Πανηγυρίζει η κυβέρνηση για την έως τώρα εφαρμογή της ψηφιακής κάρτας εργασίας. Και μόνο το γεγονός ότι το 2025 καταγράφηκαν 2,7 εκατ. περισσότερες υπερωρίες συγκριτικά με το 2024, όχι μόνο δεν είναι για έπαινο, αλλά είναι αποκαλυπτικό της πραγματικότητας στην αγορά εργασίας, όπου οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να δουλέψουν ακόμα παραπάνω για να τα βγάλουν πέρα. Μάλιστα, τα στοιχεία για το α' 7μηνο του 2026 δείχνουν ότι οι υπερωρίες αυξήθηκαν κατά 212,8% (+594.913) στο Χονδρικό Εμπόριο, κατά 172,8% (+47.991) στις Διοικητικές και υποστηρικτικές υπηρεσίες στον τουρισμό, κατά 67,2% (+323.049) στην Εστίαση και κατά 15,4% (+267.916) στη Βιομηχανία. Η υπερωριακή απασχόληση, η οποία έχει γίνει πάμφθηνη για την εργοδοσία και πάει πακέτο με τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, αποτελεί καθεστώς και επιβεβαιώνει την ένταση της εκμετάλλευσης, την οποία απλά μετράει η κάρτα εργασίας. Επιπλέον, είναι ένα ακόμα εργαλείο «ψηφιακής καταγραφής» του εργάσιμου χρόνου, ώστε να μπορούν μετά οι εργοδότες να αποφασίσουν ποια μορφή «διευθέτησης» ή επέκτασης του εργάσιμου χρόνου είναι η πιο ταιριαστή ανά κλάδο για την αύξηση της κερδοφορίας τους. Το αποτέλεσμα για τον εργαζόμενο είναι να δουλεύει και να έχει ελεύθερο χρόνο με ...«μέσους όρους», σμπαραλιάζοντας ολόκληρη τη ζωή του.
«Διαλέξτε πώς θα χάσετε». Αυτή είναι η ουσία για τους λαούς, της διαμάχης που μαίνεται στην ΕΕ για την κατάρτιση του επόμενου ευρωενωσιακού προϋπολογισμού, το νέο «σαμάρι» που θέλουν να φορέσουν στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα για τα πολλά επόμενα χρόνια. Είτε με τους «φειδωλούς» Γερμανούς και λοιπούς, που αρνούνται να πληρώσουν «δυσανάλογα» μια νέα αύξηση του ευρωενωσιακού προϋπολογισμού και ζητάνε οι πολεμικές δαπάνες να προκύψουν από περικοπές σε άλλους «κωδικούς», είτε με τους υπέρμαχους της «συνοχής», που ζητάνε κι άλλα δάνεια και φόρους στις πλάτες των ευρωπαϊκών λαών, ώστε να προστεθούν οι «νέες προτεραιότητες» πλάι σ' αυτές της «πράσινης» ανάπτυξης, της ΚΑΠ κ.ο.κ., όλοι συμφωνούν ότι η επόμενη μέρα έχει πολεμικές «απαιτήσεις», νέους «ίδιους πόρους» - δηλαδή άγρια χαράτσια - συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής και ένταση των ανταγωνισμών, που πάλι θα πληρώσουν οι λαοί. Αλλη μια «όψη» της «Ελλάδας του 2030» και του «οράματος» του κεφαλαίου που μοιράζονται όλα τα αστικά κόμματα, τα οποία αναγορεύουν σε «εθνικό στόχο» τη σύγκλιση με την ΕΕ του πολέμου, της εκμετάλλευσης και της φοροληστείας. Αλλος ένας λόγος ο λαός να κάνει τον δικό του «προϋπολογισμό» για όσα έρχονται... Να χαράξει αγωνιστικά τη δική του πορεία σύγκρουσης με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις του, την ΕΕ, για να ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής.
Οσο περνάνε οι μέρες, τόσο αποκαλύπτεται η φούσκα της δήθεν «εναλλακτικής διακυβέρνησης» που λανσάρει το κόμμα Τσίπρα. Μετά τα «κοστολογημένα» προγράμματα, που φανερώνουν πως οποιοσδήποτε κι αν εκλεγεί θα υλοποιήσει το ένα και μοναδικό αντιλαϊκό πρόγραμμα του κεφαλαίου σε συνθήκες πολεμικής εμπλοκής, καταρρέει και το αφήγημα ότι το κόμμα Τσίπρα θα φορολογήσει έκτακτα τους «πολύ πλούσιους» για να γίνουν σχολεία, νοσοκομεία κ.τ.λ. Στην προχτεσινή συνέντευξή του, ο Τσίπρας ανακοίνωσε ότι ακόμα και η «πατριωτική» ελεημοσύνη που ζητάει από το 1% των πιο πλούσιων, περιορίζεται τελικά σε 70 οικογένειες (!) οι οποίες μάλιστα δεν θα πληρώσουν κανέναν άλλο φόρο για την περιουσία τους! Ο Τσίπρας και το επιτελείο του ξέρουν καλά ότι τέτοια πυροτεχνήματα έχουν κοντά ποδάρια απέναντι στον λαό που υποφέρει από τα αδιέξοδα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ερχεται λοιπόν ξεδιάντροπα να ομολογήσει ότι άλλος είναι ο σκοπός του μέτρου και όχι να βρει μερικά επιπλέον εκατομμύρια για να ανακαινίσει κανά σχολείο. Οπως είπε στην ίδια συνέντευξη, «θα έπρεπε μόνες τους (σ.σ. οι 70 οικογένειες) να αισθανθούν ότι αν δεν συμβάλλουν περισσότερο, η χώρα θα οδηγηθεί ξανά στα βράχια. Συσσωρεύονται σύννεφα στην Ευρωπαϊκή Ενωση (...) όσο θα διευρύνονται οι ανισότητες, τόσο θα δημιουργούν συνθήκες κοινωνικής έντασης και κοινωνικής αναταραχής». Να λοιπόν ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός: Να ξεγελάσουν τον λαό ότι το κεφάλαιο νοιάζεται για τη σωτηρία του και να εξασφαλίσουν την πολύτιμη «κοινωνική συνοχή», τη στράτευση δηλαδή ή την ανοχή του λαού στα βρώμικα σχέδιά τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου