Δημοκρατία

 

«Να γίνουμε Ισραήλ» φαντασιώνονται διάφορα αστικά επιτελεία, την ώρα που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, ο πόλεμος φουντώνει, η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα «ακονίζουν μαχαίρια» για να κόψουν κομμάτι από τη λεία. Το τι σημαίνει αυτός ο στόχος το δείχνει η μέχρι τώρα πορεία της βαθιάς εμπλοκής στον πόλεμο. Σημαίνει εξοπλισμούς «μέχρι τα δόντια» και πανάκριβα συστήματα που πληρώνει ο λαός για να κάνει «προβολή ισχύος» η αστική τάξη στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Σημαίνει όμως και πολλά περισσότερα, όπως δείχνει η κατάπτυστη απόφαση της κεντρικής εκλογικής επιτροπής του Ισραήλ με την οποία αποκλείονται από τις εκλογές τα ψηφοδέλτια όλων των αραβικών πολιτικών εκλογικών συνδυασμών και υποψηφίων, συμπεριλαμβανομένης και της υποψηφιότητας του εβραϊκής καταγωγής συντρόφου Οφερ Κασίφ, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚ Ισραήλ και εκλεγμένου έως σήμερα βουλευτή, ο οποίος θαρρετά και επανειλημμένα έχει αντιταχθεί στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, στην πολιτική του ισραηλινού κράτους. Αυτή είναι «η μόνη δημοκρατία» της Μ. Ανατολής για την οποία στάζουν σάλια η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα. Αλλη μια απόδειξη ότι όταν η δικτατορία του κεφαλαίου φοράει τα χακί, ποδοπατά και όλες τις προηγούμενες «μάσκες» με τις οποίες μασκαρεύει το ταξικό της περιεχόμενο. Αυτά «θαυμάζουν» η κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα, τέτοιες οδηγίες και νόμους ψηφίζουν στη Βουλή και στην Ευρωβουλή, δημιουργώντας τα αντίστοιχα νομοθετικά εργαλεία με το βλέμμα σε αυτά που είναι μπροστά. Λογαριάζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Ο λαός έχει τη δύναμη να τους χαλάσει (και θα τους χαλάσει) τα σχέδια.

Κρίκοι

«Η χώρα που ελέγχει τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο έχει κάθε λόγο να βρίσκεται στρατιωτικά εκεί όπου κρίνεται η ελευθερία της ναυσιπλοΐας. Ερυθρά Θάλασσα, Bab el-Mandeb και Κόλπος του Αντεν είναι κρίκοι της αλυσίδας που ενώνει την Ασία με το Σουέζ, τον Πειραιά και την ευρωπαϊκή αγορά. Η Αθήνα έχει την ευκαιρία να μετατρέψει το παγκόσμιο οικονομικό βάρος της ελληνόκτητης ναυτιλίας σε γεωπολιτικό κεφάλαιο. Η επιχείρηση "ASPIDES", λοιπόν, προστατεύει εμπορικά πλοία. Για την Ελλάδα, όμως, χτίζει και κάτι μεγαλύτερο. Ναυτική παρουσία πολύ πέρα από το Αιγαίο». Τέτοια γράφονται τις μέρες αυτές στον κυβερνητικό Τύπο και τα sites, με φόντο την είδηση ότι η ΕΕ ψάχνει τρόπο να ενισχύσει τις στρατιωτικές της δυνάμεις στην Ερυθρά, μετά και την προέλαση των Χούθι. Νέοι κρίκοι προστίθενται στην αλυσίδα του πολέμου που φτάνει μέχρι τη χώρα μας. Η αστική τάξη βλέπει μέσα στον πόλεμο «ευκαιρίες» για να μεταφράσει το οικονομικό «μπόι» των εφοπλιστών σε «γεωπολιτικό κεφάλαιο», με στρατιωτική παρουσία «πολύ πέρα από το Αιγαίο», οξύνοντας τους ανταγωνισμούς και τις αντιθέσεις με τις άλλες αστικές τάξεις της περιοχής. Να γιατί καλλιεργούν «κουλτούρα φέρετρων» και καλούν τον λαό σε θυσίες χωρίς τέλος. Απέναντι στις νέες «Μεγάλες Ιδέες» της αστικής τάξης, είναι ώρα ο λαός να αντιτάξει το δικό του όραμα και σχέδιο. Να βαδίσει τον δρόμο της ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος, για να σπάσει η αλυσίδα του πολέμου και της εκμετάλλευσης.

