το κυβερνητικό έργο, είτε το επιβραβεύουν, είτε εκφράζουν προβληματισμούς για τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου, κάνοντας συστάσεις, ώστε να γίνει πιο αποφασιστικό στην προώθηση των μέτρων/«μεταρρυθμίσεων» που έχει ανάγκη το κεφάλαιο. Ετσι, τα βέλη της κριτικής επικεντρώνονται σε συγκεκριμένα πρόσωπα που χαρακτηρίζονται «βαρίδια», μια αντιπαράθεση που προφανώς αντανακλά και ανταγωνισμούς ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους οι οποίοι δείχνουν τις προτιμήσεις τους.

Νέα Υόρκη, πίσω από την απατηλή λάμψη του «αμερικανικού ονείρου»

Νίκος Πουρναράς / Οικοδόμος
 

Για τα περισσότερα ΜΜΕ αντιπροσωπευτικότερη των ΗΠΑ είδηση  θεωρείται σήμερα μια κοτσάνα που ξεστόμισε ο πρόεδρος Τραμπ ή τι φόρεσε στην τελευταία εμφάνισή της η προεδρική σύζυγος Μελάνια.  Πάντως όχι ότι ο αριθμός των αστέγων στη Νέα Υόρκη αυξήθηκε κατά 39% μόνο μέσα σ’ ένα χρόνο. Και μιας και είδηση θεωρείται ό,τι «γράφει» στις οθόνες, τότε τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Τμήμα Υπηρεσιών για Αστέγους του Δήμου Νέας Υόρκης, σε λίγα μάτια κι αυτιά θα φτάσουν.

Ενεργειακός σχεδιασμός στην υπηρεσία των μονοπωλίων

Από την Κεντρική Μακεδονία και την Κοζάνη, η κυβέρνηση προχώρησε την περασμένη βδομάδα στην παρουσίαση του σχεδιασμού της για την «παραγωγική ανασυγκρότηση» της χώρας, με αφετηρία τη συγκεκριμένη Περιφέρεια, όπου συγκεντρώνεται η μεγαλύτερη παραγωγική δραστηριότητα της ΔΕΗ ΑΕ. Υπηρετώντας πιστά τη στρατηγική της «απελευθέρωσης» της αγοράς ηλεκτρισμού και συνολικά το «άνοιγμα» της εγχώριας ενεργειακής αγοράς, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Γ. Σταθάκης, ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση έχει θέσει ως στόχο την ενίσχυση του μεριδίου των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στο εγχώριο ενεργειακό μείγμα και ότι η συμβολή του λιγνίτη στην ηλεκτροπαραγωγή θα προσαρμοστεί στα προβλεπόμενα από τις ευρωπαϊκές Οδηγίες και τις διεθνείς Συμφωνίες για το κλίμα. Η υλοποίηση αυτού του σχεδιασμού οξύνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα σε πολυεθνικά μεγαθήρια που δραστηριοποιούνται στον τομέα της Ενέργειας, για το ποιος θα επικρατήσει στις Ανανεώσιμες Πηγές, ποιος θα βάλει στο χέρι την ηλεκτροπαραγωγή με λιγνίτη, με την αγορά των μονάδων που θα πουλήσει η ΔΕΗ, και ποιος θα κυριαρχήσει στο δίκτυο διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας, που αναδεικνύεται σε φιλέτο για τους επιχειρηματικούς ομίλους, με δεδομένη τη διασύνδεση των δικτύων και την πώληση ηλεκτρικού ρεύματος σε τρίτες χώρες.

