Οι «σωτήρες» και η πραγματική σωτηρία για τον λαό

 

Ταξίδι στον χρόνο... Σκηνοθεσία, πρόσωπα, σενάριο βγαλμένα από την περίοδο 2012 - 2015. Μέχρι και οι αναλύσεις των «ειδικών» είναι copy paste: «Πρώτος στόχος για το κόμμα Τσίπρα να βγει δεύτερο στις εκλογές. Και μετά να "δουλέψει" το δίλημμα "Μητσοτάκης ή Τσίπρας"».

Μόνο που ο λαός το έχει δει το έργο και η πείρα του δεν δικαιολογεί άλλες πεπονόφλουδες.

* * *

Δεν είναι μόνο η πενταετία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με το 3ο μνημόνιο, τα πρωτογενή πλεονάσματα, τα εκατοντάδες αντιλαϊκά προαπαιτούμενα για να ξεπεράσει το κεφάλαιο την κρίση του...

Είναι το όλο «στήσιμο» της αστικής τάξης στο πολιτικό σύστημα εκείνης της ζοφερής για τον λαό εποχής.

Είναι το σχέδιο εγκλωβισμού, ενσωμάτωσης, απογοήτευσης και αποστράτευσης, σε συνθήκες ανόδου της δυσαρέσκειας και (έως έναν βαθμό) της ριζοσπαστικοποίησης ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων.

Σε συνθήκες που η καπιταλιστική οικονομία βολόδερνε σε βαθιά κρίση και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί (ποιος δεν θυμάται την κόντρα ΗΠΑ - Γερμανίας/Γαλλίας, ΔΝΤ - ΕΚΤ κ.τ.λ.) ήταν στο κόκκινο.

Μέσα σε τέτοιο περιβάλλον εκκολάφτηκε από το σύστημα η «λύση Τσίπρα». Κάθε ομοιότητα με το σημερινό γεωπολιτικό και πολιτικό σκηνικό μόνο συμπτωματική δεν είναι...

* * *

Τώρα βέβαια, η «λύση Τσίπρα» δεν έρχεται με «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Ερχεται με χρεοκοπημένες διακηρύξεις που θυμίζουν τις αρχές του ...20ού αιώνα. Αξιοπρέπεια, δημοκρατία, δικαιοσύνη, διαφάνεια, τίμια διοίκηση, ανόρθωση του κράτους...

Τόση «πρόοδο» έφερε ο καπιταλισμός, ώστε να εμφανίζουν σήμερα ως «προοδευτικά» συνθήματα του περασμένου αιώνα!

Τα υιοθετούν και όλες οι άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις... Για να συντηρείται η αυταπάτη ότι το σύστημα είναι απλά «ατελές» και όχι σάπιο. Οτι «παίρνει» από μερεμέτια και σουλουπώματα κι ότι σε καμιά περίπτωση δεν είναι για πέταμα (πόσο μάλλον για ανατροπή).

* * *

Τα «δεσμεύομαι» του κόμματος Τσίπρα αφορούν τα «ιερά και όσια» της αστικής τάξης. Πάνω σ' αυτά τα «ανελαστικά» καταθέτει ο Τσίπρας τα διαπιστευτήριά του. Οπως η περίφημη «σταθερότητα»...

«Ανθεκτική Ελλάδα σε έναν κόσμο διαρκών κρίσεων», «ψηφιακή Δημοκρατία και κυριαρχία», «ισχυρή Ελλάδα που θωρακίζει τα δικαιώματά της και χτίζει γέφυρες ειρήνης»... Κάτι τέτοια έλεγε τις προάλλες από το Θησείο.

Ετσι ερμηνεύεται και ο περίφημος χρησμός από το ...Μαντείο (φόρουμ) των Δελφών: «Επιστρέφω για να υπάρξει κανονικότητα και σταθερότητα». Ο Μεσσίας έρχεται... Της αστικής τάξης, όχι του λαού.

* * *

Το άλλο «σωτήριο» κόμμα είναι της Καρυστιανού. Ενα συνονθύλευμα σκοταδιστών, ακροδεξιών, αντιδραστικών, με άρωμα εκκλησίας και Αγίου Ορους.

Ενα προσωποπαγές κόμμα, με γενικές διακηρύξεις - εκθέσεις ιδεών και διαβεβαιώσεις στο σύστημα (όπως ότι οι «συμμαχίες» της χώρας είναι σεβαστές). Με φθαρμένα υλικά από την πάνω και την κάτω πλατεία των αγανακτισμένων, την περίοδο της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης, με μπόλικη ακροδεξιά.

Οπως τότε ξεπήδησαν σαν τα μανιτάρια διάφορα «φρούτα», έτσι και σήμερα ξεπηδούν δήθεν αντισυστημικά κόμματα, που ...πιο συστημικά δεν γίνεται!

Να σημειωθεί πάντως η αγωνία όλων για το κράτος... Τόσο κλονισμένη είναι η εμπιστοσύνη του λαού, που έχουν πέσει με τα μούτρα να το αναστηλώσουν. Ο «συστημικός αντισυστημισμός» σε όλες τις εκδοχές του.

* * *

Στις πολιτικές διεργασίες ο λαός πρέπει να βλέπει τις δυσκολίες που έχει το σύστημα να τον κοροϊδέψει, να τον εγκλωβίσει και τελικά να τον νικήσει.

Να τον στρατεύσει μάχιμα κάτω από τις σημαίες της αστικής τάξης, που προετοιμάζεται για νέες οικονομικές κρίσεις και μεγαλύτερη εμπλοκή στον πόλεμο. Γιατί αυτός είναι ο «τρόπος να υπάρχει»...

* * *

Τα αδιέξοδά τους προσπαθούν να διαχειριστούν, που αποτυπώνονται σε κάθε πτυχή: Από τον στασιμοπληθωρισμό στις οικονομίες της ΕΕ, μέχρι τις προβλέψεις για «δύσκολο χειμώνα», όσο διευρύνονται και σκληραίνουν οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και τα μέτωπα του πολέμου.

Από τα αλληλομαχαιρώματα στο εσωτερικό των συμμαχιών τους, μέχρι τα αλληλοκαρφώματα για το ποιος θα πάρει κεφάλι στην κούρσα της πολεμικής οικονομίας και τους ανταγωνισμούς μερίδων της αστικής τάξης για το μοίρασμα της πίτας.

Από τον κορσέ της «δημοσιονομικής σταθερότητας», έως τον κίνδυνο μεγαλύτερης απαξίωσης των «θεσμών» που «εποπτεύουν» τη συντριβή των εργατικών - λαϊκών αναγκών.

* * *

Γι' αυτό ρίχνουν στην αρένα όλα τα όπλα: Για να διασφαλίσουν ότι θα παρατείνεται η αντιλαϊκή «σταθερότητα» και ότι ο λαός θα αναζητάει σωτήρες αντί να παλεύει για την πραγματική σωτηρία του.

Αυτή δεν μπορεί να έρθει αλλιώς, πέρα από τη δική του οργανωμένη πάλη. Οχι γενικά κι αόριστα, αλλά ενάντια στο σύστημα που παράγει «σωτήρες» για τα κέρδη και τους πολέμους του κεφαλαίου, ενάντια στα δικά του συμφέροντα και τις ανάγκες.

Αυτόν τον δρόμο δείχνει το ΚΚΕ. Και η συμπόρευση μαζί του είναι η μόνη εγγύηση ότι σωτηρία υπάρχει και βρίσκεται στον δρόμο της ανατροπής, κόντρα στους κάθε λογής «σωτήρες» του σάπιου καπιταλισμού!

 

Ριζοσπάστης