Γράφτηκαν ήδη πολλά και θα γραφτούν ακόμη περισσότερα για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Για τις τελευταίες ώρες του, για το ιατρείο στο οποίο βρισκόταν, για την πλασμαφαίρεση, για το ποιος έκανε τι και για το αν τηρήθηκαν όσα προβλέπουν η Ιατρική και η νομοθεσία. Το άρθρο δεν επιδιώκει να διερευνήσει τις αιτίες του θλιβερού χαμού ενός ανθρώπου, αλλά να ενισχύσει μια συζήτηση που γίνεται παράλληλα και ξεπερνά τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Ποιος και τι θα ελέγξει;
Εντυπωσιακή ήταν, πρώτα απ' όλα, η ταχύτητα της αντίδρασης του υπουργού Υγείας. Πολύ γρήγορα μας πληροφόρησε ποια άδεια είχε ο συγκεκριμένος χώρος (ιατρείο; κλινική;), ποιος είναι αρμόδιος για τον έλεγχό του και ότι ζητήθηκε από τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών να προχωρήσει στις προβλεπόμενες διαδικασίες. Σαν το επείγον ζήτημα να είναι η γρήγορη αποφυγή ευθυνών και όχι η διερεύνηση του κατά πόσο το ίδιο το σύστημα εποπτείας (έστω και μέσω των Ιατρικών Συλλόγων) λειτουργεί. Το πραγματικό ερώτημα αφορά το ποιος έχει τη συνολική ευθύνη να διασφαλίζει ότι ο ασθενής γνωρίζει εάν μπαίνει σε ένα απλό ιατρείο ή σε μια μονάδα που παρέχει πολύ πιο σύνθετες υπηρεσίες.
Ακούσαμε στα ΜΜΕ ότι πραγματοποιούνται κάθε χρόνο δειγματοληπτικοί έλεγχοι περίπου στο 30% των ιδιωτικών ιατρείων. Ας δεχτούμε ότι ο αριθμός είναι απολύτως ακριβής. Τι γίνεται με το υπόλοιπο 70%; Και κυρίως, τι ακριβώς σημαίνει «έλεγχος»; Η άδεια που βρίσκεται στον φάκελο; Ο πραγματικός εξοπλισμός; Οι ιατρικές πράξεις που εκτελούνται στην καθημερινή λειτουργία και αν αντιστοιχούν με αυτές που διαφημίζονται; Αν είναι ασφαλής ο ασθενής και τηρούνται τα επιστημονικά πρωτόκολλα; Μπορεί να γίνει έλεγχος στην ιδιωτική Υγεία ή πιο σωστά στον ωκεανό της ιδιωτικής και εμπορευματοποιημένης Υγείας;