Περιθώριο

«'Η απολαμβάνουμε το περιθώριο κέρδους ή δεν πουλάμε το προϊόν». Αυτά φέρεται να είπε σε σύσκεψη ο ιδιοκτήτης ενός από τους μεγαλύτερους ομίλους του Εμπορίου όταν ρωτήθηκε σχετικά με τα περιθώρια κέρδους που έχουν εκτιναχθεί, παραδεχόμενος ότι τα μεγέθη είναι καλύτερα απ' ό,τι περίμενε. Τόσο ...απλά και ωμά είναι τα πράγματα στην «όαση» της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπου η κερδοφορία θωρακίζεται από παντού με τους νόμους της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων. Με αυτούς κλείνει ...«συμφωνίες κυρίων» για μέτρα - καπαμά η κυβέρνηση, αυτούς λέει ο Τσίπρας ότι θα πείσει να δώσουν καμιά πατριωτική εισφορά ...για να μην γίνει εξέγερση, ενώ το ΠΑΣΟΚ και οι λοιποί κραδαίνουν τις «βέλτιστες πρακτικές» της ΕΕ, που τσακίζουν σταθερά τον λαό και την τσέπη του για λογαριασμό των ομίλων. Ολοι τους λένε πως «πρέπει η αγορά να λειτουργήσει» για να δει ο λαός τις τιμές να μειώνονται. Ομως το κυνήγι για μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους - που βρίσκεται στον πυρήνα της λειτουργίας της - είναι αυτό που τσακίζει μισθούς και εκτινάσσει την ακρίβεια. Αλλη μια απόδειξη ότι για να κερδίσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Και για να απολαύσουν οι εργαζόμενοι τον πλούτο που παράγουν, πρέπει οι καπιταλιστές να χάσουν από τα χέρια τους την εξουσία και τα μέσα παραγωγής.

Σταθερές

Το «πολυπαραγοντικό» της εξίσωσης επικαλείται η κυβέρνηση για να κλωτσήσει από Δευτέρα τις ανακοινώσεις των μέτρων για τα καύσιμα που «καίνε» τον λαό. Βέβαια, στα «μαθηματικά» της κυβέρνησης και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων οι σταθερές είναι άτεγκτες. Πρώτον, ότι δεν πρέπει να πειράξουν ούτε τρίχα από τα εκατοντάδες εκατομμύρια κέρδη των διυλιστηρίων και των ομίλων της Ενέργειας, ενώ παρακαλούν για κάποιο υποποσοστό των «απρόσμενων» κερδών τους. Δεύτερον, ότι το αστικό κράτος δεν πρέπει να χάσει ούτε σεντ από το «πουγκί» της άγριας φοροληστείας του λαού, με το οποίο πληρώνει τις πολεμικές δαπάνες και τα πακέτα για το κεφάλαιο. Ακόμα και τα ελάχιστα που λένε ότι θα δώσουν, τα έχουν πάρει στο πολλαπλάσιο από τον λαό και δίνονται για «να μην καταρρεύσει η ζήτηση» και για να θωρακιστεί η κερδοφορία από «τα έκτακτα κόστη». Τρίτον, ότι η Ελλάδα πρέπει να μπει πιο βαθιά στον πόλεμο, γιατί η αστική τάξη έχει «ευκαιρίες» για νέα κέρδη και αναβάθμιση της θέσης της. Μέρος της εξίσωσης είναι τέλος η «ευρωπαϊκή κανονικότητα», που σημαίνει Σύμφωνο Σταθερότητας, «κόφτες» και «οροφές» δαπανών για τις λαϊκές ανάγκες. Ο,τι κι αν πειράξουν, όποιον «αριθμητή» και «παρονομαστή», το αποτέλεσμα θα είναι πάντα σε βάρος του λαού. Αυτές τις σταθερές πρέπει να αμφισβητήσει, κάνοντας την «πράξη» αλλιώς, απέναντι στο κεφάλαιο και στα κόμματά του.

Ριζοσπάστης