Από πού κι ως πού;

Αύριο απεργούν οι εργαζόμενοι στο Εμπόριο διεκδικώντας νομοθετική κατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας

«Γάνωσαν» το κεφάλι του λαού όλη τη βδομάδα τα κυβερνητικά στελέχη για την «έξοδο στις αγορές» που οσονούπω έρχεται. Τι αφορά; Το πώς το κράτος θα εξασφαλίσει φτηνό δανεισμό για τα νέα πακέτα ενισχύσεων στους επιχειρηματικούς ομίλους. Από πού κι ως πού αφορά ο στόχος αυτός το λαό, που καλείται να πληρώνει στο διηνεκές για τον νέο «εθνικό» στόχο του κεφαλαίου; «Γάνωσαν» το κεφάλι του λαού για τα συγχαρητήρια που παίρνει η κυβέρνησή τους. Τι λένε τα συγχαρητήρια; Οτι μιας και η κυβέρνηση εφαρμόζει απαρέγκλιτα τις αναδιαρθρώσεις που ζητάει το κεφάλαιο, αν δεν διανοηθεί καν να παρεκκλίνει απ' όσα ζητάει αυτό, αν δεν «κουραστεί» να υλοποιεί τις αντεργατικές αναδιαρθρώσεις και αν δεν σταματήσει να δίνει - εμπράκτως - διαβεβαιώσεις ότι για τους στόχους του κεφαλαίου θα πληρώνουν έως και τα δισέγγονά μας, θα στείλει «μήνυμα επιστροφής στις αγορές». Από πού κι ως πού, λοιπόν, πρέπει ο λαός να «αγαλλιάζει» από τα συγχαρητήρια ιμπεριαλιστικών οργανισμών και εγχώριου κεφαλαίου; «Γάνωσαν» το κεφάλι του λαού για το πόσο «αποφασιστικοί» είναι στην προώθηση των στόχων του κεφαλαίου σε διεθνές επίπεδο, πώς «παίζουν μπάλα» στην ΝΑ Μεσόγειο και στα Βαλκάνια, πώς έφεραν «στο πλευρό τους» τους «μεγάλους παίχτες» στην Κύπρο. Αλλά από πού κι ως πού ο λαός πρέπει να αισθάνεται ασφάλεια στη θανάσιμη αγκαλιά των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που για τα κέρδη μιας πολυεθνικής μαζεύει γύρω από μια γεώτρηση, αεροπλανοφόρα, φρεγάτες, κανόνια, έτοιμα να βάλουν μπουρλότο; Τελικά, από πού κι ως πού οι στόχοι του κεφαλαίου είναι στόχοι της εργατικής τάξης;

Το σχολείο που δεν πρέπει να θέλεις

Πόρτα πόρτα για μια ψήφο και το σχολείο που θέλουν ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

  

Της Φανής Σοβιτσλή fanisovi@gmail.com

Τη νίκη στο διαγωνισμό «Το σχολείο που θέλεις» διεκδικεί το 87ο δημοτικό Πόρτα πόρτα για μια ψήφο και το σχολείο που θέλουν Μάχη για την εξασφάλιση 10.000 και πλέον ψήφων δίνουν το τελευταίο διάστημα γονείς και κηδεμόνες του 87ου δημοτικού σχολείου Θεσσαλονίκης, στην περιοχή της Μαρτίου, στο πλαίσιο διαγωνισμού που διεξάγει γνωστή εταιρεία και στον οποίο συμμετέχουν 21 σχολεία της πόλης.

Το έπαθλο για το σχολείο που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους είναι η πλήρης ανακαίνισή του, με επισκευές σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους που θα βελτιώσουν τη σχολική καθημερινότητα των μαθητών και των εκπαιδευτικών.

