Κι όπως λέει ο ποιητής, όπου κι αν πας η Ελλάδα σε πληγώνει, και σε σπουδάζει για να το δέχεσαι αδιαμαρτύρητα…
Πετάξαμε τις μάσκες, το αναγκαστικό αξεσουάρ της πανδημίας, σχεδόν με αυτοκτονική αυταρέσκεια, δικαιολογημένη ψευδαίσθηση ελευθερίας και ταυτόχρονα την αβάσταχτη ελαφρότητα της άγνοιας ενός διάχυτου, και συνάμα άγνωστου σε διαστάσεις, κινδύνου. Ως εδώ ας πούμε από κατανόηση καλά, και μένει να φανεί πόσο τυχόν θα κοστίσει ο θερισμός αυτού που σπείραμε, με κριτήρια πρωτίστως οικονομικοτουριστικά. Άλλωστε, η κυρίαρχη αστική τάξη είναι πιστός ακόλουθος της ευρωπαϊκής γραμμής. Την ίδια ώρα φορέσαμε για τα καλά τη μάσκα μιας υποκρισίας, ειδικά σε ό,τι αφορά τους νέους, το μέλλον αυτού και κάθε τόπου. Φαίνεται στα μικρά των απλοϊκών σκέψεων αυτή η έλλειψη έγνοιας κι αγάπης για τα νιάτα, που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, και προ, και κυρίως μετά την πανδημία.