Ομηροι

Για την αναμενόμενη αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ τρίβει τα χέρια της η «Καθημερινή», που ποτέ δεν χάνει την ευκαιρία να επιτεθεί σε εργατικούς αγώνες. Ετσι, τώρα, χαρακτηρίζει «πολύ θετική» την αναμενόμενη αντι-απεργιακή ρύθμιση, με τον ισχυρισμό ότι οι εργαζόμενοι «δεν πρέπει να είναι όμηροι μειοψηφιών ή εργατοπατέρων»... Η παρέμβαση αυτή παίρνει τη σκυτάλη από το κατάπτυστο πρόσφατο άρθρο της «Αυγής», όπου γινόταν λόγος για κλάδους που δεν πρέπει να έχουν το δικαίωμα στην απεργία και για κινητοποιήσεις που στηρίζονται στην «ομηρία των πολιτών». Καθόλου τυχαία δεν είναι η σύγκλιση της κυβερνητικής εφημερίδας με την «αντιπολιτευόμενη» «Καθημερινή». Η κοινή τους αγωνία για την καπιταλιστική ανάκαμψη αντιμετωπίζει ως «έγκλημα» τις διεκδικήσεις των εργαζομένων, πόσο μάλλον την πάλη για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Γι' αυτό επιμένουν στην «πρόληψη» και την «καταστολή» των απεργιακών κινητοποιήσεων. Οι εργαζόμενοι, όμως, δεν είναι «όμηροι» των αγώνων τους, όπως προσπαθούν να τους πείσουν οι αστικές δυνάμεις και τα Μέσα τους, αλλά της δουλειάς - λάστιχο, των εργατικών «ατυχημάτων», της ανασφάλειας, της ανεργίας, της απληρωσιάς και όλων των «συστατικών» του «εθνικού στόχου» που ονομάζεται καπιταλιστική ανάπτυξη...

«Πόντιος Πιλάτος» η κυβέρνηση για την «Καρυπίδης»

Με αφορμή το θάνατο μιας 42χρονης εργαζόμενης στις επιχειρήσεις «Καρυπίδης», αναδείχτηκε το καθεστώς της απληρωσιάς και της ομηρίας που βιώνουν εδώ και 18 μήνες οι περίπου 1.400 εργαζόμενοι της επιχείρησης. Το πανελλαδικό τους σωματείο, όλο αυτό το διάστημα, δεν έπαψε να αγωνίζεται για τα δεδουλευμένα και τις θέσεις εργασίας, αναδεικνύοντας σε κάθε φάση του αγώνα τις ευθύνες της εργοδοσίας, αλλά και της κυβέρνησης, που με τη στάση της κάλυπτε, αν δεν ενθάρρυνε την εργοδοτική ασυδοσία. Οπως φαίνεται όμως, το αυτί της κυβέρνησης δεν «ιδρώνει» από τέτοια. Ετσι μόνο εξηγείται το γεγονός ότι εδώ και δυο μέρες, στελέχη του υπουργείου Εργασίας προσπαθούν «να βγουν κι από πάνω», αρνούμενοι κάθε ευθύνη και πετώντας το μπαλάκι στην αστική Δικαιοσύνη για την τροπή που έχει πάρει η υπόθεση της «Καρυπίδης». Να σημειώσουμε βέβαια ότι δεν είναι η μοναδική επιχείρηση με εργαζόμενους «βαλτωμένους» σε πολύμηνη απληρωσιά. Πάνω από 1,5 εκατ. υπολογίζονται αυτοί που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση.

Τι σημαίνει τελικά να ενωθεί η αριστερά;

Έχω ακούσει πολλούς φίλους κι οπαδούς, που χωρίς να σκέφτονται ιδιαίτερα με ταξικό κριτήριο, ρωτάνε: “Πότε θα ενωθεί επιτέλους αυτή η αριστερά που είναι δέκα κομμάτια..;”

Για να δούμε όμως με λίγα λόγια τι ακριβώς σημαίνει  το “να ενωθεί η αριστερά” ή για να το θέσω πιο ολοκληρωμένα Τι πάει να πει: “Να ενωθούμε όσοι νιώθουμε αριστεροί;”

Μουλωχτοί

Και επαίσχυντοι και μουλωχτοί. Ο λόγος για τα στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που από χτες φωνάζουν ότι τάχα δεν ήξεραν τίποτα για την αίτηση επανεξέτασης της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που δικαίωνε τους μετανάστες εργάτες γης της Μανωλάδας. Αίτηση που ανακάλεσαν άρον - άρον, κάτω από την γενικευμένη κατακραυγή, ρίχνοντας όλη την ευθύνη στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και πασπαλίζοντας την κίνησή αυτά και με «παχιά λόγια» όπως ότι «το έγκλημα της Μανωλάδας δεν παραγράφεται»! Βέβαια, όπως γράφτηκε χτες, εδώ και τρεις μήνες, μετά την απόφαση του Ευρωδικαστηρίου, η κυβέρνηση θα μπορούσε να δηλώσει ρητά ότι δεν πρόκειται να ζητήσει επανεξέταση, επιταχύνοντας ταυτόχρονα την καταβολή των αποζημιώσεων στους εργάτες γης. Το γεγονός ότι δεν το έκανε, δείχνει ότι τόσους μήνες το «ζύγιζε» το πράγμα και στο τέλος πήγε να το διευθετήσει στα «μουλωχτά». Πιάστηκε όμως «με τη γίδα στην πλάτη» και η συνέχεια είναι γνωστή...

Οι «κοινωνικές ευαισθησίες» των πολυεθνικών

«...Σε λίγο τα σχολεία μας θα γράφουν "Coca - Cola"», είναι ένα από τα συνθήματα που ακούγονταν στις κινητοποιήσεις μαθητών, γονιών, εκπαιδευτικών, δίπλα στις διεκδικήσεις για αύξηση της χρηματοδότησης στο ύψος των αναγκών, για ολόπλευρη μόρφωση, διαβλέποντας και καταδικάζοντας την πολιτική που σπρώχνει τα σχολεία στην αγκαλιά των «χορηγών», που ανοίγει τις πόρτες τους στις επιχειρήσεις για να παρέμβουν άμεσα στο περιεχόμενο της μόρφωσης και στις συνειδήσεις των παιδιών. Σήμερα, για την ακρίβεια από το 2012, υπάρχουν σχολεία που φέρουν τη «σφραγίδα» της συγκεκριμένης πολυεθνικής, χωρίς βέβαια να είναι η μοναδική που αναπτύσσει τέτοια δραστηριότητα στο χώρο της Εκπαίδευσης. Ο λόγος για το πρόγραμμα «Το σχολείο που Θέλεις» της «Coca - Cola», που από την εταιρεία πλασάρεται ως «μια δράση για τη νέα γενιά και για ένα καλύτερο μέλλον». «Το πρόγραμμα "Το Σχολείο που Θέλεις" προβλέπει την επιχορήγηση επισκευαστικών και βελτιωτικών εργασιών σε σχολικά κτίρια και υλοποιείται με μεγάλη επιτυχία από το 2012, στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, σε συνεργασία με τις τοπικές αρχές. Μέχρι σήμερα, μέσα από μία επένδυση που ξεπερνά το 1,1 εκατομμύριο, έχουμε ανακαινίσει 13 σχολεία σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, βελτιώνοντας την εκπαιδευτική εμπειρία 4.500 μαθητών κάθε χρόνο!», αναφέρει η εταιρεία στην ιστοσελίδα της.

Αποτέλεσμα του βάρβαρου συστήματος ο θάνατος 42χρονης εργαζόμενης

 

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ ΑΕΕΕ»

Φωτό αρχείου

Τα συλλυπητήριά της στην οικογένεια της 42χρονης εργαζόμενης σε κατάστημα της «Καρυπίδης» στα Γιαννιτσά εκφράζει η διοίκηση του Πανελλαδικού Σωματείου των εργαζομένων στην επιχείρηση, σημειώνοντας πως είναι αποτέλεσμα αυτού του βάρβαρου συστήματος.

«Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθεί και αυτή η κυβέρνηση και οι προηγούμενες που στηρίζουν το μεγάλο κεφάλαιο και οδηγούν σε απελπισία τους εργαζόμενους.

ΠΑΛΙΟ ΚΡΑΣΙ ΣΕ ΝΕΕΣ ΦΙΑΛΕΣ

Από τη μια  ο  καθηγητής του Yale, κατά δήλωσή του, Στ. Καλύβας,  όταν άρθρο του που δικαιώνει τη δικτατορία και προκαλεί θύελλα αντιδράσεων,  επανέρχεται με διευκρινίσεις, θέλοντας να πείσει πως δεν υπερασπίστηκε τη δικτατορία, αλλά  προβληματισμούς έθεσε ως ακαδημαϊκός βέβαια. Από την άλλη, έτερος καθηγητής, του ΕΚΠΑ αυτήν τη φορά, ο Αρ. Χατζής, σε δημοσίευσή του στο διαδίκτυο χαρακτηρίζει τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης την Ελλάδα, κι όταν οι αποδοκιμασίες για το σκεπτικό του πολλαπλασιάζονται το υπερασπίζεται χαρακτηρίζοντάς το χιουμοριστικό, ένα τρολάρισμα ήταν, κι όσοι  δεν το κατάλαβαν αποδεικνύουν το «λειτουργικό αναλφαβητισμό» τους. 

Μια «έντεχνη» Πανήγυρη στο Καλλιμάρμαρο

 

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)

«Η τέχνη δεν είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά τον κόσμο, αλλά ένα σφυρί για να τον διαμορφώσει»

                                                                            Vladimir Vladimirovic  Mayakovsky

Σε μία περίοδο που φαίνονται οι τρομερά αρνητικές επιπτώσεις των «πολιτικών δομικής προσαρμογής» και ο νεοφιλελευθερισμός επιτίθενται σε δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων, οι κυβερνήσεις περιορίζουν το κράτος και τις αρμοδιότητές του, μετατρέποντας το σε επιχειρηματικό σχεδιαστή με ελαχιστοποιημένο ρόλο στην παροχή κοινωνικών υπηρεσιών. Νομιμοποιώντας με αυτόν τον τρόπο την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών προς ικανοποίηση των ηγετικών οικονομικών τάξεων.

Δικαιοσύνη..

.

Πολύς ντόρος σηκώνεται το τελευταίο διάστημα από τα κόμματα και τα επιτελεία του συστήματος γύρω από την αστική Δικαιοσύνη. Υπουργοί της κυβέρνησης εμφανίζονται να βγαίνουν στα κάγκελα για δικαστικές αποφάσεις με αντεργατικό χαρακτήρα, οι οποίες ωστόσο αποτελούν εφαρμογή του νομοθετικού πλαισίου που διατηρεί άθικτο και ενισχύει διαρκώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Στελέχη της αντιπολίτευσης «βγαίνουν από τα ρούχα τους» γιατί πλήττεται η περιβόητη «διάκριση των εξουσιών», επειδή η διορισμένη από την κυβέρνηση πρόεδρος του ανώτατου δικαστηρίου πέρασε αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή της σε κυβερνητική θέση, υπεύθυνη του νομικού γραφείου του πρωθυπουργού... Οι αντιπαραθέσεις για την αστική Δικαιοσύνη στην πραγματικότητα αντανακλούν συνολικότερα τους εντεινόμενους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς, οι οποίοι διαπερνούν όλους τους θεσμούς του αστικού κράτους. Αυτό που τους απασχολεί όμως ταυτόχρονα, μέσα από όλη αυτήν την αντιπαράθεση, είναι να σηκώνεται και ένας «βολικός» κουρνιαχτός, για να συγκαλύπτεται η αντιλαϊκή στρατηγική σύμπλευση όλων αυτών των δυνάμεων που τον συντηρούν, να προτάσσονται κάλπικες διαχωριστικές γραμμές. Να συγκαλύπτεται τελικά ο ίδιος ο ταξικός χαρακτήρας όλων των θεσμών και των «εξουσιών» του αστικού κράτους, η ενιαία αποστολή τους - ανεξάρτητα από ενδοαστικούς ανταγωνισμούς - που είναι να διασφαλίζουν συνολικά την εξουσία του κεφαλαίου και τη διαιώνιση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και του λαού.